Για αρχή αποκλείεις με συνοπτικές διαδικασίες μια ομάδα «θρύλο» ονόματι Μίλαν. Στη συνέχεια, βρίσκεται στο δρόμο σου η Μπαρτσελόνα. Την ...
Για αρχή αποκλείεις με συνοπτικές διαδικασίες μια ομάδα «θρύλο» ονόματι Μίλαν. Στη συνέχεια, βρίσκεται στο δρόμο σου η Μπαρτσελόνα. Την αποκλείεις κι αυτή, παρότι έχεις χάσει από το πρώτο παιχνίδι το αστέρι της ομάδας σου λόγω τραυματισμού (Ντιέγκο Κόστα). Επόμενο και μεγαλύτερο εμπόδιο η Τσέλσι και ο Μουρίνιο. 0-0 στην έδρα σου και επαναληπτικός στο Λονδίνο χωρίς τον αρχηγό σου λόγω τιμωρίας. Οι δυσκολίες πολλές και αντικειμενικές. Τι κάνεις εσύ; Δέχεσαι πρώτη γκολ. Δεν μασάς όμως. Σε 10 λεπτά έχεις ισοφαρίσει μια ομάδα που αν πάρει προβάδισμα στο σκορ, δεν χάνει. Συνεχίζεις τόσο ψυχωμένα που η έδρα του αντιπάλου δεν σου λέει τίποτα. Σκοράρεις άλλα δύο γκολ και κυριαρχείς παντού. Σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη κι εσύ έχεις πετύχει ανατροπή με τρία γκολ, μέσα στο Λονδίνο, απέναντι στην Τσέλσι του Μουρίνιο χωρίς τον αρχηγό σου. Εσύ, η Ατλέτικο Μαδρίτης, είσαι πανάξια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Ντιέγκο Σιμεόνε είχε απόλυτο δίκιο χθες, όταν ευχαριστούσε τις μητέρες των ποδοσφαιριστών του, που γέννησαν άνδρες με μεγάλα αρ@@δια. Γιατί για να προκριθείς στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, έχοντας αποκλείσει Μίλαν, Μπαρτσελόνα και Τσέλσι, ενώ ταυτόχρονα σου απομένουν μόλις δύο νίκες στα τελευταία τρία παιχνίδια για να κατακτήσεις και το πρωτάθλημα Ισπανίας, χρειάζεται τεράστια ψυχή και ποδοσφαιρικό θράσος.
Φυσικά, πέρα από το πολύ σημαντικό ψυχολογικό κομμάτι, θεμέλιος λίθος για την πορεία της Ατλέτικο τα τελευταία χρόνια είναι το ταλέντο του Σιμεόνε και η σκληρή δουλειά των ποδοσφαιριστών του. Μικρή σημασία έχει όμως μετά από μια τέτοια πρόκριση το τακτικό κομμάτι. Άλλωστε έχουν γραφτεί και θα γραφούν άπειρα κείμενα γι’ αυτό.
Σημασία έχει η «παραμυθένια» υφή της Ατλέτικο. Το να βλέπεις ένα σύνολο να παίζει ο ένας για τον άλλον, να πέφτουν με αυτοθυσία για να καλύψουν τον διπλανό τους και στο τέλος να πανηγυρίζουν όλοι μαζί σαν μια μεγάλη παρέα.
Σημασία έχει να βλέπεις ποδοσφαιριστές να παίζουν για πάρτη του προπονητή τους. Να δίνουν ό,τι έχουν μέσα τους για αυτόν. Να τον κοιτάζουν με την άκρη του ματιού τους και να παίρνουν δύναμη. Να ξεπερνούν το ποδοσφαιρικό τους ταβάνι για να κάνουν μάγκα τον «καθοδηγητή» τους.
Σημασία έχει να παρακολουθείς τον Αρντά Τουράν, τον Κόκε, τον Σουάρεζ, τον Γκοντίν, ποδοσφαιριστές που από μόνοι τους δεν είχαν διακριθεί ποτέ σε τέτοιο βαθμό να λειτουργούν όλοι μαζί σαν μια γροθιά. Να καταπίνουν όλοι μαζί χιλιόμετρα είτε για να επιτεθούν, είτε για να αμυνθούν. Inch by inch, που έλεγε και ο Αλ Πατσίνο. Όλοι μαζί σαν ένα σώμα. Χθες δεν προκρίθηκε η Ατλέτικο του Ντιέγκο Κόστα, ούτε η Ατλέτικο του Κόκε, ούτε η Ατλέτικο του Γκάμπι. Προκρίθηκε η Ατλέτικο.
Η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι ότι πιο αγνό και ταυτόχρονα επαναστατικό γέννησε το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Αγνό γιατί μας υπενθυμίζει το λόγο για τον οποίο είμαστε «αιχμάλωτοι» του αθλήματος που ονομάζεται ποδόσφαιρο και γιατί μας φέρνει στο νου τα παιδικά μας χρόνια. Όταν παίζαμε πλάι στους φίλους μας για να κερδίσουμε τους «κακούς». Από την άλλη, επαναστατικό γιατί στο χορτάρι δεν παίζουν μπάλα τα «εκατομμύρια», αλλά η ψυχή και το τσαγανό. Η Ατλέτικο και ο Σιμεόνε γρονθοκοπούν ασταμάτητα την Ρωσοαραβική επιχειρηματικότητα, η οποία τείνει να εξαλείψει την μαγεία του απρόοπτου.
Αντί επιλόγου, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτή την ομάδα που με ταξίδεψε πίσω στα παιδικά μου χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση