"Πετάμε κι όπου βγει" αλλά κανείς δεν παραιτείται…

Η υπόθεση των απαρχαιωμένων συστημάτων της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά με αφορμή το μπλακ άουτ της Κυριακής. Ε...

Η υπόθεση των απαρχαιωμένων συστημάτων της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά με αφορμή το μπλακ άουτ της Κυριακής. Είναι γνωστή εδώ και χρόνια και πλέον καταγράφεται επισήμως, με κυβερνητική ομολογία.

Την αποκάλυψη επιβεβαίωσε δημόσια και ανερυθρίαστα ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κυρανάκης, ο οποίος παραδέχθηκε ότι η κυβέρνηση γνώριζε πως είχε παραλάβει συστήματα αεροναυτιλίας τεχνολογικά ξεπερασμένα και μη πλήρως συμβατά με τις απαιτήσεις των ευρωπαϊκών κανονισμών. Παρ’ όλα αυτά, επί επτά συναπτά έτη δεν υπήρξε ουσιαστική αναβάθμιση ούτε πλήρης συμμόρφωση. Με άλλα λόγια, το κράτος λειτουργούσε με τη λογική «πετάμε κι όπου βγει»...

Η δήλωση αυτή δεν αφορά κάποια αφηρημένη διοικητική αδυναμία. Αφορά συγκεκριμένες πολιτικές ηγεσίες. Από το 2019, την ευθύνη είχαν διαδοχικά υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη, οι οποίοι γνώριζαν την κατάσταση και δεν προχώρησαν στις απαιτούμενες παρεμβάσεις. Η πολιτική ευθύνη είναι διαρκής και αδιαίρετη, όσο κι αν σήμερα επιχειρείται να μετακυλιστεί από τον έναν στον άλλον.

Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την εφαρμογή δεσμευτικών κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ασφάλεια της εναέριας κυκλοφορίας. Δεν πρόκειται για προαιρετικές συστάσεις, αλλά για νομικές υποχρεώσεις. Η μη συμμόρφωση οδηγεί, όπως συνέβη, σε παραπομπή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Η εξέλιξη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η Ελλάδα παραπέμφθηκε όχι λόγω τεχνικής διαφωνίας ή ερμηνευτικής ασάφειας, αλλά λόγω παράλειψης ενεργειών, διότι το κράτος είχε γνώση, χρόνο και θεσμική υποχρέωση και δεν έπραξε όσα όφειλε.

Η ευθύνη, ωστόσο, δεν εξαντλείται στο επίπεδο των υπουργείων. Ανήκει πρωτίστως στον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος από το 2019 επέλεξε να συγκεντρώσει τον έλεγχο του λεγόμενου «επιτελικού κράτους». Όταν η συγκέντρωση εξουσίας παρουσιάζεται ως αρετή για να πιστωθεί η επιτυχία, τότε και η αποτυχία δεν μπορεί να διαχέεται για να μην χρεωθεί...

Η κυβέρνηση που επένδυσε πολιτικά στο αφήγημα της τεχνοκρατικής επάρκειας, της αποτελεσματικότητας, της αριστείας και της ευρωπαϊκής κανονικότητας, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια ακόμη υπόθεση που ακυρώνει τον ίδιο της τον αυτοπροσδιορισμό. Αποτυγχάνει εκεί όπου η τεχνοκρατία δεν είναι σύνθημα αλλά υποχρέωση και δεν αποδεικνύεται με εξαγγελίες, αλλά με πιστοποιήσεις, λειτουργικά συστήματα και πρόληψη. Καταρρέει πλέον το τελευταίο φύλλο συκής του «τεχνοκρατικού μύθου»...

Η Πολιτική Αεροπορία δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι μέρος ενός επαναλαμβανόμενου διοικητικού μοτίβου, όπως αποδείχθηκε επίσης με τους Σιδηροδρόμους, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και αλλού. Όμως, όταν ζητήματα που άπτονται ειδικά της ανθρώπινης ζωής αντιμετωπίζονται με αδράνεια, το πρόβλημα γίνεται σοβαρότερο. Κι όταν η αποτυχία είναι συστηματική, δεν μπορεί να φορτώνεται σε πρόσωπα χαμηλότερων βαθμίδων ως αποδιοπομπαίους τράγους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι εξηγήσεις δεν επαρκούν. Η χώρα δεν αντέχει άλλο να κυβερνάται με το «πάμε κι όπου βγει». Ούτε στα τρένα. Ούτε στους αιθέρες. Ούτε πουθενά. Και η πολιτική ευθύνη δεν συμψηφίζεται ούτε επικοινωνείται. Αναλαμβάνεται στην πράξη με παραιτήσεις όπως έλεγε και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης πριν πιάσει κι αυτός την πρωθυπουργική καρέκλα...

Ο ΚΟΡΙΟΣ