ΤΟΝ ΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ

Στη χώρα της υπερβολής, εκεί όπου υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο, εκεί όπου η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες και η αποτυχία είναι ο...

Στη χώρα της υπερβολής, εκεί όπου υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο, εκεί όπου η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες και η αποτυχία είναι ορφανή, θα ακούσεις τα πάντα.

Μετά τα τρία πρώτα ματς με Σουηδία, Ρωσία και Τουρκία τα διθυραμβικά σχόλια έδιναν και έπαιρναν. Ακουλούθησαν οι δύο ήττες και κάκιστες εμφανίσεις με Ιταλία και Φινλανδία για να έρθει η καταστροφολογία και η εκμηδένιση παικτών και προπονητή. Επομένως, δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία για να μαντέψει κάποιος τι πρόκειται να ακολουθήσει σήμερα και αύριο μετά τη νίκη κόντρα στην Ισπανία.

Οι “τελειωμένοι” θα γίνουν “παληκάρια”, οι “άσχετοι” θα μετατραπούν σε “ήρωες” και το έθνος θα μπορεί να αισθάνεται ξανά υπερήφανο μετά την εθνική ντροπή που προηγήθηκε.

Όλα αυτά όμως ας τα αφήσουμε στην άκρη, ώστε να δούμε τι έγινε στο ματς με την Ισπανία, την αντικειμενικά καλύτερη ομάδα της Ευρώπης των τελευταίων ετών. Η επιλογή του Τρινκιέρι να ξεκινήσει με τον Καββαδά σίγουρα δεν ήταν αναμενόμενη, αλλά αποδείχτηκε επιτυχημένη αν κρίνουμε τη μέτρια επιθετική παρουσία του Μαρκ Γκασόλ στο πρώτο δεκάλεπτο και τα γρήγορα φάουλ με τα οποία χρεώθηκε ο Ισπανός σέντερ.

Ωστόσο, η εκνευριστική ευστοχία των Ισπανών στο πρώτο δεκάλεπτο ήταν εκείνη που έκανε τη διαφορά μέχρι εκείνο το σημείο. Από τη δεύτερη περίοδο και έπειτα η εικόνα του ματς άλλαξε άρδην. Ο Σπανούλης άρχισε να τιμωρεί την χαλαρή περιφερειακή άμυνα των αντιπάλων, ενώ η άμυνα μας “έσφιγγε” ολοένα και περισσότερο. Ο Ρούντι πάλευε μόνος του, ενώ η εθνική μας έβρισκε συνεχώς νέες λύσεις στην επίθεση. Μπουρούσης και Καϊμακόγλου πέτυχαν σημαντικά καλάθια και μας έβαλαν στο ρόλο του αφεντικού μέχρι το τέλος του ημιχρόνου.

Στο τρίτο δεκάλεπτο οι Ισπανοί άρχισαν να παίζουν σκληρά στην αμύνα και μας έβγαλαν εκτός ρυθμού, έχοντας σε μεγάλη μέρα τον Μαρκ Γκασόλ, ο οποίος “σκέπασε” τα καλάθια σκοράροντας από όλες τις θέσεις. Μοναδική “όαση” στην επίθεση για την ομάδα μας ο Πρίντεζης, ο οποίος πάλευε με νύχια και με δόντια σε κάθε φάση. Το παιχνίδι άρχισε να γλιστράει από τα χέρια μας, όμως το καθοριστικό στοιχείο του αγώνα ήταν ότι οι Ισπανοί δεν ξέφυγαν ποτέ στο σκορ και έτσι η εθνική έμενε συνέχεια ζωντανή.

Όσο πέρναγε ο χρόνος ο Ρούντι εξαφανιζόταν από το γήπεδο, ο Μαρκ κουραζόταν, ενώ η εθνική έβγαζε άσους…από τον πάγκο με τους Μπράμο και Σλούκα να συμβάλλουν καθοριστικά τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα. Ο φόργουορντ του Παναθηναϊκού έκανε ίσως το ματς της ζωής του με το εθνόσημο και αποδείχτηκε ο από μηχανής θεός. Όλα αυτά βέβαια δεν θα είχαν καμία αξία αν δεν ήταν σε τέτοια κατάσταση ο Σπανούλης, που για μία ακόμη φορά επιβεβαίωσε τη λαϊκή σοφία “Στα ζόρια μιλούν οι ζόρικοι”.

Στο φινάλε του αγώνα οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να αποφύγουν το αναπόφευκτο. Θα έπρεπε και αυτοί μία φορά να υποστούν τη πίκρα της ήττας όπως εμείς την έχουμε γευτεί τόσες και τόσες φορές. Η κατάρα κόντρα στην Ισπανία έπρεπε να σπάσει εδώ και το σύνδρομο κατωτερότητας απέναντι της να αποτιναχθεί σε αυτό το κομβικό σημείο. Τελικά, οι Ζήσης και Μπουρούσης δικαιώθηκαν με τις δηλώσεις τους περί μπασκετικού ξύλου και σκυλίσιας άμυνας. Εμείς είχαμε τονίσει ότι πρέπει να μοιάζεις με λύκο για να φοβίζεις τον αντίπαλο. Δικαιωθήκαμε και εμείς. Οι πραγματικοί λύκοι νίκησαν τους ταύρους.

Theotp

http://www.mpalanalyseto.gr/