Τσίπρας... «Άααλλοοοος με τη βάρκα μας;»!

Καλός ο αγιασμός αλλά πάρε και μια γάτα ...

Καλός ο αγιασμός αλλά πάρε και μια γάτα...
Γράφει η Μπάμπουσκα
Η λαϊκή θυμοσοφία, ενίοτε αποδεικνύεται χρησιμότερη από την πολιτική κενολογία. Τη σημασία της, φαίνεται να εκτιμά ο Αλέξης Τσίπρας και φυσικά τα νοήματά της. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, αποδεικνύει ότι εκτιμά την ιστορία με τον γεωργό, τον παπά και τον αγιασμό. Για όσους δεν ξέρουν την ιστορία λοιπόν, ήταν κάποτε ένας γεωργός, ο οποίο είχε σοβαρό πρόβλημα στις αποθήκες του λόγω των ποντικιών. Έμπαιναν και απαλλοτρίωναν τα σιτηρά. Θρήσκος όπως ήταν, φώναξε τον παπά του χωριού να κάνει αγιασμό για να σταματήσει το κακό, να εξολοθρευθούν τα ποντίκια. Ο ιερέας έκανε τα δέοντα, έψαλε όσο έπρεπε και αγίασε τις αποθήκες. Αφού τελείωσε, ο γεωργός ρωτάει με αγωνία τον παπά: «τώρα παπά μου με τον αγιασμό θα τελειώνω με τα ποντίκια»; Ο παπάς τότε, τον χτυπάει στην πλάτη και του απαντάει «άκου να σου πω, καλός είναι ο αγιασμός αλλά πάρε και μια γάτα».
Ο πρώην πρωθυπουργός, φαίνεται να εκτιμά πλέον τη σημασία και τη χρησιμότητα της γάτας και να απομακρύνεται από τις… αγιαστούρες. Ας γίνω πιο συγκεκριμένος.
Στην παρουσίαση του βιβλίου του στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας είπε:
«Δεν αξίζει στην πατρίδα αυτό το κράτος της ολογαρχίας, του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator, των Τεμπών και των μπάζων. Χρειάζεται ρήξη, όχι διαχείριση, μια νέα μεταπολίτευση». Ούτως ειπείν, αφού ο Αλέξης Τσίπρας, καθαγίασε τη σημασία της στρογγυλοποίησης και υπέκυψε στη λαγνεία του Κέντρου μπας και επικρατήσει, τώρα επιστρέφει στην παλιά αξία της γάτας. Δηλαδή, ανακάλυψε ξανά την ολιγαρχία και την ανάγκη της ρήξης, όχι της διαχείρισης. Αφού γυάλισε ακόμη και το αυγό μετά του συμβούλου Νίκου Μαραντζίδη, άρχισε να υπονοεί ότι θέλει (πάλι) να σπάσει αυγά και να κάνει ομελέτα.
Αυτό που θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος (μια ακόμη) στροφή του Τσίπρα κατά πώς βολεύει, δεν είναι άσχετο, από το γεγονός ότι οι τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού, είναι πολύ πιο ριζοσπαστικές από τις σούπες που σερβίρει τα τελευταία τρία χρόνια ο πρώην πρωθυπουργός. Η κυρία Καρυστιανού εδώ και καιρό μιλάει για η διαφθορά η οποία πρέπει να τελειώσει και αποδίδει ευθύνη στο πολιτικό σύστημα που πρέπει να πάψει να λειτουργεί όπως λειτουργεί. Η Μαρία Καρυστιανού, μιλάει για ρήξη λοιπόν με το κατεστημένο, όσα χρόνια ο Τσίπρας ατένιζε τη θάλασσα στο Σούνιο αναζητώντας ίσως την Ιθάκη που όμως έπεφτε πιο Δυτικά.
Για να μην κατηγορηθώ για αυθαίρετη προσωπική κρίση, να σας ενημερώσω, ότι και οι Κυριακάτικες εφημερίδες στα ρεπορτάζ τους, περιγράφουν αλλαγή σχεδίων του Τσίπρα. Όπως έγραφε ο καλός δημοσιογράφος Άρης Ραβανός στο ΒΗΜΑ, οι συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού διαβεβαιώνουν πως καλοί είναι οι τεχνοκράτες του ιδρύματος (ο αγιασμός δηλαδή) , αλλά όλοι πλέον αντιλαμβάνονται πως κάποιος πρέπει να τρέξει το κόμμα (αναζητείται γάτα με ή χωρίς πέταλα). Πρακτικά λοιπόν όλο αυτό, φέρνει τον Τσίπρα σε αναγκαστική σχέση με τον παλιό κομματικό μηχανισμό και τα παλιά στελέχη που εμφάνιζε ανεπιθύμητα.
Σε κάθε περίπτωση, αυτός είναι ο βασικός κορμός του ακροατηρίου του Τσίπρα κατά την παρουσίαση του βιβλίου του σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη. Σε αυτόν λοιπόν μοιραία απευθύνεται ξανά ο Αλέξης Τσίπρας, αφού η ζωή δε συμμερίζεται την πεποίθησή του «ότι εκεί έξω υπάρχει ένα 20% που τον περιμένει». Ως εκ τούτου και επειδή η σφαίρα έχει φύγει και ο Τσίπρας δεν μπορεί να πάρει πίσω την ίδρυση κόμματος επειδή δεν πάει καλά, δεν μπορεί δηλαδή να γίνει ένας Δημήτρης Αβραμόπουλος, θα κάνει στροφή 180 μοιρών (όχι 360 όπως θα έλεγε ο ίδιος).
Έχει σημασία πάντως, ότι ο πολύ καλός δημοσιογράφος και ακόμη καλύτερος σύμβουλος του Τσίπρα, Θανάσης Καρτερός, με άρθρο του στην ΕΦΣΥΝ, βρίσκει tre banal τα περί αριστερού προοδευτικού μετώπου και θεωρεί λύση την ανασύνθεση της Προοδευτικής παράταξης, την οποία περιγράφει ως «Μια μεγάλη ανοιχτόκαρδη πρωτοβουλία, με συνδυασμό νέων και παλαιότερων προσώπων, που θα επιβάλλει ένα πολιτικό laissez-pazer στον Προοδευτικό χώρο. Από τη Ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι το Δημοκρατικό Κέντρο». Μεγάλη καρδιά χρειάζεται και θετική ενέργεια, όπως έχει πει ο Σταύρος Θεοδωράκης από το 2012 ακόμη.
Για όσους αγνοούν τον όρο laissez-pazer, δεν είναι δηλαδή τόσο των Γαλλικών και του πιάνου όπως ο συντάκτης του άρθρου, σημαίνει «προσωρινό ταξιδιωτικό έγγραφο». Πώς το έλεγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μανταλένα»: «Άααλλοοοος με τη βάρκα μας;»

ΥΓ: Αν πάντως το κόμμα πρέπει να τρέξουν όσους είδαμε να παρακολουθούν την παρουσίαση του βιβλίου «Ιθάκη» στη Θεσσαλονίκη υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Όχι με την διάθεσή τους, αλλά με τα αρθριτικά.