Το στοίχημα του Αντώνη Σαμαρά...

Από τον Απόστολο Τσοράκη. Μετά από μια μακρά περίοδο αστάθειας στο πολιτικό σκηνικό και μετά τις παλινωδίες της συγκυβέρνησης του Οκτωβρίου...

Από τον Απόστολο Τσοράκη.

Μετά από μια μακρά περίοδο αστάθειας στο πολιτικό σκηνικό και μετά τις παλινωδίες της συγκυβέρνησης του Οκτωβρίου, που ακολούθησαν τους πολιτικούς ερασιτεχνισμούς στο πρώτο μνημόνιο, η χώρα αναζητά τον βηματισμό της στην πρωθυπουργία Σαμαρά. Το ίδιο φαίνεται να αναζητούν πλέον και οι Ευρωπαίοι εταίροι, τόσο ως συλλογικός θεσμός της ΕΕ όσο και ξεχωριστά κάθε χώρα που στην οικονομική αλυσίδα της ένωσης τρομοκρατείται από το άγνωστο τοπίο μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, χώρας μέλους το ενιαίου νομίσματος.

Είναι κοινή η ομολογία από όλους τους μετέχοντες στο Ελληνικό πρόβλημα, ότι βασικό στοιχείο για την ελληνική κρίση, παραγωγό του οποίου είναι και οι δομικές αδυναμίες του ελληνικού κράτους, είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας σε όλες τις διαστάσεις και τις κατευθύνσεις. Ένα έλλειμμα που οδηγεί στην απώλεια εμπιστοσύνης στην οικονομία με όλα τα συνεπακόλουθα στην λειτουργία ενός κράτους με μηδενική ρευστότητα και τεράστια χρέη. Αποτέλεσμα του φαινομένου αυτού είναι απώλεια πίστης αμφίδρομα. Αρχικά από τους πολίτες προς το κράτος, μια που εμπιστεύονται περισσότερο την άτυπη και διεφθαρμένη μορφή των κομματικών μηχανισμών με τους τοπικούς σουλτάνους. Αλλά και από το ίδιο το κράτος που φέρεται στους πολίτες με ληστρικές και φεουδαρχικές μεθόδους.
Είναι αναγκαίο να γίνει κατανοητό όμως ότι γενεσιουργός αιτία του προβλήματος αναξιοπιστίας της χώρας και της Ελληνικής κοινωνίας είναι οι σχέσεις συνενοχής που διαμορφώθηκαν μεταπολιτευτικά ανάμεσα στην άρχουσα τάξη, η οποία όμως ήταν κατασκεύασμα της δικτατορίας των συνταγματαρχών, με τους πολιτικούς που ανέλαβαν την μετάβαση της τυραννισμένης κοινωνίας στο δημοκρατικό πολίτευμα.
Μια άρχουσα τάξη που από το 1967 μέχρι και σήμερα άρπαξε τα παραγωγικά μονοπώλια της χώρας και συνετέλεσε στην δημιουργία των ιερατείων της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας που αποτελούνται από μέλη και των τριών εξουσιών: Νομοθετικής – Εκτελεστικής και Δικαστικής. Ιερατεία που φρόντισαν τα 45 αυτά χρόνια να θωρακίσουν τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας σε ένα μόνιμο θεσμό και κατασκεύασαν ένα σύστημα αξιών με βάση το οποίο οι άνθρωποι, από τότε και στο εξής και σε ένα βαθμό ασυνείδητα, καθοδηγούνταν στην κοινωνική τους συμπεριφορά. Αριστερά και δεξιά μπολιάστηκαν έτσι με ένα κοινωνικό διχαστικό αυτοματισμό που όλα αυτά τα χρόνια κατέτρωγε την συνεκτικότητα της κοινωνίας, πολιτισμικά και κοινωνικά.
Η δημιουργία στην βάση των αρχών αυτών μιας ‘ιστορίας’ που αντιπροσωπεύει την σύγχρονη αντίληψη των πολιτών για το ελληνικό ‘έθνος’ στις αρχές της ελάσσονος προσπάθειας ήταν αναπόφευκτη. Πάνω δε σε αυτή την ‘ιστορία’ έχτισαν αστικούς αριστοκρατικούς μύθους και λαϊκά παραμύθια της αριστεράς, αλλοιώνοντας τις έννοιες της δημοκρατίας, της προόδου και της ανάπτυξης κατά το δοκούν. Η άρχουσα τάξη, στην οποία τρύπωσαν ‘επιφανείς δημαγωγοί’ στην πορεία της μεταπολίτευσης από όλες τις ιδεολογικές γωνιές του πολιτικού φάσματος, διεκδίκησε και πέτυχε τον απόλυτο έλεγχο στην ενημέρωση και τα ΜΜΕ. Καθόρισε με αυτό τον τρόπο στην φαντασία των Ελλήνων την αναγκαία εικονική πραγματικότητα που έδωσε παράταση στην μακροβιότητα της.
