Le petit Nicolas...

Γράφει η Γιώτα Κωνσταντινίδου 5O χρόνια και βάλε τραβάει η ιστορία του μικρού Νικόλα, βιβλία, λατρεμένα από παιδιά, DVD, κινηματογραφι...

Γράφει η Γιώτα Κωνσταντινίδου

5O χρόνια και βάλε τραβάει η ιστορία του μικρού Νικόλα, βιβλία, λατρεμένα από παιδιά, DVD, κινηματογραφικές ταινίες. Ο μικρός Νικόλας, η σχέση με την οικογένειά του, η παρέα του, η αξία της φιλίας, οι περιπέτειές του. Πρόσφατα και στα σχολικά εγχειρίδια της Γλώσσας, (βιβλίου Γλώσσας, Δ' Δημοτικού, ''Η Κυκλοφοριακή Αγωγή''). Εδώ παρεισφρύουν τα λόγια της Άλκης Ζέη, ''Βάζουν αλόγιστα ιστορίες μου στα ελληνικά βιβλία, για άλλα θέματα γράφω, σε άσχετους τίτλους κεφαλαίων με εντάσσουν, ας με με βάζουν καν.''
Με αφορμή, λοιπόν, το τρυφερό, χιλιοπαιγμένο ήρωα θα σας μιλήσω για έναν άλλο Νικόλα. Πριν καιρό μετακόμισε κοντά στο σπίτι μου, ό εν λόγω μικρός, 4 ετών μαζί με την οικογένειά του, μπαμπά μεροκαματιάρη χτίστη, μαμά, οικιακή βοηθό και μια αδερφή 12 χρόνια μεγαλύτερη.
Ο Νικόλας, δεν είναι Γάλλος, αλλά μείγμα Ποντιακής και Γεωργιανής καταγωγής. Το Ποντιακό, βέβαια στοιχείο, αθάνατο πρωταγωνιστεί και στο ''φαίνεσθαι'' και στο ''είναι''. Μεγάλο κεφάλι, κοντούλης, ποντιακά φαγητά και ποντιακή διάλεκτος ως μοναδικό τρόπο έκφρασης.
Πρώτη εντύπωση, ''τι χαριτωμένο παιδάκι'', βαθύτερη πρωταρχική αξιολόγηση, η ποντιακή κληρονομιά σε έχει αποδομήσει και άντε να σε εντάξουμε στη ''κουλτούρα των συνομηλίκων'' σου μικρέ. Ποιο παιδάκι να παίξει μαζί του, όταν απευθύνεται στα ποντιακά ''κι θέλω'', ''ερούξες''. Ποιο παιδάκι να τον αποδεχτεί όταν δυσκολεύεται να τρέξει γιατί βρίσκεται στα όρια παιδικής παχυσαρκίας; Τα πισσία άλλωστε με τυρί ή πατάτα είναι θερμιδικές βόμβες. Τι κοινά σημεία να βρει με τα παιδάκια της γειτονιάς όταν τραγουδάει ποντιακά μοιρολόγια , όταν του μιλάς και δε σε καταλαβαίνει;
Στην αρχή μου έστελνε φιλιά από το μπαλκόνι, όταν, όμως, πρότεινα στη μαμά του να ενταχθεί σε προγράμματα προσχολικής αγωγής και το πληροφορήθηκε στα ποντιακά με μίσησε και με κοιτάζει εχθρικά.
Μεγαλώνει με τη μεγάλη του αδερφή που παράτησε το σχολείο για να τον φροντίζει και τα απογεύματα περνάει ώρες στο πάρκο, ''καλατσεύοντας'' με τη γιαγιά του μακριά από τα υπόλοιπα παιδιά.
Το παιδί μας στέλνει τα δικά του μηνύματα και φυσικά επιθυμεί να κάνει φίλους, καίγεται η ψυχούλα του να επικοινωνήσει με τα άλλα παιδάκια. Το νηπιαγωγείο θα έρθει να τον ενσωματώσει με τις νηπιαγωγούς να του απαγορεύουν τα ποντιακά και να του υπαγορεύουν παιχνίδια. Μα γλυκανάλατες νηπιαγωγοί, το παιχνίδι είναι ο καθρέφτης του υποσυνείδητου, πραγματοποιείται μέσα από την αυτενέργεια και ειδικά σε τέτοιες τρυφερές ηλικίες. Το δημοτικό με τη σειρά του θα ταιριάξει τη ταμπέλα του ''κακού'' μαθητή ή του παιδιού με γενικευμένες μαθησιακές δυσκολίες.
Είναι τόσο δύσκολο να επικοινωνήσουμε μαζί του και να τον βοηθήσουμε; Αν αρχίσουμε ''τυχαία'', να πετάμε ποντιακές λέξεις, θα κερδίσουμε τη προσοχή του, θα μας δείξει εμπιστοσύνη και εμείς ως εκπαιδευτικοί θα χτίσουμε μια παιδαγωγική σχέση που θα τον εξελίξει.
Ένα παιδί έχει αναφαίρετο δικαίωμα να σκέφτεται πρωταρχικά, να νιώθει και να αισθάνεται στη ''μητρική'' του γλώσσα , σ' αυτήν που του μιλούσε η μαμά του, σ' αυτήν που τον νανούριζε.
Δε μπορείς να τσακίζεις τα πνευματικά ερεθίσματα που διαμόρφωσαν το γλωσσικό όργανο έκφρασης. Ο μικρός Νικόλας θα πρέπει να διατηρήσει τη ποντιακή διάλεκτο και πάνω σ' αυτή να δομήσει στέρεα τη κοινή ομιλούμενη ελληνική. Δε χρειάζεται να κατακρεουργήσουμε την ατομικότητά του αλλά να τείνουμε τα χέρια μας προς αυτήν.