3 του Δεκέμβρη 1944...

Ριχάρδος Σωμερίτης . 3 του Δεκέμβρη 1944. Ήμουνα εκεί, στην Πλατεία Συντάγματος. 28 νεκροί. Αοπλοι. Όπως ΟΛΟΙ οι διαδηλωτές. Τους χτύπησα...

Ριχάρδος Σωμερίτης.

3 του Δεκέμβρη 1944. Ήμουνα εκεί, στην Πλατεία Συντάγματος. 28 νεκροί. Αοπλοι. Όπως ΟΛΟΙ οι διαδηλωτές. Τους χτύπησαν έλληνες αστυνομικοί με διαταγή της επίσημης ελληνικής κυβέρνησης και συνεπώς του Γεωργίου Παπανδρέου, που εκτέλεσε ο αρχηγός της αστυνομίας Εβερτ, με τον βρετανό στρατηγό Σκόμπυ να κινεί τα νήματα και να καραδοκεί. Την μεθεπομένη πήγαν "άτακτοι" στο σπίτι, στην οδό Σίνα, και συνέλαβαν την άοπλη μητέρα μου. Λίγο αργότερα με συνέλαβαν άοπλο και εμένα, με παρέδωσαν στους βρετανούς, με έκλεισαν στο στρατόπεδο του Χασανιού (Ελληνικό) και θα με πήγαιναν στην Ελ Τάμπα (σύνορα Αιγύπτου-Λιβυης) αν δεν δραπέτευα. Δεν ήμουνα ακομη 14 ετών. Μιλάνε πολλοί -και δίκαια- για τους όμηρους του ΕΛΑΣ. Κανένας δεν μιλάει για τους όμηρους των εγγλέζων, διότι (παράδειγμα ανάμεσα σε εκατοντάδες) η μητέρα μου πρώτα και χωριστά εγώ δεν ήμασταν φυσικά αιχμάλωτοι πολέμου.


Τα υπενθυμίζω αυτά για να σημειώσω 1. Ότι η μεγάλη διαδήλωση της 3.12.44 ήταν ειρηνική. 2. Ότι χτυπήθηκε για να προκληθεί η ένοπλη σύγκρουση με την αριστερή Αντισταση που αν ήθελε την εξουσία θα είχε πάντως συγκεντρώσει στην πρωτεύουσα άλλες δυνάμεις από τους νέους της ΕΠΟΝ-ΕΛΑΣ. 3. Ότι η ομηρία αμάχων (έγκλημα πολέμου) ήταν τακτική τόσο του ΕΛΑΣ και της Πολιτοφυλακής όσο και των Εγγλέζων και των κάθε λογής "κυβερνητικών", ανάμεσά τους τόσοι ταγματασφαλίτες.

Τα έχω αφηγηθεί όλα αυτά και αρκετά άλλα σε ένα μικρό βιβλίο, το "Ενας Μικρός Δεκέμβρης" (Λιβανης, εξαντλημένο) - "μικρός" γιατί ήμουνα μικρός.