Ο ιστορικός Κεραμεικός

Μια μέρα του καλοκαιριού λίγο πιο ζεστούλα από τη σημερινή, κατέβηκα Kεραμεικό, στο αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας.

Μια μέρα του καλοκαιριού λίγο πιο ζεστούλα από τη σημερινή, κατέβηκα Kεραμεικό, στο αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας. Γενικά με απασχολεί η αντιμετώπιση του θανάτου από τον άνθρωπο διαχρονικά και έχω πάθει και μία εθνική ψωροντροπή -ότι είναι ξεφτίλα να ξενιτεύεται κόσμος από την άλλη άκρη της υφηλίου για να δει τα πεπραγμένα των προγόνων και εμάς … σκορδοκαΐλα και οι πρόγονοι και τα πεπραγμένα τους και ας έχουν χάρη που μας φέρνουν συνάλλαγμα, αλλιώς θα είχαμε χτίσει από το ’80 κάτι ωραιότατο ιδιοκτησίας ΕΟΤ πάνω στον Βράχο.

Ο Κεραμεικός, λοιπόν, είναι σπουδαίος. Ας μην έχει σημαδεμένη διαδρομή και κατατοπιστικές πληροφορίες, μόνο αυτά τα ξύλινα κείμενα των αρχαιολόγων που ούτε με wikiλεξικό δεν τα καταλαβαίνεις στο 100%. Πας λίγο προς τα δεξιά, το βλέπεις παρατημένο και χέρσο, το πιάνεις το υπονοούμενο και εσύ και οι 5 τουρίστες: προς τα αριστερά είναι το sos κομμάτι. Πας προς τα αριστερά και βλέπεις: όσο επιτρέπονταν οι πολυτέλειες στις ταφές (θα σας γελάσω ποιός τις απαγόρευσε, το γράφει όμως, Πεισίστρατος, Περίανδρος κάποιος τέτοιος) καταγράφεται ένας αγώνας δρόμου των τεθλιμμένων συγγενών να σημαδέψουν όσο πιο έντονα μπορούσαν την τελευταία κατοικία του πεφιλημένου κρατώντας τον «έτσι» ζωντανό.

Ένας τάφος σηκώνει το βάρος ταύρου σε φυσικό μέγεθος. Άλλον, τον φυλάνε λιοντάρια. Κάποιος τα πίνει μαζί με την παρέα του. Μια φιλοθέη της αρχαιότητας, της χάραξαν στο μνήμα της να κοιτάει τον καθρέφτη της -αθάνατη η γυναικεία ματαιοδοξία. Σε ένα πιτσιρίκι κάνει χαρές ο σκύλος του, κάποιος πανάρχαιος πολεμιστής που μοιάζει Πέρσης κοιτάει μόνο μπροστά για την επόμενη μάχη, δυο αδελφές στριμωγμένες στο ιδιο πλαίσιο σε κοιτάν από το υπερπέραν και αν κάτσεις αρκετή ώρα μπροστά τους έχεις τη δυσάρεστη αίσθηση ότι σε συζητάν. Πολεμιστές με τα σπαθιά τους και μια περίληψη της ανδραγαθείας τους, μετά κάτι ενθάδε κείται ο τάδε, γιος του τάδε, που ήταν έμπορος και έκανε αυτό, μετά δωράκια και κτερίσματα για να καλοπιάσει ο αποθανών τον χάρο. Και μετά, τάφοι-κουτιά. Προσπαθείς να μην πατήσεις εκεί που ξεκουράζονται οι αφανείς, ο σωρός των αγνώστων συγγενών μας που έφυγαν μα από πόλεμο μα από αρρώστια μα από τέλος ανώδυνο ανεπαίσθητο ειρηνικό.

Το μουσείο στο εσωτερικό του είναι ενδιαφέρον. Στην αρχή έχουν τα αγάλματα που είδες και έξω αντιγραμμένα, μετά έχουν τα αποχαιρετιστήρια ανά εποχή που ενώ αφορούν στον θάνατο δείχνουν πώς εξελισσόταν η ζωή. Πρώτα ψοφάς στη γεωμετρία και στο κοκκινόμαυρο αγγείο και προχωράς και ξεφυτρώνουν μικρές κυβέλες, «λαλαούνηδες» της εποχής για τις κυρίες, ξίφη που ξάπλωσαν στον τάφο μαζί με τον στρατιώτη τους, σημαιοστολισμένα σκεύη για τις ταφικές τελετές και στον τοίχο γραμμένο ένα ποίημα που σου θυμίζει τους δικούς σου που φύγανε και σε κάνει να νιώθεις ότι με όλους αυτούς τους ιστορικούς άγνωστους που ξόδεψαν χρήματα και έφτιαξαν μικροσυμπράγκαλα για τον αγαπημένο τους νεκρό σε ενώνει η κοινή απόγνωση μπροστά στο μυστήριο του θανάτου γενικά, αλλά και μια αίσθηση πιο ειδικής κοινότητας γιατί έζησαν και αυτοί το ανά τους αιώνες ολόιδιο οδυνηρό συναίσθημα που νιώθει ο καθένας μπροστά στην τελεσίδικη απώλεια του δικού του αγαπημένου.

Άνθρωποι εδώ και χιλιάδες χρόνια πενθούν και πονούν και χάνουν και αυτός ο πόνος που σημάδεψαν πάνω στους τάφους έρχεται και σε ακουμπά και σε βαφτίζει άνθρωπο και, τελικά, συγγενή τους.
Φεύγοντας είχα μία ωραία αίσθηση: είδα όλα αυτά που οι συγγενείς και οι φίλοι ήθελαν να δω για τον αγαπημένο νεκρό τους. Ο νεκρός τους «έζησε» όπως αυτοί σχεδίασαν μέχρι το 2013 και εγώ εκπλήρωσα την επιθυμία τους, τους έκανα το πανάρχαιο χατίρι. Κάπως είχα την εντύπωση ότι εκπλήρωσα και καθήκον.

ΥΓ: Να πάτε! Έχει και ωραία μέρα σήμερα Το εισιτήριο είναι δύο ευρώ.

Πηγή: www.rizopoulospost.com