Η ΜΗΤΕΡΑ του Λυγγερίδη: «Ο αστυνομικός διευθυντής Πειραιά έβγαζε κόσμο από το γήπεδο για να καλύψει κάποιους!»

Διαχωρίζεται η δικογραφία ως προς το σκέλος της δολοφονίας του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη σύμφωνα με απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακου...

Διαχωρίζεται η δικογραφία ως προς το σκέλος της δολοφονίας του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη σύμφωνα με απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων. Η υπόθεση της φερόμενης εγκληματικής οργάνωσης οπαδών θα δικαστεί κανονικά για όλες τις πράξεις του κατηγορητηρίου, εκτός από αυτές που αφορούν στη δολοφονία Λυγγερίδη τον Δεκέμβριο του 2023 στην περιοχή του Ρέντη.

Eπειτα από ένσταση που κατατέθηκε σχετικά με το ότι η απόφαση για τον 18χρονο που πέταξε τη ναυτική φωτοβολίδα και σκότωσε τον αστυνομικό δεν έχει καταστεί αμετάκλητη –έχει εκδοθεί μόνο πρωτόδικη απόφαση από το ΜΟΔ Πειραιά– και κατά συνέπεια δεν μπορεί το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων να δικάσει φερόμενους ηθικούς αυτουργούς (κατηγορούνται 6 πρόσωπα) και συνεργούς (περισσότεροι από 100 κατηγορούμενοι), το δικαστήριο αποφάσισε να διαχωρίσει τη δικογραφία ως προς το σκέλος αυτό και να αναβάλει μέχρι το αμετάκλητο της καταδίκης του 18χρονου.
Νωρίτερα, ο εισαγγελέας της έδρας είχε αναφέρει: «Δεν έχει γίνει ο διαχωρισμός της αρχικής δικογραφίας για τη δολοφονία Λυγγερίδη. Είναι βέβαιο ότι για λόγους ενιαίας κρίσης θα έπρεπε να είχε διατηρήσει την αρχική ενότητα. Ανεξάρτητα από το αξιόποινο της πράξης, υπάρχουν αποφάσεις με τις οποίες αποφαίνεται η ανθρωποκτονία Λυγγερίδη ως ιστορικό γεγονός, δεν είναι αμφισβητήσιμο. Το τεκμήριο αθωότητας προστατεύει πρόσωπο πριν την αμετάκλητη καταδίκη, δεν απαγορεύει έγκλημα ως γεγονός. Δεν προκύπτει πλαίσιο αναβολής.
Να απορριφθεί το αίτημα». Ωστόσο, το δικαστήριο διαχώρισε τη δικογραφία για το σκέλος αυτό και ανέβαλε την υπόθεση, γεγονός που σημαίνει ότι στη δίκη που διεξάγεται στον Κορυδαλλό δεν θα εξεταστούν τα αδικήματα της ηθικής αυτουργίας και της συνέργειας στην ανθρωποκτονία του αστυνομικού.
Κατάθεση Ευγενίας Λυγγερίδη
Την αυλαία των μαρτυρικών καταθέσεων άνοιξε η μητέρα του αδικοχαμένου αστυνομικού, Ευγενία Λυγγερίδη. «Θα ζητήσω από το δικαστήριο να μου δώσει όσο χρόνο χρειαστεί γιατί θα είναι η μοναδική φορά που θα μιλήσω στη δίκη. Ολοι έχουν δικαίωμα να μιλάνε όσο θέλουν και όποτε θέλουν. Θέλω χρόνο να μιλήσω για το παιδί μου», ανέφερε η κυρία Λυγγερίδη, με τον πρόεδρο του δικαστηρίου να απαντά: «Να σας θυμίσω ότι αποφασίστηκε πως ό,τι έχει να κάνει με τη δολοφονία έχει αναβληθεί».
Η μητέρα του Γιώργου Λυγγερίδη διατύπωσε την πεποίθησή της πως «πήγαν οργανωμένα για να σκοτώσουν αστυνομικούς. “Σήμερα κ@λ@μπατσοι θα σας σκοτώσουμε όλους”. Αυτά έλεγαν τότε». Κάποιοι ανεγκέφαλοι που δεν γνώριζαν το παιδί μου, είπαν ότι θα το σκοτώσουν επειδή ήταν μπάτσος. Ανθρωποι που δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία. Αυτοί που δουλεύουν στον δήμο και είναι αργόμισθοι. Τα ακούμε στις τηλεοράσεις. Αυτοί είναι εγκληματίες. Δεν βρέθηκαν 200 άτομα εκεί τυχαία. Εχουν χρήματα, μπαινοβγαίνουν στα γήπεδα ελεύθερα. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Ηταν οργανωμένο, δεν ήταν τυχαίο το χτύπημα του Γιώργου, δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό».
Σε σημείο της κατάθεσής της ανέφερε πως ο τότε αστυνομικός διευθυντής Πειραιά έβγαζε κόσμο από το γήπεδο την ώρα που το παιδί της ήταν χτυπημένο. «Για να καλύψει κάποιους έγινε αυτό. Τους έβγαζε από το γήπεδο, έχουν ειπωθεί αυτά. Ελεγαν μετά ότι ταλαιπωρούνταν τα παιδιά που τα κρατούσαν στο γήπεδο. Οποιος είναι αθώος τι φοβάται; Πάει μετά σπίτι του. Το δικό μου το παιδί τι έφτιαξε; Αυτές οι μάνες τα αγκαλιάζουν τα δικά τους τα παιδιά. Εγώ δεν θα δεχόμουν ποτέ το παιδί μου να ήταν εγκληματίας».
Εισαγγελέας: Από πού έχετε την πληροφορία αυτή; Ποια πρόσωπα φυγάδευσε;
Μάρτυρας: Από τις ειδήσεις και συναδέλφους του γιου μου. Προφανώς, έχουν φυγαδευτεί κάποιοι και δεν έχουν συλληφθεί. Δεν ξέρω ονόματα, απλά και οι συνάδελφοί του γιου μου μού είπαν ότι ακούγεται στους κύκλους των αστυνομικών, ότι κάποια στελέχη φυγαδεύτηκαν.
Με λυγμούς περιέγραψε στο δικαστήριο το τηλεφώνημα που δέχτηκε την επίμαχη ημέρα της επίθεσης με φωτοβολίδα στον αστυνομικό. «Εκείνη την ημέρα χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπω “Ντούκας”. Παιδικός φίλος του Γιώργου από το νηπιαγωγείο. Μου λέει: “Κυρία Ευγενία δώστε μου τον κύριο Σάκη”. Εμένα κάτι άρχισε να με τρώει. Δίνω το τηλέφωνο στον σύζυγο και ακούω “έχει χτυπήσει πολύ; Θα κατέβουμε τώρα”. Εκλεισε το τηλέφωνο ο σύζυγός μου και μου εξήγησε ότι έχει χτυπήσει το πόδι του. Τι να μας πουν από το τηλέφωνο. Φτάσαμε στο ΚΤΕΛ. Ημουν σε έξαλλη κατάσταση, ζητούσα ηρεμιστικό και νερό. Πήρε ο υπουργός τον άνδρα μου τηλέφωνο και του είπε ότι έχει χτυπήσει το παιδί. Μας έβαλαν όχημα να μας κατεβάσει. Μας πήγαν στο αστυνομικό μέγαρο Θεσσαλονίκης. Περιμένουμε και περιμένουμε… Μας λένε ότι θα έρθει κι ένας ψυχολόγος μαζί σας. Λέω “ψυχολόγος γιατί; Τι έχει πάθει το παιδί;”. Επέμεναν ότι θα μας συνοδεύσει ψυχολόγος. Ρωτούσα “τι θέλεις; Γιατί έρχεσαι μαζί μας;”. Δεν απαντούσε τίποτα. Εγώ πίστευα ότι το παιδί μου έχει φύγει. Γιατί τα έκαναν όλα αυτά; Επαιρναν υπουργοί, έβαλαν αμάξι, έφεραν ψυχολόγο…Φώναζα εγώ “μη με πάτε εκεί, δε θέλω”», είπε η Ευγενία Λυγγερίδη.
