Μπορεί να ακουστεί αντιδεοντολογικό ή αντιεπαγγελματικό, αλλά σήμερα δεν γράφω σαν δημοσιογράφος. Γράφω σαν οπαδός αυτής της παρέας που...
Μπορεί να ακουστεί αντιδεοντολογικό ή αντιεπαγγελματικό, αλλά σήμερα δεν γράφω σαν δημοσιογράφος. Γράφω σαν οπαδός αυτής της παρέας που μας γεμίζει περηφάνια. Όχι, δεν λύθηκαν τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας χθες, ούτε μειώθηκε το έλλειμμα της χώρας. Όμως για μερικές ώρες αυτή η παρέα μας έκανε να ταξιδέψουμε, να ξεχάσουμε λίγο τη ρουτίνα της καθημερινότητας και να ονειρευτούμε όπως μας έμαθε ο Μεγάλος Ότο Ρεχάγκελ.
Η αλήθεια είναι ότι η πρόκριση στο Μουντιάλ της Βραζιλίας ήρθε πιο γλυκά μέσω των μπαράζ, σε σχέση με την απευθείας πρόκριση απ’ τους ομίλους. Έτσι, θα χουμε να θυμόμαστε τα γκολ του Μήτρογλου, που και επίσημα πλέον μπορεί να θεωρείται «παίκτης Εθνικής», τα πανηγύρια των διεθνών μας και τα δάκρυα συγκίνησης του Φερνάντο Σάντος. Όπως ακριβώς είχε γίνει το Νοέμβρη του 2009 με το 0-1 του Σαλπιγγίδη απέναντι στους Ουκρανούς.
Η τέταρτη συνεχόμενη παρουσία της Εθνικής μας σε μεγάλη διοργάνωση είναι γεγονός. Δεν γινόταν να λείπουμε. Το μάτι γυάλιζε από την Παρασκευή και κανένα γήπεδο «κολαστήριο» δεν μπορούσε να μας στερήσει αυτό που δικαιωματικά αξίζαμε. Μπορεί ο Εθνικός μας ύμνος να μην ακούστηκε από τις αποδοκιμασίες των Ρουμάνων, αλλά παιάνιζε εκκωφαντικά στις καρδιές των διεθνών μας. Άλλωστε, θα έχουμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε τουλάχιστον τρεις φορές στα γήπεδα της Βραζιλίας.
Παρότι όμως η Ελλάδα έχει κάνει συνήθεια την παρουσία της σε μεγάλες διοργανώσεις και απολαμβάνει τον παγκόσμιο σεβασμό, πολύς κόσμος πικράθηκε χθες. Προς μεγάλη μου έκπληξη, άκουγα ανθρώπους δυστυχισμένους να βγαίνουν στα ραδιόφωνα και να βάλλονται με μένος και νεύρα κατά της Εθνικής και του Καραγκούνη. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς το κόμπλεξ και το μίσος που υπάρχει γι’ αυτή την ομάδα. Φυσικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βουλώνει στόματα ξανά και ξανά αυτή η παρέα. Φαίνεται τελικά πως πονάει πολύ να βλέπεις Έλληνες να ματώνουν και να κλαίνε για το εθνόσημο.
Κι επειδή ήταν τέτοια μέρα η χθεσινή θα ήταν ντροπή από μέρους μου να μην αφιερώσω μια μικρή παράγραφο για τον μεγάλο αρχηγό. Δεν θέλω να μείνω στο αγωνιστικό κομμάτι. Και οι τυφλοί είδαν τι μπορεί να κάνει. Από κει και πέρα είναι δικαίωμα του καθενός να μην αντιλαμβάνεται αυτό που βλέπει. Αυτός ο «παππούς» λοιπόν είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων 20 χρόνων. Όχι λόγω της τεχνικής του, αλλά χάρις στην ηγετική του μορφή. Δεν μπορώ να θυμηθώ διάκριση της Ελλάδας που να μην έχει συμβάλει καθοριστικά η παρουσία του και μόνο. Όπου επιτυχία και ο Κάρα μέσα. Ότι του στέρησε η τύχη στον τελικό του Γιούρο και στο ματς με την Γερμανία πριν ένα χρόνο, του το δίνει πίσω στα 38 του: να κλείσει την καριέρα του με την αγαπημένη του Ελλάδα στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Χθες ήταν αυτός που πήρε τους συμπαίκτες του και τους πήγε στην Ελληνική κερκίδα για να πανηγυρίσουν όλοι μαζί σαν παιδιά. Χθες ήταν αυτός που έκλαιγε που θα πάει στο Μουντιάλ. Η ελληνική ψυχή παίρνει σάρκα και οστά και αποτυπώνεται στο πρόσωπο του Γιώργου Καραγκούνη.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Φερνάντο Σάντος που με τα καλά του και τα κακά του κι αυτός, απέδειξε για ακόμα μία φορά πόσο δεμένος είναι με τα «παιδία» του, αλλά και με ολόκληρη την πατρίδα μας. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις αυτό το «παγόβουνο» να λυγίζει και να τρέχει εκστασιασμένος από την πρόκριση σαν μικρό παιδί.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ αυτή την παρέα που για ακόμα ένα καλοκαίρι θα με ταξιδέψει και θα με κάνει να ζήσω το όνειρο. Να ‘στε καλά ρε μάγκες..
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση