GRID_STYLE

NONE

ΡΟΗ:

latest

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ.. ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Είναι εκπληκτικό το τι έχει καταφέρει μέχρι στιγμής ο Μίτσελ. Πόσο μάλλον αν αναλογιστεί κανείς το κλίμα που επικρατούσε γύρω από αυτόν ...

Είναι εκπληκτικό το τι έχει καταφέρει μέχρι στιγμής ο Μίτσελ. Πόσο μάλλον αν αναλογιστεί κανείς το κλίμα που επικρατούσε γύρω από αυτόν στις αρχές της χρονιάς. Σήμερα, όχι μόνο έχει εξαλείψει και την παραμικρή αμφιβολία προς το πρόσωπο του, αλλά είναι ίσως ο πιο πετυχημένος κόουτς στην ιστορία του Ολυμπιακού με βάσει και το ρόστερ που διαθέτει.
Χθες η μισή νίκη του ανήκει δικαιωματικά. Διάβασε εξαιρετικά την Μάντσεστερ, διέγνωσε τις αδυναμίες της και έστησε την ομάδα του με τρόπο που θα ξεσκέπαζε τα προβλήματα των Άγγλων. Παρότι δεν είχε στο 100% τον Φουστέρ, δεν δίστασε να αφήσει και τον Σάμαρη –βασικό στέλεχος στη μηχανή των ερυθρολεύκων- εκτός 11άδας και να στηριχτεί σε ένα πλάνο που δεν είχε επιλέξει ποτέ μέχρι στιγμής.
Έτσι, ο Ισπανός διάλεξε τους Μανιάτη και Εντιγκά ως destroyers χαφ και τον Τσόρι μπροστά τους σε ρόλο δημιουργού. Ο Μανιάτης τα κατάφερε πολύ καλά πάνω στον Ρούνεϊ, ενώ ο Εντιγκά εξαφάνισε τους Κάρικ και Κλέβερλι. Μέχρι εδώ όλα καλά και λογικά. Αυτό που δεν εξηγείται όμως με τη λογική είναι το συγκλονιστικό παιχνίδι του Τσόρι Ντομίνγκεζ. Το ότι είναι πολύ καλός χειριστής της μπάλας το γνωρίζαμε. Το ότι μοιράζει σωστά παιχνίδι και βοηθάει στην ανάπτυξη καταλυτικά επίσης το ξέραμε. Το παιχνίδι που έκανε όμως χθες ξεπερνά κάθε φαντασία. Ο Αργεντίνος έτρεξε, μάρκαρε, έβγαλε σκληράδα στο γήπεδο, κουβάλησε μπάλες από χαμηλά κι έκανε πολλά μέτρα με τη μπάλα στα πόδια. Ο Τσόρι έβγαλε πράγματα στο χορτάρι για τα οποία δεν φημιζόταν και αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο άμυνας με επίθεσης. Με λίγα λόγια, αν ο Ντομίνγκεζ δεν ξεπερνούσε χθες το ποδοσφαιρικό του ταβάνι, δεν θα υπήρχε αυτή η συνέπεια και η αλληλουχία μεταξύ των γραμμών του Ολυμπιακού.
Όσον αφορά στο επιθετικό πλάνο, ήταν ξεκάθαρο πως αν βγουν τα κλεψίματα στη μεσαία γραμμή, οι παίκτες του Ολυμπιακού θα έβρισκαν πολλά κενά μέτρα απέναντι στους αργούς αμυντικούς της Γιουνάιντετ. Και πράγματι έτσι έγινε. Μετά από ένα κλέψιμο μπάλας, οι χώροι ήταν τεράστιοι, με αποτέλεσμα όποιος έκανε κάθετο τρέξιμο με τη μπάλα προς την περιοχή να φαντάζει απειλητικός. Οι ερυθρόλευκοι δεν σκόραραν με αυτό τον τρόπο μόνο και μόνο επειδή δεν το πίστεψαν τόσο. Η φάση του Τσόρι στο πρώτο 10λεπτο επιβεβαιώνει τα παραπάνω γραφόμενα.
Από τη στιγμή που ο Ρούνεϊ περιορίστηκε σε σημαντικό βαθμό, η Μάντσεστερ βραχυκυκλώθηκε πλήρως. Ο Φαν Πέρσι δεν φάνηκε ποτέ, ενώ οι Κλέβερλι και Κάρικ είχαν μια φλύαρη κατοχή μπάλας. Απόρροια αυτού ήταν να γίνει η πρώτη τελική φάση από πλευράς Άγγλων στο 89’.
Με αυτά τα δεδομένα, οι ερυθρόλευκοι ήταν λογικό να δώσουν πλάτος στο παιχνίδι τους και να επιτεθούν από τα άκρα. Αρχικά φάνηκε πως ήταν προμελετημένο να επιτεθούν από τα δεξιά κι αυτό γιατί ο Κάμπελ είχε πλεονέκτημα απέναντι στον αργό πια Εβρά, ενώ παράλληλα ο Γιανγκ δεν απειλεί τόσο επιθετικά, με αποτέλεσμα να είναι ακίνδυνα τα overlap του Σαλίνο. Γρήγορα όμως η ομάδα του Μίτσελ κατάλαβε πως η αδύναμη πλευρά των Άγγλων είναι η δεξιά. Ο Βαλέντσια θα ήταν ιδανικός για παίκτης ράγμπι στο Six Nations Cup, αλλά όχι για παίκτης ποδοσφαίρου, ενώ ο Σμόλλινγκ δεν προκύπτει από πουθενά ότι επαγγέλλεται ποδοσφαιριστής. Έτσι, ο Πέρεζ με τον Χολέμπας ξεκίνησαν να επιτίθενται πιο ενεργά από τα αριστερά, προσφέροντας ταυτόχρονα τα μέγιστα αμυντικά. Ο Πέρεζ ήταν συγκινητικός αμυντικά και απέδειξε πόσο χρήσιμος είναι όταν χρειάστηκε να ντουμπλάρει τον Σαλίνο στο τελευταίο τέταρτο του παιχνιδιού.
Ο Μίτσελ πήρε τα ρίσκα του και δικαιώθηκε. Ο Ισπανός και η ομάδα του έχουν μεγάλη ρέντα, αλλά εξαντλούν στο έπακρο τις ικανότητές τους. Άλλωστε, ποτέ και κανείς δεν πέτυχε κάτι σπουδαίο χωρίς τύχη. Πλέον, 90 λεπτά χωρίζουν τον Ολυμπιακό από μια ιστορική πρόκριση και η θλιβερή εικόνα της Μάντσεστερ δεν δείχνει ότι μπορεί να διαχειριστεί το χθεσινό αποτέλεσμα. Δεν θα κλείσω με κλισέ του τύπου ότι «ο Ολυμπιακός πρέπει να πάει με χαμηλά το κεφάλι» και άλλα τέτοια. Είμαι σίγουρος πως ο Μίτσελ ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να πει στους ποδοσφαιριστές του.

1 σχόλιο

  1. «Πάμε» για νέο «Γουέμπλεϋ»,μετά το 2-0 επί της Μάντσεστερ Γιουν.;;


    Του Θωμά Ακρωτηριανάκη
    Στις 2 Ιουνίου του 1971 πήγε ο Παναθηναϊκός στον τελικό του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.Tότε έβαλε το χέρι της η χούντα,για να φτάσει ο Παναθηναϊκός μέχρις εκεί. Ίσως να αποφασίσουν (αν αποφασίσουν, διότι μπορεί και να μην το αποφασίσουν) η σημερινή ντόπια χούντα,των μνημονίων, της τρόικα, και του ευρωμονόδρομου,μαζί με τη διεθνή χούντα των ιθυνόντων ΕΕ, ΕΚΤ,ΔΝΤ, να βόλουν το χέρι τους,για να φτάσει κι ο Ολυμπιακός στον ίδιο τελικό,στις 24 Μάη 2014,και παραμονή των ευρωεκλογών... Όλες οι χούντες ξέρουν ότι το ποδόσφαιρο είναι μια εκτόνωση του δυααρεστημένου λαού...
    Πάντως μέχρι τώρα,με την αξία του ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στη φάση των «16» (ποδοσφαιρικά είμαι ολυμπιακίνα).Άντε με θαύμα να περάσουμε και στον προημιτελικό,
    αποκλείοντας τη Μάντσεστερ Γιουν.,είναι δυνατό να περάσουμε και στον ημιτελικό,και πολύ περισσότερο στον τελικό;;; Κατά συρροή και εν σειρά θαύματα δεν γίνονται.
    Ακόμα και στον προημιτελικό να πάμε,θα πρέπει να αρχίσουμε να γίνουμε υποψιασμένοι για δάκτυλο της σημερινής χούντας ντόπιας και διεθνούς....Και ήδη οι υποψίες άρχισαν,μετά το 2-0 επί της Μάντσεστερ Γιουν.,στον πρώτο από τους δύο προ-προημιτελικούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση

Αρχειοθήκη ιστολογίου

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *