Τι γνωρίζετε για τον πρώην Σάχη του Ιράν;

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας « Όλβιος όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν » Ευριπίδης , 480 - 406 π.Χ. ( μτφρ. Τυχερός αυτός που διδάχτηκε ιστορία...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Όλβιος όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν»
Ευριπίδης, 480 - 406 π.Χ.
(μτφρ. Τυχερός αυτός που διδάχτηκε ιστορία)...

Στις 26 Οκτώβρη 1967, ο Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί αποφάσισε να οργανώσει μια μεγαλοπρεπή τελετή στέψης για τον εαυτό του και τη σύζυγό του. Αυτό ήταν τουλάχιστον περίεργο, δεδομένου ότι ήταν ήδη Σάχης από το 1941, 26 χρόνια νωρίτερα.
Γιατί λοιπόν η ξαφνική ανάγκη για στέψη;
Η απάντηση, σύμφωνα με τον ίδιο τον Σάχη, ήταν ότι επιτέλους ένιωθε άξιος του τίτλου. Το Ιράν, χάρη στα έσοδα από το πετρέλαιο, ήταν πλέον αρκετά πλούσιο και θεωρούσε τον εαυτό του άξιο ηγεμόνα. Για την περίσταση, συνειδητά εμπνεύστηκε την τελετή από τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ Β'. Οι Ιρανοί πρέσβεις στη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία έλαβαν οδηγίες να προμηθευτούν οπτικό υλικό από ευρωπαϊκές βασιλικές στέψεις. Ο Σάχης υιοθέτησε παρόμοια εμβλήματα, τελετουργική ενδυμασία, ακόμη κι ένα στέμμα εμπνευσμένο από τις ευρωπαϊκές μοναρχίες.

