ΒΑΣΩ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ 98 ετών, επιζήσασα του Άουσβιτς...

Δημήτρης Τριάντος Ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος: δεν ήμουν Εβραία, Ελληνίδα ήμουν, το έγκλημα μου ήταν οτι στις 25 Μαρτίου 1944, 19 χρονών ...

Δημήτρης Τριάντος
Ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος: δεν ήμουν Εβραία, Ελληνίδα ήμουν, το έγκλημα μου ήταν οτι στις 25 Μαρτίου 1944, 19 χρονών τότε φοιτήτρια της Νομικής, συμμετείχα στην πατριωτική διαδήλωση της οδού Τσιμισκή στην Θεσσαλονίκη και φωνάζαμε να φύγουν οι Γερμανοί
Μας συνέλαβαν και δεν ξέραμε πού πάμε, κάναμε όνειρα οτι μας πάνε στη Γερμανία να σπουδάσουμε. Είχαν έρθει ο μπαμπάς, η μαμά, η γιαγιά, ο αδερφός μου να με αποχαιρετήσουν, μου φέρνανε γλυκά και λεφτά, που να’ξεραν. Η αγαπημένη μου γιαγιά μου είχε φέρει ένα κλαδί αμυγδαλιάς. Ήταν 1η Απριλίου, όλα ανθισμένα. Και ήξερε πως αγαπάω τα λουλούδια, μετά από 4 μέρες σε ένα τρένο φθάσαμε στο Άουσβιτς της Πολωνίας
Όταν πήγαμε βλέπαμε τους καπνούς και τους καπνοδόχους και λέγαμε παιδιά έχει ψωμί εδώ, φούρνους, μην στεναχωριέστε θα φάμε καλά, μετά μάθαμε ότι καίνε Εβραίους
Η πρώτη δοκιμασία το κούρεμα, τόσο σαδισμός ώστε μια γυναίκα για να διασκεδάζει έκανε ψαλιδιές επίτηδες, όσες είχαν ωραία μαλλιά - όπως έτυχε να έχω και εγώ- τις κουρεύανε σύριζα
ήμασταν ολόγυμνες, μικρά κοριτσάκια τώρα δεν μας είχε δει ποτέ άνδρας γυμνές, δεν είναι δυνατόν, πως θα περάσουμε από μπροστά τους ? Και να κάθονται οι Γερμανοί στα γραφεία τους και να περνάμε από μπροστά με τέτοιο αδιάφορο μάτι, μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Τέτοια αδιαφορία στο γυμνό, σαν να βλέπανε μια κατσίκα, ένα ζώο να περνάει από μπροστά τους
....Μέχρι το απόγευμα σκάβαμε, πολύ σκληρή η δουλειά γιατί το έδαφος ήταν πολύ σκληρό .Και εκείνη η τσάπα πολύ βαριά. Στην αρχή τα χέρια μου είχανε φουσκάλες Αν σηκώσεις το κορμί για να ξεκουραστείς έπεφτε βούρδουλας , ξύλο. Και το παράξενο, είχαν τα σκυλιά τους οι φρουροί τόσο τέλεια εκπαιδευμένα ώστε κι αν δεν έβλεπε ο Γερμανός μας έβλεπαν τα σκυλιά, ποια είχε ορθώσει το κορμί και γαβγίζανε και ο φρουρός ερχόταν να μας δείρει, φοβερό που το λέω, φοβερό!
