Sui generis φιλοευρωπαϊστές

 Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας   gvoskop@uom.gr Τον τελευ...

 Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος
επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας  gvoskop@uom.gr
Τον τελευταίο καιρό η ενημέρωση μέσα από ελεύθερα, ημι-ελεύθερα και ελεγχόμενα ΜΜΕ έχει αποκτήσει «παιδαγωγικό» χαρακτήρα αλλά ταυτόχρονα προσφέρει μία ρανίδα ευθυμίας.
Ανακαλύψαμε ότι η ευρωπαϊκή ιδέα, η ολοκλήρωση και το ευρωπαϊκό ιδεώδες που κάποιοι «παντρευτήκαμε» ακαδημαϊκά έγινε κτήμα οπαδών του Ι. Μεταξά, ακραίων νέο-φιλελεύθερων που αγνοούν τα θεμελιώδη πρωτογενή κοινωνικο-πολιτικά συστατικά της ενωμένης Ευρώπης και ενός ετερογενούς και απροσδιόριστου ιδεολογικά πλήθους ακροδεξιών στοιχείων. Την ίδια στιγμή κομμάτια της ευρύτερης αριστεράς δαιμονοποιούν συστηματικά οτιδήποτε εθνικό, αντιμετωπίζοντας το εθνικό κέντρο ως έναν απλό οργανωτικό εκφραστή ενός «εθνικόφρονος» συντηρητισμού.
Εν μέσω αυτής της πολυσυλλεκτικής ιδεολογικά αιθαλομίχλης «ευρωπαϊστών» ανακαλύψαμε ότι το φιλο-ευρωπαϊκό μπλοκ αποτελείται από υπέρμαχους της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα (βλέπε συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης), της κοινωνικής αποδόμησης, της δημιουργίας ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους και ενός ισοπεδωτικού νέο-φιλελευθερισμού που θέτει το άτομο, τον πολίτη, ως μονάδα στο περιθώριο της ενοποιητικής διαδικασίας. Είναι οι οπαδοί της σοβιετοποίησης της ΕΕ και του κοινωνικού κανιβαλισμού.
Κάποιοι προφανώς βρίσκονται σε συνθήκες αξιακής σύγχυσης και μπέρδεψαν τους Σουμάν και Μονέ με τον Ι. Μεταξά. Είναι οι ίδιοι που ταύτισαν την αγάπη για την πατρίδα με το μίσος για την πατρίδα των άλλων, όσοι λειτουργούν σε νοηματικό κενό όσον αφορά τον ευρωπαϊκό ουμανισμό, οι εκπρόσωποι των ξένων «τιμωρών» των «ατίθασων» Ελλήνων.
Η Ένωση αίφνης αποκτά υποστηρικτές μεταξύ των πλέον ακραίων στοιχείων και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού εξελίσσεται επιχειρησιακά και λειτουργικά σε ένα αυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης. Επιχειρεί να λειτουργήσει ως μία ομοσπονδία υιοθετώντας ωστόσο μόνο το προνόμιο του εξαναγκασμού και της άσκησης θεσμικής βίας έναντι των Ευρωπαίων πολιτών. Η διάσταση που αναφέρεται στη νομιμοποίηση, απόδοση ευθυνών, αξιακό υπόβαθρο και δημοκρατική εκπροσώπηση έχει τεθεί στο περιθώριο της ενοποιητικής διαδικασίας.
Εφαρμόζει μόνο περιοριστικές πολιτικές και ενταφιάζει την αναπτυξιακή της διάσταση. Θεσμικά λειτουργεί εμβαλωματικά και αποσπασματικά ελλείψει ενός μακροστρατηγικού σχεδίου ομοσπονδιοποίησης. Αυτό δημιουργεί συνθήκες θεσμικού αυταρχισμού, γεγονός που ελκύει τους υπέρμαχους του διακυβερνητικού δεσποτισμού, με απλά λόγια τα ετερογενή και ακραία στοιχεία του ευρύτερου πολιτικού φάσματος.