Από το καλοκαίρι κιόλας, βλέποντας τις «περίεργες» ιδέες του Στέφενς, είχαμε επισημάνει πως το πλάνο του Ολλανδού είναι εμφανώς προβλη...
Από το καλοκαίρι κιόλας, βλέποντας τις «περίεργες» ιδέες του Στέφενς, είχαμε επισημάνει πως το πλάνο του Ολλανδού είναι εμφανώς προβληματικό. Το πρώτο καμπανάκι ήρθε στα παιχνίδια με την Μέταλιστ, ενώ το δεύτερο χτύπησε στον αποκλεισμό από μια μέτρια Σάλκε. Ο Στέφενς αλαζονικά δεν «άκουσε» κανένα από τα δύο και νομοτελειακά ήρθε η σφαλιάρα της χρονιάς από την ομάδα του Μίτσελ.
Χθες στο «Καραϊσκάκης», ο τεχνικός των ερυθρολεύκων έστησε την παγίδα του και ο Στέφενς έπεσε με τα μούτρα πάνω της. Πιο συγκεκριμένα, ο Μίτσελ επέλεξε ένα επιθετικό 4-4-2 για να αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ. Ο λόγος όμως που χρησιμοποίησε αυτό το σύστημα ήταν εμφανώς προμελετημένος. Το πλάνο του έλεγε πως από τη στιγμή που ο Δικέφαλος του Βορά θα κατέβαινε με Λάζαρ και Τζιόλη μόνο στα χαφ, θα υπήρχαν πολλοί κενοί χώροι μεταξύ άμυνας και κέντρου. Αυτό μεταφραζόταν στο ότι ο Ολυμπιακός δεν θα χρειαζόταν επιπλέον χαφ ώστε να πάρει τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής. Έτσι, ξεκίνησε τον Φουστέρ από τα αριστερά, ο οποίος εκ φύσεως κλίνει προς τον άξονα παίρνοντας πάνω του την ανάπτυξη της ομάδας του και τον Σαβιόλα δίπλα στον Μήτρογλου, με σκοπό αφενός ο Αργεντινός να βγάλει την ποιότητα του σε λίγα μέτρα μέσα στην περιοχή και αφετέρου να επιτίθεται με πολλούς παίκτες.
Ο Στέφενς από την άλλη, υπερεκτιμώντας τις δυνατότητες των ποδοσφαιριστών του και πεισματικά αρνούμενος να προσαρμόσει την 11άδα του στα δεδομένα του αντιπάλου, καταδίκασε τον ΠΑΟΚ σε μια ταπεινωτική ήττα. Άφησε την ομάδα του γυμνή με μόνο δύο χαφ, και μάλιστα με τα γνωστά δύο χαφ και την παρέταξε με ένα πανομοιότυπο 4-4-2 σαν κι αυτό του Ολυμπιακού.
Το τι ακολούθησε μετά στο χορτάρι ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο. Ο Δικέφαλος έμπαζε τόσο από τα άκρα, όσο και από τον άξονα. Ο Στοχ από τα αριστερά, αποδεδειγμένα δεν μπορεί να μαρκάρει, ενώ ο Λούκας από την άλλη δεν είναι παίκτης γραμμής. Συνεπώς ήταν λογικό να εκτεθεί αμυντικά και να μην φανεί καθόλου επιθετικά. Με αυτόν τον τρόπο, τα μπακ του ΠΑΟΚ έμειναν αβοήθητα, αντιμετωπίζοντας σε κάθε επίθεση των ερυθρολεύκων παραπάνω παίκτη. Η ομάδα του Στέφενς δεν κατάφερε να κρατήσει σε κανένα σημείο του παιχνιδιού μπάλα, ώστε να αποφορτιστεί από την πίεση του Ολυμπιακού και στις πρώτες μαζικές επιθέσεις κατέρρευσε.
Για τους Πειραιώτες αυτές οι συνθήκες που κλήθηκαν να αγωνιστούν, ήταν βούτυρο στο ψωμί τους. Αμυντικά δεν απειλήθηκαν ποτέ -πώς να απειληθείς άλλωστε από το «απαρχαιωμένο» επιθετικό δίδυμο Σαλπιγγίδη-Αθανασιάδη- ενώ παράλληλα γίνονταν συνεχή overlap από τους Σαλίνο και Χολέμπας. Οι Μανιάτης και Σάμαρης, σε συνδυασμό με τα τρεξίματα του Φουστέρ, είχαν για πρωινό τους Λάζαρ και Τζιόλη και πήραν ξεκούραστα τόσο το κέντρο, όσο και την κατοχή μπάλας. Ταυτόχρονα, ο Κάμπελ πήρε από νωρίς ψυχολογία και πήγαινε συνεχώς στο ένας με έναν με τον Λίνο. Ο Κοσταρικανός έκανε ότι δεν είχε κάνει τρεις μήνες τώρα και δεν σταματιόταν ούτε με λάσο. Έκανε μέτρα με τη μπάλα, πάταγε περιοχή, δημιουργούσε και σκόραρε. Τέλος, οι Σαβιόλα και Μήτρογλου έβγαλαν εις πέρας αυτό για το οποίο προορίζονταν: γέμισαν την περιοχή του ΠΑΟΚ, έφεραν τρικυμία στα στόπερ του Δικεφάλου και σκόραραν.
Το χθεσινό παιχνίδι ήταν μια απόδειξη του πως μπορεί να διασυρθεί (ποδοσφαιρικά) ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει εμμονές και προσεγγίζει αλαζονικά την πραγματικότητα. Ο Μίτσελ, αν και χρειάστηκε αρκετή δόση τύχης, βελτιώθηκε και βελτίωσε την ομάδα του. Ο Στέφενς τι έκανε για να βοηθήσει τη δική του;
.webp)
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση