του Στέλιου Συρμόγλου. Στην Ελλάδα του 2014 όλα είναι ρευστά. Χρεοκόπησαν και εγκαταλείφθηκαν μια σειρά από μύθοι, που καλλιέργησα...
του Στέλιου Συρμόγλου.
Στην Ελλάδα του 2014 όλα είναι ρευστά. Χρεοκόπησαν και εγκαταλείφθηκαν μια σειρά από μύθοι, που καλλιέργησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων δύο και πλέον δεκαετιών.
Η Ελλάδα κατάντησε "λεία" των αδηφάγων ξένων αγορών και των αδίστακτων αρπακτικών τους. Και η χώρα έγινε ρεζίλι του...διεθνούς σκυλοτροφείου!
Με την ποιότητα της ζωής του μέσου Ελληνα να υποβαθμίζεται, ενώ μεγάλα στρώματα της κοινωνίας να εξαθλιώνονται. Με την κοινωνική ειρήνη μονίμως να κλυδωνίζεται από την απροκάλυπτη αναξιοπιστία κυβέρνησης κατης αντιπολίτευσης εν πολλοίς. Αναξιοπιστία που έχει μετατραπεί σε θεσμό του πολιτεύματος. Με τις γραφικές πολιτικές φιγούρες να κυριαρχούν, επιρρεπείς πάντα στη λαγνεία της δύναμης, της καλοπέρασης και ενίοτε του εύκολου κέρδους,έχοντας κλειστεί ερμητικά στο δικό τους "βολικό" μικρόσκοσμο. Με τους ίδιους πολιτικούς, υπεύθυνους για τα δεινά της κοινωνίας, να εξοβελίζουν το μέτρο και να εκφράζουν τις μεγάλες σε κλίμακα θελήσεις της κοινωνίας με κενόλογες απόψεις και πομφολυγώδεις εκτιμήσεις...
Με τις μονοχρωμίες να εξοβελίζουν επίσης τις αποχρώσεις. με την ακρίβεια να συμπιέζει ασφυκτικά τα λαικά βαλάντια καιμε την ανεργία να αθροίζεται στον πληθωρισμό, που δεν δείχνει να κατέχεται από υψοφοβία. Οπως και οι νεοέλληνας, άλλωστε, δείχνει να μη...φοβάται τα ύψη. Ολο"πέφτει από τα σύννεφα", κάθε φορά που προσκρούει στον παραλογισμό των κυβερνητικών πρακτικών, κι όλο ως αιθεροβάμων και ονειροβάτης άλλες φορές, ανεβαίνει και παραμένει στα σύννεφα, παρακολουθώντας από ψηλά και σαν να μην τον αφορά, με νερώνεια αδιαφορία, το δράμα της δεινοπαθούσης κοινωνίας, της ίδιας της ζωής του!..
Η σημερινή ελληνική κοινωνία δεν μπορεί πλέον να βρεί σωτηρία στα σχήματα, στις θεωρίες και στις ξεπερασμένες αξίες, των οποίων φορείς είναι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και οι εκφραστές της πολιτικής αθλιότητας του τόπου. Ολα αυτά δεν είναι παρά ένα δράμα. Η εμπειρική αυτή πραγματικότητα είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ενώ οι υποσχέσεις των σύγχρονων "θαυματουργών" του πολιτικού κατεστημένου, δεν αποτελούν πια ούτε συζητήσιμη υπόθεση. Είναι ένας "εκτρωματικός" μύθος που στηρίζεται σε αθέμελες σκέψεις και αβάσιμες προβολές των ψυχικών μας πόθων.
Οσο για τον...αιθεροβάμονα νεοέλληνα, αυτοπαγιδεύεται στην ανάγκη του για αιθεροβασία,έχοντας χάσει το αίσθημα της πραγματικότητας, αγνοώντας ότι το "δράμα" που αμήχανα παρακολουθεί από τα...σύννεφα, μόνο ο ίδιος μπορεί να το ανατρέψει. Και ταυτόχρονα νιώθει ότι του φταίνε πάντα οι άλλι. Είναι ένας πληγωμένος εγωισμός περιδινούμενος στο αχανές της επιβεβαιώσεως. Από την άλλη πλευρά, η θεσμοθετημένη καταπίεση του κράτους, οδηγεί στην έννοια μιας κοινωνίας εκτός δικαίου, με το τυραννικό επακόλουθο της αυθαιρεσίας των ολίγων (εξίσου αποσυνθετικής με την αυθαιρεσία των συγκεχυμένων πολλών), που συνεπάγεται αναπόφευκτα η εξουσία του δικαιώματος επί του δικαίου.