Σε ένα τέτοιο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο εκτεταμένης συγκέντρωσης πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, από τα απροσδιόριστα στην αρχή αλλά διακριτά πλέον ιερατεία, η γραφειοκρατία αποτέλεσε το εργαλείο εμπέδωσης μιας καθεστωτικού τύπου υποταγής των πολιτών. Η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και η δημοκρατική μετάβαση έγινε έρμαιο της εξουσίας ενός δημόσιου τομέα που μετατράπηκε σε ‘θεματοφύλακα ιερατείο’, θωράκισης του αναδυόμενου συστήματος εξουσίας. Ένα ιερατείο που με ιδιαίτερα υψηλή πολιτική δεξιοτεχνία ο Ανδρέας Παπανδρέου περιέγραψε στη φράση ‘Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Ο λαός στην εξουσία’. Μια φράση καταλύτης που μετέτρεψε την δομή του κράτους σε ένα ιστό συντεχνιακών σχέσεων συνενοχής και διαφθοράς. Και που έθεσε θεματοφύλακα της αστικής άρχουσας τάξης την αριστερά της αντίδρασης και της αντιπαλότητας.
Η ‘οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας’ που αποτέλεσε το άλλοθι για την ‘αλλαγή’ που υποσχέθηκε με δημαγωγικούς όρους ο Ανδρέας το 1981, έγινε το αντικείμενο για την ανάδυση μια νέας άρχουσας τάξης, με πυλώνες την διαφθορά και ένα ισοζύγιο ομερτάς ανάμεσα στην κοινωνία και τα συντεχνιακά ιερατεία. Ένα πλέγμα συνενοχής τόσο βαθύ που η έννοιες και οι σημασίες της δικαιοσύνης, της ισοπολιτείας και της ισονομίας έγιναν συνώνυμες με το δίκαιο του δυνατού, το  συμψηφισμό και την διαρκή αναζήτηση για παραθυράκια. Το ‘νόμιμο’ έγινε και ‘ηθικό’ και η ‘παληκαρίσια’ ακύρωση του κράτους έθρεψε περαιτέρω το μύθο της ‘λεβεντογένας πατρίδας’ των ‘ανυπότακτων’ πολιτών, στην αρχή του ‘δούλευε να τρως και κλέβε να ‘χεις’.
Ο νέος πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοι του, βρίσκεται και αυτός αντιμέτωπος με όλα αυτά τα ιερατεία, μέλη των οποίων όμως κατέχουν εξέχουσες θέσεις στην κυβέρνηση του. Μια κυβέρνηση που με τόσο κόπο πέτυχε να διαμορφώσει, ή απλά του επετράπη να πειραματιστεί να διαμορφώσει, για κάποιο αδιόρατο σχεδιασμό που φέρει και την ευθύνη διάσωσης του πιο άτακτου λαού της Ευρώπης. Σε μια χώρα που χαρακτηρίζεται κάτι σαν παρίας της διεθνούς κοινότητας και στην οποία η απειθαρχία στην αντικειμενική πρόοδο είναι ισότιμη με ηρωισμό.
Και ο αγώνας του Αντώνη Σαμαρά ξεκινά από αυτό ακριβώς το σημείο. Να εμπνεύσει πολίτες και διεθνή κοινότητα ότι παρά την απώλεια γοήτρου της χώρας και του ιδίου, είναι αυτός που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Είναι αυτός που θα μπορέσει να ενδυναμώσει τη κοινωνία με νέες αξίες παιδείας και να διοχετεύσει την ισχύ της εγγενούς αντίδρασης και αντιπαλότητας των Ελλήνων σε αναπτυξιακή δυναμική με πολλαπλασιαστικούς όρους. Να ενδυναμώσει την πίστη στο ότι η χώρα έχει κυβερνήτη.
Γιατί η χώρα δεν χρειάζεται Μεσσίες, αλλά κυβερνήτες. Πολιτικούς που πάνω στις αρχές ενός κοινωνικού σχεδιασμού θα απελευθερώσουν τις παραγωγικές δυνάμεις από τα ‘νύχια’ των συντεχνιών και των μονοπωλίων μιας άρχουσας τάξης χαμένης μέσα στον ανταγωνισμό πλούτου. Μιας άρχουσας τάξης που αντιπροσωπεύει ένα κοινωνικό πλέγμα των άκρων, με υπόγειες διαδρομές που συνθέτουν τα πολιτικά και κοινωνικά βαρίδια της πιο βρώμικης περιπέτειας στην σύγχρονη Ελληνική  Ιστορία.
«Θα πάρω τα μέτρα, θα κάνω τις αλλαγές που έχουμε εξαγγείλει κι ας πέσω…» διαρρέει το Μαξίμου ως στοιχείο του γοήτρου που χτίζει ο πρωθυπουργός. Το στοίχημα όμως του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι αυτό. Το στοίχημα είναι να πάρει τα μέτρα και να μη πέσει, και να ξεκινήσει μια μεταρρυθμιστική πορεία γκρεμίσματος των ιερατείων.
http://apotso.wordpress.com.