Η ΞΕΦΤΙΛΑ ενός ηθοποιού σε μια γειτονιά των Αθηνών...

Κυκλοθυμικός Περιστατικό πριν λίγη ώρα σε γειτονιά του Δήμου Αθηναίων… Ο δρόμος το κλασσικό στενό όπου με το ζόρι περνάει λεωφορείο. Σε μια ...

Κυκλοθυμικός
Περιστατικό πριν λίγη ώρα σε γειτονιά του Δήμου Αθηναίων… Ο δρόμος το κλασσικό στενό όπου με το ζόρι περνάει λεωφορείο. Σε μια γωνία το λεωφορείο πρέπει να στρίβει και γι’ αυτό τον λόγο υπάρχουν πλαστικά κολωνάκια πάνω στην στροφή και πινακίδα ότι στρίβει λεωφορείο και απαγορεύεται η στάση και στάθμευση… Όλα καλά λοιπόν. Έλα όμως που για κάποιον άρχοντα, έναν Θωμά Αλεξόπουλο από την Σπασμένη Φλέβα του Οικονομίδη, εκείνο το σημείο ήταν γι’ αυτόν ο ιδανικός χώρος για να παρκάρει το όχημα του. Παρκάρει λοιπόν το SUV του, κλειδώνει και φεύγει. Ούτε αλάρμ, ούτε τίποτα.
Μετά από λίγη ώρα πάει να περάσει λεωφορείο. Φυσικά και δεν μπορεί να στρίψει. Ο οδηγός σταματάει και αρχίζει να κορνάρει. Έχει περάσει κανά 5λεπτο άφαντος ο Αλεξόπουλος. Από πίσω έχει δημιουργηθεί ουρά με αμάξια. Αρχίζουμε να κορνάρουμε όλοι. Μετά από 2 λεπτά εμφανίζεται. Χαλαρός, με αργό βήμα, μια γουρονοκεφαλή με δέκα κομποσχοίνια σε κάθε χέρι. Κοιτάει τον οδηγό, κοιτάει και εμάς. Αδιαφορεί. Αργά, χαλαρά, πάει να ξεκλειδώσει να ξεκουμπιστεί. Ο οδηγός κάτι του λέει και εκεί ο μάγκας μπαίνει στο mode που έχει μάθει. Το mode του Ελληναρά. Γυρίζει στον οδηγό και αρχίζει να του φωνάζει ατάκες τύπου “τι θες;”. Μα τι να θέλει άραγε; Ο οδηγός του λεωφορείου κάτι του απαντάει και σκάει η ατάκα από τον τυπά “Κατέβα κάτω ρε να σε γαμ#σω, κατέβα μωρή πουτ@να να σε γαμ#σω που θα μου πεις εσύ εμένα”. Εκεί αρχίζει το κράξιμο και οι κόρνες από όλους, γυρίζει και αρχίζει τα “θα σας γαμ#σω όλους κλπ”. Με τα πολλά μπαίνει στο αμάξι του, κάνει λίγο μπροστά, φεύγει το λεωφορείο και σιγά σιγά φεύγουμε και οι υπόλοιποι, αλλά ο άρχοντας δεν φεύγει. Γιατί εκεί τον βολεύει να παρκάρει. Με το που φύγει το λεωφορείο και μερικά αμάξια, κάνει οπισθογωνία και παρκάρει ακριβώς στο ίδιο σημείο που είχε παρκάρει και πριν, εκεί που εμπόδιζε. Κλειδώνει και φεύγει. Απλός, λιτός, δωρικός. Χομπίστας των ζωών μας.
Αυτό λοιπόν το υποκείμενο, αυτή η γουρουνοκεφαλή, γιατί άνθρωπος δεν είναι, είναι ο μέσος Θωμάς Αλεξόπουλος του Οικονομίδη. Ίσως στο λίγο πιο λούμπεν του. Είναι ο τύπος που θεωρεί ότι γεννήθηκε για να τον υπηρετούμε όλοι. Ο τύπος που πιστεύει ότι όλο το σύμπαν περιστρέφεται γύρω του. Ότι του χρωστάμε κιόλας που υπάρχει. Αυτός που το βράδυ θα πάει σπίτι του και με νόημα θα πει στα παιδιά του πως σε αυτή την κοινωνία ο μόνος τρόπος για να πετύχεις είναι να τους πατήσει όλους κάτω. Ο τύπος που για την πάρτη του δεν θα λυπηθεί ούτε την ίδια του την οικογένεια. Που θα τα βάλει με τον πιο αδύναμο, που θεωρεί ότι οι πρόσφυγες του αλλοιώνουν τον πολιτισμό, τα κομμούνια καταστρέφουν την οικονομία και τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής του. Είναι ο πατέρας που όταν ο γιος του βγάλει μαχαίρι θα τον κρύψει σε ξενοδοχείο και θα βγαίνει στα κανάλια να λέει ότι οι άλλοι τον προκάλεσαν, ότι είναι λίγο οξύθυμος, ότι είναι παιδί ακόμα, ότι δεν σκότωσε και άνθρωπο. Είναι ένας φραπές που θα σου πουλήσει τρέλα γιατί απλά μπορεί. Που δεν θα σταματήσει μέχρι εσύ να εξαντληθείς και να κάνεις πίσω. Είναι ο γείτονας μας, ο ρουφιάνος συνάδελφος, αυτός που στην δική του την γιορτή θα βάλε τσίτα την μουσική και θα απαιτήσει όλη η γειτονιά να γλεντήσει μαζί του. Με αυτούς τους τύπους αναγκαζόμαστε να συνυπάρχουμε. Αυτός είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας μας. Ξεφτίλα Αλεξόπουλε, ξεφτίλα κοινωνία…