Press-Gr

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΑΓΩΓΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ...ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ - Η ...OFF SHORE ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ - Ακατάλληλη για αναγνώστες με ευαίσθητο στομάχι. (Τιμή 0 ευρώ - Ετος 6ο). Αποθηκεύστε τη διεύθυνσή μας: press-gr.blogspot.com. Στείλτε τη γνώμη σας, σχόλια και πληροφορίες στο e-mail μας: press.gr@hotmail.com. Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ. Profil στο facebook: Press-gr blogspot

Σαν τον φούρνο του Χότζα... η περίπτωση της προσέγγισης των gilets jaunes...

Share it:
Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου

Με την αφορμή του νέου λιβελογραφήματος που ο Π. Π. υπέγραψε από τις σελίδες της...
Καθημερινής (Πρωτοφανής ρήξη Γαλλίας - Ιταλίας λόγω Κίτρινων Γιλέκων»), ο έγκριτος αναλυτής αρθρογράφος μας δίνει πολλές κορώνες παράλληλης μισής πληροφόρησης.
Ξεκινώντας από την εισαγωγή του, η κατ-αρχήν απαίτηση του "ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης να βρίσκεται στο Παλάτσο Τσίγκι που λέγεται Κίτζι" και είναι έδρα του πρωθυπουργού, (το κυβερνητικό συμβούλιο που αναφέρεται έλαβε χώρο στις 12.14΄κι έληξε στις 12.27΄και αφορούσε στην μετακίνηση του Πάολο Σαβόνα ως επικεφαλής της Consob = http://www.governo.it/articolo/comunicato-stampa-del-consiglio-dei-ministri-n-42/10857) σαν το Μαξίμου ένα πράγμα, να τον πληροφορήσω λοιπόν πως ο Ντι Μάιο εκτός από αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι και υπουργός με 2 υπέρ-υπουργεία αυτό της Εργασίας και Κοινωνικών Πολιτικών και αυτό της Οικονομικής Ανάπτυξης: επομένως θα έπρεπε να βρίσκεται κατά το σκεπτικό του αρθρογράφου το πολύ πολύ στο Παλάτσο Πιατσεντίνι, στη Βια Βένετο πάντως όπου είναι και τα δυο υπουργεία...
Στο Μονταρζί (και σε κανέναν δεν ενδιαφέρει αν πήγε αεροπορικώς ή/και οδικώς) ο Ντι Μάιο δεν πήγε μόνος του και δεν το έκρυψε, πήγε όντως ως επικεφαλής αντιπροσωπείας του Κ5Α μαζί με τον Αλεσσάντρο Ντι Μπαττίστα και τους ευρωβουλευτές του κινήματος Φάμπιο Μάσσιμο Καστάλντο, Τιτσιάνα Μπεγκίν και Ινιάτσιο Κορράο, που βέβαια και δεν κρύφτηκαν και γι αυτό οι φωτογραφίες.
Η φράση του Ντι Μάιο “ο αέρας τις αλλαγής πνέει πέρα από τις Άλπεις” δεν είναι δα και κάτι που όλοι δεν σκεπτόμαστε.
Από δω και πέρα αρχίζει το παραλήρημα μισών ειδήσεων δηλητηριωδών σχολίων από το non paper των Ιλισίων.
Πάμε όμως να δούμε την πραγματικότητα, που διαφέρει πολύ από αυτή που μας περιγράφει ο κύριος Παπακωνσταντίνου.
Καταρχήν θα πρέπει να μιλήσουμε για την κόντρα μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας που έχει προϊστορία και βασικά γεγονότα, που ο αρθρογράφος δεν αναφέρει είτε γιατί αγνοεί (και τότε θα έπρεπε να επιλέξει καλύτερα την σιωπή) είτε γιατί δεν συμφέρουν το μονομερές του αφήγημα.
Εδώ να θυμίσω πως εκκρεμούν πάνω από 40 χρόνια πια απαντήσεις της Γαλλικής Δημοκρατίας προς την Ιταλική Δημοκρατία για θέματα του δόγματος Μιττεράν (παραχώρηση ασύλου σε μαύρους και κόκκινους τρομοκράτες των μολύβδινων χρόνων, καταδικασμένων τελεσίδικα) και κυρίως επεξηγήσεις για την κατάρριψη της πτήσης της Ιτάβια προς Ούστικα.
Ακολουθεί το θέμα της Λιβύης, με τους βομβαρδισμούς για το οποίο ο αρθρογράφος μας αποσιωπά παντελώς τον ενεργό ρόλο του Σαρκοζί και της Γαλλίας, το κλέψει κλέψει του βενεζουελάνικου και του λιβυκού χρυσού, όπως και την σημερινή στήριξη στον Αφτάρ που παραδίδει τις πετρελαιοπηγές. τις οποίες και τώρα που μιλάμε συνεχίζει να καταλαμβάνει στα μουλωχτά και να τις παραδίδει στην γαλλική Total.
Περνώντας στο ευρωπαϊκό έδαφος, ήδη επί κυβέρνησης Τζεντιλόνι, η υπόθεση της Φινκαντιέρι (Fincantieri S.p.A.). Επιγραμματικά να σας θυμίσω πως η ιστορία της διαμάχης ξεκινά το Νοέμβριο 2016, πριν την εκλογή του Μακρόν, και αφορά στα ναυπηγεία του Saint-Nazaire, τα οποία είχαν ιδιωτικοποιηθεί και τα αγόρασε μια νοτιοκορεάτικη εταιρεία, που φαλίρισε και άρα ξαναπουλιόταν το ποσοστό της.
Στο τέλος της προθεσμίας για την παρουσίαση στο εκδοτικό δικαστήριο της Σεούλ των εκδηλώσεων ενδιαφέροντος για τα ναυπηγεία Saint-Nazaire, η Fincantieri που είναι ιταλική κρατική εταιρεία, είναι εκεί. Και ένα μήνα αργότερα, κατά το άνοιγμα των φακέλων που περιέχουν τις επίσημες προσφορές, η ιταλική είναι η μόνη που πραγματικά στέκει. Τον Απρίλιο του 2017, φθάνει η υπογραφή της επιστολής προθέσεων μεταξύ της Fincantieri και του γαλλικού κράτους, το οποίο κατέχει το 33% του κεφαλαίου. Αλλά τον Ιούλιο του ίδιου έτους, μετά την εκλογή του Εμμανουήλ Μακρόν στην Élysée, η υπόθεση γίνεται πιο περίπλοκη και ο Υπουργός Οικονομίας Bruno Le Maire ανακοινώνει την απόφαση του Παρισιού να ασκήσει το δικαίωμα της πρώτης άρνησης στο Stx με την επακόλουθη εθνικοποίηση των ναυπηγείων.
Αρχίζουν τρελές διαβουλεύσεις μεταξύ Μακρόν και κυβέρνησης Τζεντιλόνι, που καταλήγουν σε συμφωνία τον Σεπτέμβριο του 2017. Η Συμφωνία της Λυών, σύμφωνα με την οποία η Fincantieri μπορεί να αποκτήσει το 50% του κεφαλαίου της Stx για 59,7 εκατομμύρια ευρώ. Η συμφωνία προβλέπει ότι κατά τη λήξη της συναλλαγής υπογράφεται επίσης σύμβαση δανείου στην ιταλική εταιρεία ύψους 1% του κεφαλαίου του γαλλικού κράτους, για περίοδο δώδεκα ετών και με "δικαίωμα επιστροφής".
Τούτο σημαίνει ότι τα επόμενα 12 χρόνια η Γαλλία θα μπορέσει να ανακτήσει το μερίδιο αυτό, το οποίο είναι καθοριστικό για τον έλεγχο της εταιρείας, εάν η Fincantieri δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Κι ενώ όλα φαίνεται να παίρνουν τον δρόμο τους, έρχονται οι εκλογές στην Ιταλία, βγάζουν την κιτρινοκαφέ κυβέρνηση, η οποία βεβαίως μέσω του ταμείου παρακαταθηκών του Υπουργείου Οικονομικών ελέγχει την Fincantieri.
Τον Οκτώβριο η ίδια Fincantieri και η γαλλική ναυτική ομάδα υπέγραψαν συμφωνία για την ταχεία υλοποίηση, από το 2019, μιας κοινής επιχείρησης στον ναυτικό τομέα. Αλλά τότε κάτι σπάει. Και η κρίσιμη ημερομηνία είναι η 22η Νοεμβρίου 2018, όταν η Γαλλία, αιτείται επίσημα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσει την προτεινόμενη απόκτηση εργοταξίων, μολονότι το έργο δεν υπερβαίνει τα κατώτατα όρια κύκλου εργασιών που ορίζει ο ευρωπαϊκός κανονισμός για τις βιομηχανικές συγχωνεύσεις, έφθασε "σχεδόν ένα χρόνο μετά την υπογραφή της συμφωνίας" τον Φεβρουάριο του 2018, κοντολογίς με "μη οικονομικό σκεπτικό" αλλά άκρως πολιτικό.
Η υπόθεση εξαγοράς ναυάγησε επίσημα στις 8 Ιανουαρίου 2019.
Από όταν η κυβέρνηση M5s-Lega ανέλαβε την κυβερνητική ηγεσία της Ιταλίας, οι πολιτικές εντάσεις με τη Γαλλία πολλαπλασιάστηκαν και η πρώτη κλήση του πρεσβευτή της Γαλλίας για εξηγήσεις έγινε από την Ιταλική κυβέρνηση, με σύγχρονη διαμαρτυρία του δικού της πρεσβευτή στο ΥΠΕΞ της Γαλλίας, με αφορμή την υπόθεση της Bardonecchia.
Για άλλη μια φορά η σύγκρουση καταναλώνεται στο θέμα της μετανάστευσης ή μάλλον στον έλεγχο των κοινών συνόρων. Την οργή της κυβέρνησης και την αγανάκτηση όλων των ιταλικών πολιτικών κομμάτων προκάλεσε το blitz που έγινε στις 30 Μαρτίου 2018 από πέντε Γάλλους ένοπλους τελωνειακούς υπαλλήλους. Εισήλθαν σε ένα δωμάτιο στο σταθμό Bardonecchia της Val di Susa, όπου λειτουργεί η μη κυβερνητική οργάνωση Rainbow4Africa, για να εκτελέσει μιαν ανάλυση ούρων σε έναν νόμιμο μετανάστη Νιγηριανό πολίτη, τον οποίο σταμάτησε στο τρένο της γραμμής Παρίσι-Μιλάνο ως ύποπτο για εμπορία ναρκωτικών.
Η εισαγγελική αρχή του Τορίνο άνοιξε φάκελο για την κατάχρηση των αρχείων γραφείου, της ιδιωτικής βίας κλπ αιτούμενη την ταυτοποίηση των Γάλλων υπαλλήλων, στους οποίους το Παρίσι παρείχε πλήρη κάλυψη.
Εδώ θα πρέπει να θυμίσω πως στην συγκεκριμένη συνοριογραμμή, εκτός από το μεταναστευτικό υπάρχει κι άλλη μια διαμάχη η TAV, η διέλευση δηλαδή μιας σιδηροδρομικής γραμμής -αποκλειστικά εμπορευματικής- σε ύψιστη ταχύτητα που είναι μέρος της γραμμής Κίεβο Λυών, η ποία με τούνελ θα πρέπει να διέλθει από την Κοιλάδα της Σούζα ξεσκίζοντας την για 20 χιλιόμετρα, πράγμα στο οποίο αντιτίθενται οι κάτοικοι της περιοχής.
Η Ιταλική κυβέρνηση, που εκτός των άλλων θα πρέπει να πληρώσει και το κόστος των εργασιών, εκπόνησε μελέτη κόστους-πλεονασμάτων του συγκεκριμένου έργου που κρίθηκε ασύμφορο προς τα συμφέροντα του ιταλικού δημοσίου, μελέτη που αποδόθηκε στους Γάλλους ακριβώς πριν το νέο διπλωματικό επεισόδιο.
Γυρνώντας στο μεταναστευτικό, είναι γνωστό πως τα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας είναι ιδιαίτερα στεγανοποιημένα για να μην περνάει ούτε κουνούπι, ενώ οι ιταλικές αρχές διαμαρτύρονται έντονα για την παράτυπη απώθηση που γίνεται νύχτα, ακόμα και παιδιών κι εγκύων, παρατώντας τους μέσα στο δάσος στην περιοχή Claviere, πράγμα που τεκμηριώθηκε εντελώς αφού οι Γάλλοι πιάστηκαν στα πράσα με φωτογραφίες και βίντεο να κάνουν την βρώμικη δουλειά.
Βέβαια για όλα αυτά ο αρθρογράφος/αναλυτής δεν λέει κουβέντα και περνάει στο προσφιλές βαρύ πυροβολικό του Μανωλάκη κατά του Σαλβίνι, που “έκλεισε τα λιμάνια” αποσιωπώντας την υποκριτική ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική του μεταναστευτικού που βαφτίζει πρόσφυγες ή/και μετανάστες κατά το δοκούν, έχοντας την απαίτηση να διασώζουν μεν όλους τους διασχίζοντες την Μεσόγειο, αλλά αυτές να μην συμμετέχουν σε κατανομή όλων των διασωθέντων, αλλά να παίρνουν αυτούς που είναι μόνον “νόμιμοι πρόσφυγες”.
Το φαγοπότι που γινόταν με ΜΚΟ και προσφυγικό το έχω αναλύσει διεξοδικά και δεν θα επανέλθω, ξέρουμε κι εμείς τι παίζεται και στη χώρα μας... αλλά ρωτάω, εγώ η αφελής, αφού από αυτούς που φθάνουν ούτε το 10% δεν παίρνει την σφραγίδα του πρόσφυγα με τα μαγειρέματα τους, εμείς, η Ισπανία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Κύπρος, τους υπόλοιπους τι θα τους κάνουμε; να τους πετάξουμε στη θάλασσα; Να διασώσουμε μόνον όσους είναι πρόσφυγες, διαβατήριο στα δόντια και τους άλλους να τους αφήσουμε να πνιγούν;
Προ δυο εβδομάδων μάλιστα η γερμανική βουλή αναγνώρισε και άλλες “ασφαλείς χώρες” που έτσι περνάνε έμμεσα και στις υπόλοιπες της Ε.Ε. ώστε οι προερχόμενοι από αυτές να μην αξιώνουν την προσφυγική ιδιότητα και -κοίτα να δεις- που είναι όλες αφρικανικές από τα κράτη που χρησιμοποιούν ακριβώς το γαλλικό αποικιακό φράγκο, μια γλυκιά και πονηρή παραχώρηση της Αγγελικούλας στον Μανωλάκη...
Και βέβαια ο αρθογράφος δεν πήρε πρέφα πως λάδι στην φωτιά ο Ντι Μάιο και οι 5 Αστέρες έχουν ρίξει αρκετό (εκτός των διαβουλεύσεων με τα κίτρινα γιλέκα), όπως για παράδειγμα κι ακριβώς για τον αποικιακό ρόλο της Γαλλίας στην Αφρική και την εκμετάλλευση των χωρών μέσω του αποικιοκρατικού νομίσματος, με την εκστρατεία για την πλήρη διαφάνεια των οικονομικών μεγεθών των κονδυλίων που σπαταλά η Κομισιόν με αδιαφανείς όρους, και όχι μόνο στο προσφυγικό, και την πανευρωπαϊκή εκστρατεία κατά του αυξημένου κόστους των οργάνων της ΕΕ (κατάργηση της διπλής έδρας κλπ).
Ξεχνάει επίσης ο αρθρογράφος την διαμάχη των προϋπολογισμών του Μοσκοβισί, τις δηλώσεις του Μακρόν περί λεπρών Ιταλών, το ένα μέτωπο "από τον Μακρόν ως τον Τσίπρα", και κυρίως τουμπεκί για την προσφάτως υπογεγραμμένη Συνθήκη του Άαχεν (ή Aix-la-Chapelle γαλλιστί), που μοιράζει μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας τη γηραιά ήπειρο χωρίς να μας ρωτήσει, για την οποία δεν αναφέρει τις έντονες ιταλικές αντιδράσεις, όπως επίσης δεν αναφέρει και την διένεξη με την μη αναγνώριση του Γκουαΐδο από την ιταλική κυβέρνηση, τόσο προσφιλή στον Μανωλάκη που τού 'μειναν τα τουίτ μετέωρα με τον άμεσο διαχωρισμό της Ιταλίας από το θέατρο της αναγνώρισης.