..Δεν πλενόμασταν ποτέ, δεν είχα λούσει το κεφάλι μου ποτέ, δεν είχα κάνει μπάνιο ποτέ, την περίοδο μας την κόψανε μόλις πήγαμε. Μέσα στην πρώτη σούπα ρίχνανε ένα φάρμακο και σταματούσε η περίοδός μας, το φάρμακο εξουδετέρωνε κάθε σεξουαλικότητα. Ήξεραν πως και στις πιο άθλιες στιγμές πόνου και ψυχικής κατάπτωσης εκεί κάτω μέσα στο βρακί υπάρχει μια αυτοκρατορία με δικούς της νόμους και πράξεις όλα όσα τρελά και παράτολμα υπαγορεύει η ανατομία. Μα με το φάρμακο,, τα πάντα νεκρά μέσα στις φαρδιές βράκες
Δεν ήταν ζωή αυτή ανθρώπου, Δεν υπήρχε συναίσθημα, δεν υπήρχε τίποτα, ούτε φιλία, ούτε αγάπη. Αυτό που κυριαρχούσε δεν ήταν ούτε η σκέψη της μαμάς, του μπαμπά, του αγαπημένου, του δεν ξέρω ποιου. Η σκέψη μόνο τι θα βρω να φαω Να βλέπεις ένα μέλος σώματος και να θες να δαγκώσεις άνθρωπο. Αν δεν έκλεβες δεν έτρωγες. Όσες τολμούσανε τρώγανε γιατί υπήρχαν οι Πολωνέζες που ήταν μέσα στο πολωνικό έδαφος και οι μανάδες τους, δεν ξέρω πως , τους στέλνανε τρόφιμα είχαν κούτες με βούτυρα, με μαρμελάδες. Και όποιος είχε το κουράγιο έκλεβε από τις κούτες τους
...ήθελα να τα πω, να τα βγάλω προς τα έξω, αλλά δεν τα πιστεύανε. Νομίζανε ότι τους κοροϊδεύουμε , άλλαζαν την κουβέντα Αυτοί το κάνανε από αγάπη, αλλά εμένα με πόναγε. Θα ήταν μια παρηγοριά για μένα να μ' ακούσει ένας που με καταλαβαίνει
Δεν υπάρχει ένα πολιτικό κόμμα που να με εκφράζει γιατί κανένας πια δεν είναι ιδεολόγος Εμείς οι παλιοί αριστεροί , η τιμιότητα μας έφτανε σε σημείο συγκλονιστικό δεν υπήρχε η επιθυμία της προβολής, ό,τι γινόταν γινόταν για τον εαυτό μας, μόνο μια προσωπικότητα δεν με διέψευσε, ο Αλέκος Παναγούλης
-Πώς θα χαρακτηρίσεις τη ζωή σου με λέξεις?
-Αχόρταγη στα πάντα. Στο γηροκομείο έχω δέκα χρόνια , δεν κοιμάμαι τα βράδια, ειλικρινά σου λέω γιατί σκέφτομαι τι θέλω να κάνω . Λέω να είχα ακόμα λίγα χρόνια πίσω, να κάνω αυτό, να κάνω το άλλο. Και μετά ανακαλύπτω το πρωί ότι τα χέρια μου δεν δουλεύουν, τα πόδια μου δεν δουλεύουν, το μόνο που δουλεύει είναι το μυαλό μου ακόμα
Βάσω Σταματίου, 98 ετών, επιζήσασα του Άουσβιτς,
το κορίτσι με το τατουάζ και τον αριθμό 82-224,
μέτρησα 62 βελονιές μέχρι και την τελευταία μέτραγα τις βουλίτσες, τώρα έχει αρχίσει και θαμπώνει ο αριθμός
21 Ιουνίου 2023 ένα μήνα μετά το γύρισμα επικοινωνώ μαζί της
-Πότε θα παίξει το επεισόδιο στην τηλεόραση, με ρωτάει
-Τον Οκτώβριο
-Τόσο αργά ?
-Αφυπνιστικό χαστούκι όπως το είπε. Αν συμβεί οτιδήποτε και η Βάσω δεν το δει? Δεν θα ησυχάσει η συνείδησή μου ποτέ, σκέφτομαι
την επόμενη μέρα, στις 22 Ιουνίου 2023, ταξιδεύω κοντά της, στο γηροκομείο της Μητρόπολης στην Στυλίδα. Παρακολουθούμε μαζί στην οθόνη του υπολογιστή το επεισόδιο.
-Να σε βοηθήσω να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου, τη ρωτάω πριν φύγω
-Όχι, θέλω να με θυμάσαι όρθια μου λέει
Πέντε ώρες μετά, η Βάσω ξεψύχησε ήσυχη, γαλήνια
το καθήκον της το είχε κάνει πάλι, διαφύλαξε την μνήμη για να μην ξεχάσουμε
Φωτο Η δημοσιογράφος Ρέα Βιτάλη φιλά στο μπράτσο της το νούμερο 82-224 και μαζί της όλοι εμείς