Γι' αυτή την εποχή, επινοήθηκε ένας μεγαλοπρεπής βασιλικός τίτλος για αυτόν και το σχετικό σύμβολο: «Το Φως των Αρίων» (The Light of the Aryans). Η "Αρία φυλή" «ανώτερη φυλή» στην κορυφή της φυλετικής ιεραρχίας όπως και σύμφωνα με τους Ναζί.
Η στέψη αρχικά υποτίθεται ότι θα συνέπιπτε με τους εορτασμούς για επέτειο των 2.500 χρόνων της Περσικής Αυτοκρατορίας από τον Κύρο τον Μέγα.
Ωστόσο, όταν ο Σάχης επικοινώνησε με τη Βασίλισσα Ελισάβετ, ενημερώθηκε ότι η Βρετανίδα μονάρχης δεν προβλέπεται να παρευρίσκεται στις στέψεις άλλων και κατά συνέπεια οι εκδηλώσεις διαχωρίστηκαν.
Ο Σάχης σχεδίασε στη συνέχεια έναν ακόμη πιο πλούσιο εορτασμό, έναν εορτασμό που θα κόστιζε στο κράτος 22 εκατομμύρια δολάρια, καθιστώντας τον ένα από τα πιο πολυτελή θεάματα της σύγχρονης εποχής.
Μόνο ο γνωστός γαλλικός οίκος μόδας/κοσμημάτων Cartier δαπάνησε μισό εκατομμύριο δολάρια δημιουργώντας αγάλματα του Κυπέλλου του Τζαμσίντ ("Cup of Jamshid": το μυθικό κύπελλο μαντείας της Περσικής μυθολογίας, που ανήκε στον θρυλικό βασιλιά Τζαμσίντ και περιέχει το ελιξίριο της αθανασίας) και του Δαρείου του Μέγα (Δαρείος Α΄ της Περσίας).
Κατά τη διάρκεια αυτών των εορτασμών, ο Σάχης έφτασε στο σημείο να καταργήσει το ισλαμικό ημερολόγιο και να το αντικαταστήσει με ένα «Αυτοκρατορικό Ημερολόγιο», αναστέλλοντας το θρησκευτικό σύστημα χρονομέτρησης της χώρας.
Αλλά γιατί στέψη μετά από 26 χρόνια;
Όταν ο Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί ανέβηκε στο θρόνο το 1941, ήταν μόλις 21 ετών κι εγκαταστάθηκε βιαστικά για να αντικαταστήσει τον πατέρα του Ρεζά Σαχ Παχλαβί (πρώτος Σάχης του Οίκου των Παχλαβί στο Αυτοκρατορικό Κράτος του Ιράν). Ο ίδιος ο Ρεζά Σαχ ήταν αγρότης που έγινε αξιωματικός στην Κοζακική Ταξιαρχία υπό την Δυναστεία των Κατζάρων (τουρκικής καταγωγής βασιλική δυναστεία). Με βρετανική παρέμβαση κι υποστήριξη ανέτρεψε τον τελευταίο μονάρχη των Κατζάρων για να σταθεί εμπόδιο στους Μπολσεβίκους της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης.
Ωστόσο, είκοσι χρόνια αργότερα, οι συμπάθειές του προς τη Ναζιστική Γερμανία ανησύχησαν τόσο τη Μεγάλη Βρετανία όσο και τη Σοβιετική Ένωση, προκαλώντας μια εισβολή στο Ιράν και την αναγκαστική παραίτησή του. Ο νεαρός γιος του εγκαταστάθηκε στο θρόνο στη θέση του.
Ο νεαρός μονάρχης Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί δεν είχε λαϊκή νομιμοποίηση κι αποδοχή, απολάμβανε ελάχιστη εμπιστοσύνη από τις δυτικές δυνάμεις και μάλιστα κάποια στιγμή, υπήρξαν ακόμη και συζητήσεις για την αποκατάσταση της δυναστείας των Κατζάρων. Τελικά η Δύση τον αποδέχτηκε ακριβώς επειδή ήταν "ευνουχισμένος". Δηλαδή αδύναμος, πολιτικά ακίνδυνος, ένας συνταγματικός μονάρχης μόνο κατ' όνομα, χρήσιμος για τη διατήρηση των συμφερόντων του ανέπαφου χωρίς να προκαλεί προβλήματα στους πάτρονές του.
Αυτή η ισορροπία μεταβλήθηκε δραματικά με την άνοδο του Μοχάμεντ Μοσαντέκ (εκλεγμένος και λαοφιλής πρωθυπουργός του Ιράν, ιδρυτής του κόμματος "Εθνικό Μέτωπο"). Ένας χαρισματικός ηγέτης που εθνικοποίησε την Αγγλο-Ιρανική Εταιρεία Πετρελαίου (αργότερα τη γνωστή BP), η οποία αποστράγγιζε τον πλούτο του Ιράν κι η φτώχεια στο λαό εξαπλωνόταν σαν ασύλληπτος μεταδοτικός ιός.
Ο Μοσαντέκ μείωσε τις δαπάνες του παλατιού, αμφισβήτησε ανοιχτά την εξουσία του Σάχη και τον ανάγκασε σε εξορία στην Ιταλία το 1953.
Η απάντηση της Βρετανίας και των ΗΠΑ ήταν η Επιχείρηση «Αίαντας», ανατρέποντας τον Μοσαντέκ, θέτοντάς τον σε κατ' οίκον περιορισμό και επαναφέροντας τον Σάχη το 1954, αυτή τη φορά με μια νέα συμφωνία: τα κέρδη από το πετρέλαιο θα μοιράζονταν και ο Σάχης θα κυβερνούσε χωρίς περιορισμούς. Βλ. ➦ Επιχείρηση «Αίαντας»! 1953... το φασιστικό πραξικόπημα στο Ιράν...
Η επάνοδος του Σάχη αυτή τη φορά δεν θα ήταν μια επιστροφή ως συνταγματικός μονάρχης.

Με πλήρη υποστήριξη της Δύσης, ο Σάχης έγινε απόλυτος ηγεμόνας. Μαζί με τη CIA και τη Μοσάντ, ίδρυσε τη SAVAK (ΣΑΒΑΚ: Οργανισμός Πληροφόρησης και Ασφάλειας της Χώρας), μια τρομακτική μυστική υπηρεσία πληροφοριών και ασφαλείας που είχε ως αποστολή να φιμώσει τους διαφωνούντες με κάθε απαραίτητο μέσο (δολοφονίες, φυλακίσεις, απαγωγές, βασανιστήρια...). Απαγορεύτηκαν ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα, ο τύπος φιμώθηκε (λογοκρισία κι απαγόρευση κυκλοφορίας σε εφημερίδες) και οι αντίπαλοι παρακολουθούνταν, βασανίζονταν ή εξοντώνονταν. Αρκεί κάποιος να σκεφτεί πως απαγορεύτηκαν ακόμη κι ο «Μάκβεθ» (έργο του 1605) και ο «Άμλετ» (έργο του 1600), δύο από τις πιο διάσημες τραγωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, επειδή απεικόνιζαν τον θάνατο πριγκίπων.
Η Σαβάκ κατάφερε να ενσταλάξει τέτοιο φόβο που οι Ιρανοί πείστηκαν ότι όλες οι τηλεφωνικές κλήσεις παρακολουθούνταν. Οι άνθρωποι μιλούσαν χαμηλόφωνα και περπατούσαν στους δρόμους, κοιτάζοντας τριγύρω τους. Ακόμα και οι πιστοί αξιωματούχοι επιπλήττονταν ακόμη και για την παραμικρή κριτική. Μια προσωπολατρία αναδύθηκε γύρω από τον Σάχη, η εικόνα του ανυψώθηκε σε ιερό θεϊκό επίπεδο, βαθαίνοντας το ρήγμα μεταξύ του καθεστώτος και του ιρανικού θρησκευτικού αισθήματος και των παραδόσεων του Ιρανικού έθνους.
Οι πιστοί αυλοκόλακες ανταμείφθηκαν με δεκάδες ταυτόχρονες θέσεις, ανεξάρτητα από την εξειδίκευσή τους. Οι επικριτές και οι ανεξάρτητοι διανοούμενοι, καλλιτέχνες εξαφανίστηκαν ή περιθωριοποιήθηκαν.
Βρισκόμαστε στην εποχή ➦ Απαγορεύεται η είσοδος σε Ιρανούς και σε σκύλους...
Έπειτα ήρθε το πετρελαϊκό "μπουμ", η άνθηση του πετρελαίου το 1973.
Οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύτηκαν στα ύψη και τα χρήματα κατέκλυσαν τα κρατικά ταμεία.
Από τη στέψη του και μετά, ο Σάχης ξεκίνησε έναν ατελείωτο κύκλο πλουσιοπάροχων εορτασμών: τη Δέκατη επέτειο της Λευκής Επανάστασης, τους Ασιατικούς Αγώνες, την Πεντηκοστή επέτειο της Δυναστείας των Παχλεβί.
Εν τω μεταξύ, η διαφθορά εξαπλωνόταν ανεξέλεγκτη όπως κι η φτωχοποίηση του λαού.
Οι άνθρωποι του παλατιού από τα δημόσια κεφάλαια, η διαφθορά έγινε ρουτίνα κι οι κάθε είδους άδειες χορηγούνταν μόνο μέσω προσωπικών διασυνδέσεων, δηλαδή μίζες που τροφοδοτούνταν από χρήματα.
Η πριγκίπισσα Ασράφ Ολ-Μολούκ Παχλαβί και ο γιος της Σαχράμ Παχλαβί έγιναν διαβόητοι μεσάζοντες/μιζαδόροι, αποσπώντας το 10% των μετοχών από εταιρίες με αντάλλαγμα άδειες. Οι τιμές αυξήθηκαν, οι φτωχοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα και η βασιλική οικογένεια συγκέντρωσε ιδιωτικές τράπεζες και λογαριασμούς στο εξωτερικό. Τα έσοδα από το πετρέλαιο διοχετεύονταν απευθείας σε ξένες μετοχές. Οι βασιλικές εισαγωγές εξαιρούνταν από φόρους και δασμούς. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της διαφθοράς μόνον η πριγκίπισσα Ασράφ απέκτησε το ένα δέκατο της γης της Περιφέρειας Χουζιστάν (η Σουσιανή του Μεγάλου Αλεξάνδρου) με βασιλικό διάταγμα.
Η διαφθορά διαπερνούσε τα πάντα, από τις στρατιωτικές συμβάσεις μέχρι τις συμβάσεις δημοσίων έργων, οι οποίες τριακονταπλασιάζονταν ώστε οι εμπιστευτικοί να μπορούν να τσεπώσουν με μίζες τη διαφορά. Ο προσωπικός γιατρός του Σάχη κατείχε τεράστια ποσοστά/μερίδια σε πετρελαϊκές εταιρείες και μονοπωλούσε το εμπόριο γαρίδας του Περσικού Κόλπου. Ο πρωθυπουργός Τζαφάρ Σαρίφ-Εμαμί είχε το παρατσούκλι «Κύριος Πέντε τοις εκατό» για τη μίζα σε κάθε κυβερνητική σύμβαση.
Το 1975, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια μετριασμού του λαϊκού μίσους στη μοναρχία, ο  πρωθυπουργός Αλί Αμινί πρότεινε τη σύλληψη 1.500 ανώτερων πολιτικών και οικονομικών αξιωματούχων για διαφθορά. Ο Σάχης τον αγνόησε. Ήταν πολύ απασχολημένος με τη συλλογή κοσμημάτων.
Αυτό που δεν είναι γνωστό ήταν η κοινωνική εξαθλίωση, η κοινωνική κατάρρευση κάτω από την εξουσία του Σάχη: οι αγροτικοί πληθυσμοί δεν μπορούν να καλλιεργήσουν ούτε ως προς το ζην και συρρέουν στις πόλεις, ολοένα και διευρυνόμενα ταξικά χάσματα, οι μορφωμένοι νέοι που ριζοσπαστικοποιούνται υπό την καταστολή (μαρξιστές, Χριστιανοί και θρησκευόμενοι ισλαμιστές ενοποιούνται πολιτικά, όπως ακριβώς σήμερα η Ενωμένη Παλαιστινιακή Αντίσταση) και μαζί ριζοσπαστικοποιούνται ολόκληρες γειτονιές που βυθίζονται στη φτώχεια. Η βόρεια Τεχεράνη έλαμπε με τους ουρανοξύστες της. Η νότια γέμιζε με φτωχούς εσωτερικούς μετανάστες που είχαν χάσει τα πάντα, τους κατάσχεσαν σπίτια κι όση γη τους απέμεινε, όλες τις υλικές τους περιουσίες: αυτοί σύντομα θα πυροδοτούσαν την Επανάσταση, αυτό που σήμερα τα αμερικανοσιωνιστικά ελληνόφωνα παρτάλια της δεξιάς, του νεοφασισμού, της αριστεράς (κοινοβουλευτικής κι εξωκοινοβουλευτικής) αποκαλούν "καθεστώς των μουλάδων".
Τελικά, η καταστολή, η ανισότητα, η διαφθορά κι η εξάρτηση από το εξωτερικό ένωσαν κάθε τμήμα της κοινωνίας εναντίον του Σάχη, αριστερά και δεξιά, κοσμικά και θρησκευτικά κόμματα.
Το μόνο τους αίτημα ήταν σαφές: ο υποστηριζόμενος από τους Αμερικανούς κι εβραιοσιωνιστές Σάχης έπρεπε να φύγει!
Και έτσι, η Ισλαμική Επανάσταση θριάμβευσε το 1979, τερματίζοντας μια μοναρχία που χαρακτηριζόταν από υπερβολή, αυταρχισμό και συστημική διαφθορά.