Απόρροια της πίστης στον καθοριστικό ρόλο των εξωτερικών συνθηκών είναι μια κοινωνία και ένας πολίτης δέσμιος της ανάγκης. Με "ελευθέρωσες δάσκαλε, μαθαίνοντας μου να υπακούω στην ανάγκη", αναφέρει σ' ένα από τα έργα του ο Ρουσσώ. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη οξύνοια, για να αντιληφθεί κανείς ότι αυτό αποτελεί την πεμπτουσία της ανελευθερίας. Αν κατ' εξοχήν γνώρισμα του ελεύθερου ανθρώπου είναι η δυνατότητα να σκέπτεται για λογαριασμό του και να επιλέγει από την αρχαιότητα, ό, τι τον καθορίζουν κατά το "βουλευτικόν και κατά την προαίρεσιν".
Ποιος είναι ο παράγοντας που δεν εμποδίζει τον πολίτη να περιπέσει μοιρολατρικά στην ακινησία και να δέχεται τις μίξεις και τις προσμίξεις της πολιτικής αδιαμαρτύρητα; Είναι ο φόβος μη χαθούν κεκτημένα, η εναγώνια πρόσδεση στο "επ' άρτω μόο ζην". Είναι η δύναμη της ανάγκης, με τη διαφορά ότι ως περιεχόμενο της πράξης η δύναμη αυτή έχει καθορισμένα περιθώρια, ώστε το υποκείμενό της να ενεργεί μόνο τεχνικά. Η τεχνική δεν υπάρχει άνευ σκέψεως. Υπάρχει μετά σκέψεως αυστηρά λειτουργικής, εντελώς ξένης πρός τη θεωρία.Αν λιπόν η τεχνική ενέργεια, ως πράξη μηχανική, ασκείται στον χρόνο του παρόντος, η θεωρία ως συστατικός παράγοντας του νοήματος, αποτελεί πράξη υπέρ χρονου δημιουργίας... freepen.gr
Στην Ελλάδα του 2014 όλα είναι ρευστά. Χρεοκόπησαν και εγκαταλείφθηκαν μια σειρά από μύθοι, που καλλιέργησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων δύο και πλέον δεκαετιών.
Η Ελλάδα κατάντησε "λεία" των αδηφάγων ξένων αγορών και των αδίστακτων αρπακτικών τους. Και η χώρα έγινε ρεζίλι του...διεθνούς σκυλοτροφείου!
Με την ποιότητα της ζωής του μέσου Ελληνα να υποβαθμίζεται, ενώ μεγάλα στρώματα της κοινωνίας να εξαθλιώνονται. Με την κοινωνική ειρήνη μονίμως να κλυδωνίζεται από την απροκάλυπτη αναξιοπιστία κυβέρνησης κατης αντιπολίτευσης εν πολλοίς. Αναξιοπιστία που έχει μετατραπεί σε θεσμό του πολιτεύματος. Με τις γραφικές πολιτικές φιγούρες να κυριαρχούν, επιρρεπείς πάντα στη λαγνεία της δύναμης, της καλοπέρασης και ενίοτε του εύκολου κέρδους,έχοντας κλειστεί ερμητικά στο δικό τους "βολικό" μικρόσκοσμο. Με τους ίδιους πολιτικούς, υπεύθυνους για τα δεινά της κοινωνίας, να εξοβελίζουν το μέτρο και να εκφράζουν τις μεγάλες σε κλίμακα θελήσεις της κοινωνίας με κενόλογες απόψεις και πομφολυγώδεις εκτιμήσεις...
Με τις μονοχρωμίες να εξοβελίζουν επίσης τις αποχρώσεις. με την ακρίβεια να συμπιέζει ασφυκτικά τα λαικά βαλάντια καιμε την ανεργία να αθροίζεται στον πληθωρισμό, που δεν δείχνει να κατέχεται από υψοφοβία. Οπως και οι νεοέλληνας, άλλωστε, δείχνει να μη...φοβάται τα ύψη. Ολο"πέφτει από τα σύννεφα", κάθε φορά που προσκρούει στον παραλογισμό των κυβερνητικών πρακτικών, κι όλο ως αιθεροβάμων και ονειροβάτης άλλες φορές, ανεβαίνει και παραμένει στα σύννεφα, παρακολουθώντας από ψηλά και σαν να μην τον αφορά, με νερώνεια αδιαφορία, το δράμα της δεινοπαθούσης κοινωνίας, της ίδιας της ζωής του!..
Η σημερινή ελληνική κοινωνία δεν μπορεί πλέον να βρεί σωτηρία στα σχήματα, στις θεωρίες και στις ξεπερασμένες αξίες, των οποίων φορείς είναι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και οι εκφραστές της πολιτικής αθλιότητας του τόπου. Ολα αυτά δεν είναι παρά ένα δράμα. Η εμπειρική αυτή πραγματικότητα είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ενώ οι υποσχέσεις των σύγχρονων "θαυματουργών" του πολιτικού κατεστημένου, δεν αποτελούν πια ούτε συζητήσιμη υπόθεση. Είναι ένας "εκτρωματικός" μύθος που στηρίζεται σε αθέμελες σκέψεις και αβάσιμες προβολές των ψυχικών μας πόθων.
Οσο για τον...αιθεροβάμονα νεοέλληνα, αυτοπαγιδεύεται στην ανάγκη του για αιθεροβασία,έχοντας χάσει το αίσθημα της πραγματικότητας, αγνοώντας ότι το "δράμα" που αμήχανα παρακολουθεί από τα...σύννεφα, μόνο ο ίδιος μπορεί να το ανατρέψει. Και ταυτόχρονα νιώθει ότι του φταίνε πάντα οι άλλι. Είναι ένας πληγωμένος εγωισμός περιδινούμενος στο αχανές της επιβεβαιώσεως. Από την άλλη πλευρά, η θεσμοθετημένη καταπίεση του κράτους, οδηγεί στην έννοια μιας κοινωνίας εκτός δικαίου, με το τυραννικό επακόλουθο της αυθαιρεσίας των ολίγων (εξίσου αποσυνθετικής με την αυθαιρεσία των συγκεχυμένων πολλών), που συνεπάγεται αναπόφευκτα η εξουσία του δικαιώματος επί του δικαίου.
Απόρροια της πίστης στον καθοριστικό ρόλο των εξωτερικών συνθηκών είναι μια κοινωνία και ένας πολίτης δέσμιος της ανάγκης. Με "ελευθέρωσες δάσκαλε, μαθαίνοντας μου να υπακούω στην ανάγκη", αναφέρει σ' ένα από τα έργα του ο Ρουσσώ. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη οξύνοια, για να αντιληφθεί κανείς ότι αυτό αποτελεί την πεμπτουσία της ανελευθερίας. Αν κατ' εξοχήν γνώρισμα του ελεύθερου ανθρώπου είναι η δυνατότητα να σκέπτεται για λογαριασμό του και να επιλέγει από την αρχαιότητα, ό, τι τον καθορίζουν κατά το "βουλευτικόν και κατά την προαίρεσιν".
Ποιος είναι ο παράγοντας που δεν εμποδίζει τον πολίτη να περιπέσει μοιρολατρικά στην ακινησία και να δέχεται τις μίξεις και τις προσμίξεις της πολιτικής αδιαμαρτύρητα; Είναι ο φόβος μη χαθούν κεκτημένα, η εναγώνια πρόσδεση στο "επ' άρτω μόο ζην". Είναι η δύναμη της ανάγκης, με τη διαφορά ότι ως περιεχόμενο της πράξης η δύναμη αυτή έχει καθορισμένα περιθώρια, ώστε το υποκείμενό της να ενεργεί μόνο τεχνικά. Η τεχνική δεν υπάρχει άνευ σκέψεως. Υπάρχει μετά σκέψεως αυστηρά λειτουργικής, εντελώς ξένης πρός τη θεωρία.Αν λιπόν η τεχνική ενέργεια, ως πράξη μηχανική, ασκείται στον χρόνο του παρόντος, η θεωρία ως συστατικός παράγοντας του νοήματος, αποτελεί πράξη υπέρ χρονου δημιουργίας... freepen.gr
Τρομοκρατήστε γιατί χανόμαστε!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΞηρο-τρομο-λαγνία και ξε(η)ρό ψωμί.Άλλη μια ημέρααποκαλύψεων, κόντρας, σχεδίων και τρομο-υστερίας από όλα τα μέσα.
Έτσι πρέπει,η σωστή ενημέρωση μας δίνει όλες τις λεπτομέρειες, σχολιάζει και επικεντρώνεται σε κάθε σκοτεινό σημείο, ώστε οι φωτεινοί εγκέφαλοι να διασφαλίσουν το ζητούμενο αποτέλεσμα.