Ότι προεκλογικά μαχαίρια έχουν βγει δεν είναι μυστικό, αφού σε λιγότερο από 100 μέρες ψηφίζουμε, όπως και ότι όλοι θέλουν να βρουν συμμαχίες.
Επίσης, δεν είναι μυστικό πως το “ένα μέτωπο από τον Μακρόν ως τον Τσίπρα”, από άκρου σε άκρο θα φάει μαύρο στις εκλογές.
Από την άλλη πλευρά αυτό που με πικρία βλέπω είναι ότι οι προεκλογικές διαβουλεύσεις ελληνικής αντιπροσωπείας με την συγκεκριμένη ομάδα αμφισβήτησης του δόγματος Μακρόν στην οποία ο αρθρογράφος παίρνει ενεργό μέρος, ενώ ο ίδιος σπεύδει άμεσα και συγχρόνως μέσω της αρθρογραφίας του να ξεσκονίσει τον Μανωλάκη.
Και εις ανώτερα λοιπόν, να χαίρεστε τον σύντροφο, ελπίζω να μην το δω κι αυτό αναδημοσιευμένο στην αριστερή ματιά στην ενημέρωση.

* Για όποιον θέλει να εντρυφήσει:
Share it:
Reactions:

Γεωργία Γκαρδαλίνου

Διεθνή

Ευρώπη

Θέμα

Ιταλία

Κοινωνία

Hotnews

Σχολιάστε το άρθρο:

0 comments:

ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το blog. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση

ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ...

ΚΡΑΤΗΘΕΙΤΕ! 1,6 εκατ. ευρώ το χρόνο παίρνει ο Τσαμάζ του ΟΤΕ...

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΕ Ιστοσελίδα: www.ase-ote.gr E Mail: aseote@yahoo.gr Μπόνους για τα στελέχη του ΟΤΕ… απολύσει...

ΤΕΤΡΑΠΟΔΑ