Σήμερα στην αποικία 'Ελλάδα' διαθέτουμε ένα διεφθαρμένο στην κυριολεξία πολιτικό σύστημα (αριστερό ή δεξιό χωρίς καμία διάκριση), κομπραδόρους πολιτικούς που έχουν πλέον δόγμα τους την προδοσία. Εργαλεία τους η αργυρώνητη δημοσιογραφική πορνεία, η λεγόμενη "δικαιοσύνη" του εγκλήματος των Τεμπών, της κλοπής σπιτιών πρώτης κατοικίας!
Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η στήριξη της τρομοκρατίας στο Ιράν; Η στήριξη της αμερικανοσιωνιστικής επίθεσης στο Ιράν; Πως μπορεί να είναι στην ίδια "γραμμή" και για το Ιράν -όπως και για τους ουκροναζί- ο νεοφασίστας Γεωργιάδης, ο "νέος αριστερός" Νίκος Βούτσης, ο Τσίπρας με την "επάνοδο", κάποιος Κασσελάκης, κάποιος Ανδρουλάκης και Σια;
➦ Ιράν... "Ποιος πληρώνει τον βαρκάρη" (πολιτικούς & ΜΜΕ) για τη χυδαία προπαγάνδα;

➦ Η επιχείρηση για την προώθηση του Ρεζά Παχλεβί στο Ιράν...

«H ιστορία διδάσκει αλλά δεν έχει μαθητές»
Αντόνιο Γκράμσι

Επειδή η φίμωση κι η λογοκρισία από το 4ο Ράιχ είναι σκληρή κι αμείλικτη, ειδικότερα σήμερα με την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη και θα εντείνεται καθημερινά... όσοι κι όσες θέλουν, μπορούν ν' ακολουθούν... Για να μην "χαθούμε" θα βρισκόμαστε στο Telegram ➦ ΕΔΩ