Περιγράφοντας τις πρώτες στιγμές στο νοσοκομείο αλλά και το πώς αντίκρισε το παιδί της, είπε: «Οταν φτάσαμε έτρεχα σαν τρελή γύρω γύρω στο προαύλιο. Στο νοσοκομείο υπήρχε ομάδα ψυχολόγων, μας πήραν σε ένα γραφείο και το έκαναν δωμάτιο. Μας έδωσαν τσάγια και ζεστές κουβέρτες. Μάθαμε ότι ο Γιώργος είχε χτυπηθεί πολύ βαριά, ότι υπέστη μεγάλη εγκεφαλική βλάβη. Μου είπαν ότι υπέστη δύο ανακοπές. Λέω “ο Γιώργος μου; Είναι θηρίο! Τα πόδια του ήταν σαν άλογο! Το δικό μου το παιδί ανακοπές;”. Ο Γιώργος όταν τον έφεραν ήταν φουσκωμένος σαν γουρούνι. Λέω γιατί; Ο γιατρός είπε ότι όλο το προωθητικό αέριο μπήκε στο σώμα του και μετά έγινε ανάφλεξη».
Ξεκινώντας την κατάθεσή της περιέγραψε το παιδί της και την πορεία του μέχρι τη στιγμή που μπήκε στην αστυνομία. «Γεννήθηκε ένα πρόωρο παιδί. Ενα μήνα έμεινε εντατική. Τα κατάφεραν οι γιατροί και ο Γιώργης στάθηκε δυνατός και βγήκε. Είχε πολλά χαρίσματα. Ηταν άριστος μαθητής, ασχολιόταν με τον αθλητισμό και τη μουσική. Επαιζε μπουζούκι, έμαθε μόνος του κιθάρα. Μέσα στη σχολή έλεγε “να μπορώ να έχω μια μικρή λύρα, κάτι να ασχολούμαι”. Αγαπούσε πολύ την αδελφή του. Ολα του χρόνια ήταν πολύ ήσυχα. Ούτε προβλήματα. Ηταν συνεπέστατος. Αποφάσισε να μπει στην αστυνομία γιατί αγαπούσε το λειτούργημα αυτό. Εδωσε πανελλήνιες. Για κακή του τύχη έμεινε απ’ έξω επειδή ανέβηκαν οι βάσεις. Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη ότι δεν θα ξαναδώσει. Τη δεύτερη φορά έβγαλε γύρω στα 17.800 μόρια, έχασε για λίγο τη Σχολή Αξιωματικών. Στα 20 του χρόνια στην Κομοτηνή έφυγε μόνος του. Του έβαλα δύο πλαστικά πιάτα μέσα στον σάκο να έχει για εκεί που πάει. Θεωρούσε ότι μπορούσε να τα κάνει όλα μόνος του. Εκανε όλη του την εκπαίδευση, ήθελε να είναι ενεργός και μάχιμος. Ηθελε να προσφέρει στον δρόμο. Εκπαιδεύτηκε και κατετάγη στη διμοιρία του. Είκοσι χρονών άνδρας κατάφερε να επιβιώσει μόνος του στην Αθήνα. Η οικογένειά του ήταν η αστυνομία, οι συνάδελφοί του», είπε φανερά συγκινημένη.
Αναφερόμενη στην πορεία του στο αστυνομικό σώμα αλλά και τη ζωή του στην Αθήνα, η μάρτυρας είπε το παιδί της ήθελε πολύ να επιστρέψει στην πόλη του. «Στην αρχή του άρεσε η Αθήνα, αλλά μετά είδε το πραγματικό πρόσωπο της Αθήνας και ότι δεν είναι όλα γλέντι και χαρά. Ηθελε να γυρίσει στον τόπο του και την οικογένειά του. Είχε μεγάλη εμπειρία. Ηταν στον Εβρο στην επιχείρηση απώθησης μεταναστών. Η αστυνομία κράτησε τα σύνορα εκεί. Ηταν την περίοδο που είχε ξεκινήσει ο κορωνοϊός. Ολοι ήταν στα σπίτια και τα κρεβάτια τους και παραπονιόντουσαν κι αυτοί εκεί πάνω είχαν πόλεμο. Δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε στιγμή!».