Το μυαλοπλύσιμο επικεντρώνεται στο επόμενο μεγάλο χτύπημα και ως εκ τούτου μπάτσοι βγήκαν...
στη γύρα για περιπολία!
Μπάτσοι παντού με πλήρη εξάρτηση και συγκεκριμένες εντολές.
"Τρομοκρατήστε γιατί χανόμαστε!"
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση μας, κυμπάρισσα και γαλαντόμα, όπως πάντα μην ξεχνιόμαστε, μοιράζει τέσσερα εκατομμύρια από το υστέρημα της, σε όποιον δώσει πληροφορίες για τον ξηροτρομοκράτη!
Και το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα, υπάρχουν για όποιο σκοπό θέλει η κυβέρνηση.Το ερώτημα είναι αφού μπορεί και εξοικονομεί για τον Ξηρό γιατί δεν δίνει και στους έρμους τους συνταξιούχους;
Γιατί δεν μοιράζει αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια στους άνεργους που δεν παίρνουν ούτε το ευτελές ποσόν του ταμείου ανεργίας;
Γιατί δεν παρέχει φάρμακα στους καρκινοπαθείς, που καλούνται πλέον να πληρώσουν για την θεραπεία τους-και καλά να έχουν- στους ανασφάλιστους, που τρέμουν στην ιδέα ότι θα αρρωστήσουν, στα παιδιά που πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο!
Δεν φτάνουν, θα ισχυριστούν κάποιοι, για όλους, ενώ όλοι μπορούν να αντέξουν έναν μικρό φόρο ακόμα προκειμένου να "παταχθεί" η τρομοκρατία !
Ιερός σκοπός η πάταξη της, όπως και της φοροδιαφυγής εξ' άλλου,εγώ πάντως παιδιά δεν κινδυνεύω, δεν νομίζω πως θα χτυπηθώ από τους τρομοκράτες.Δεν είμαι στόχος των ανταρτών, των πυρήνων, ή του Ξηρού.
Αντίθετα, κάθε ημέρα γίνομαι στόχος του κάθε Σαχλαμάρα της κυβέρνησης, που ανάλογα με το πόσο άγρια τον ξεσκίζει η σύμμαχος ευρώπη δια των τροικανών, βγάζει τα απωθημένα και το ...αντριλίκι του πάνω μου.
Κάθε μέρα είμαι στόχος του μπάτσου, που είναι απέναντι σε κάθε πορεία, ενώ θα έπρεπε να είναι μέρος της.
Κάθε μέρα είμαι ο στόχος των επαγγελματιών παπαγάλων, που αδρά αμειβόμενοι εξευτελίζουν την έννοια της ενημέρωσης.
Είμαι στόχος του συστήματος, των νόμων, της δικαιοσύνης και κάθε τρελού φιρερίσκου της εξουσίας!
Δεν πιστεύω ότι η...αναγέννηση της τρομοκρατίας έγινε ερήμην των γνωστών-αγνώστων, κρατικών-παρακρατικών, αντιτρομοκρατών και ότι αντί κυκλοφορεί στο χώρο.
Αρα μεταξύ τους γνωρίζουν καλά τι γίνεται, έχουν άριστη πληροφόρηση και το ποσόν της επικήρυξης-στις ίδιες τσέπες θα μπει, για το καλό της ..έρευνας, το σπάσιμο του αποστήματος, την πάταξη της τρομοκρατίας,το καινούριο μνημόνιο, την απελευθέρωση των απολύσεων, την άρση των περιορισμών για πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, τους νέους φόρους στα ακίνητα, το νέο κούρεμα των συντάξεων και μισθών και ότι άλλο ξεχνά ο δικός μου εγκέφαλος αλλά θυμάται πολύ καλά ο εγκέφαλος των τρομοκυβερνώντων!
Και όταν ξυπνήσουμε από τον βαθύ ύπνο του δικαίου, θα έχουν περάσει όλα όσα θέλουν να περάσουν,οι άνεργοι θα είναι τρία εκατομμύρια, οι άστεγοι θα πλημμυρίσουν τους δρόμους, οι νέοι μας θα πάρουν τον δρόμο της ξενιτιάς, οι ουρές στα συσσίτια θα είναι χιλιόμετρα, και η Ελλάδα του Σαμαρά, του Αδώνιδος, του Βαγγέλη και του κακού συναπαντήματος θα αναπτύσσεται, θα ευημερεί, θα έχει πλεόνασμα, θα βγει στις αγορές!
Που πας καημένε Καραμήτρο!!!