Ποιους και γιατί κάνει έξαλλους ο Μαδούρο;

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας Η επιτομή της τρομοκρατίας: ιμπεριαλισμός! Μετά τον Άσαντ ο Μαδούρο ...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Η επιτομή της τρομοκρατίας: ιμπεριαλισμός!
Μετά τον Άσαντ ο Μαδούρο...

Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο κι όσοι το επικαλούνται είναι υποκριτές, λακέδες των ιμπεριαλιστών...
Δεν υπάρχει τάξη βασισμένη σε κανόνες...
Υπάρχει μόνο η Αυτοκρατορία και ο πόλεμος για τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους των λαών...Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο κι όσοι το επικαλούνται είναι υποκριτές, λακέδες των ιμπεριαλιστών...
Δεν υπάρχει τάξη βασισμένη σε κανόνες...
Υπάρχει μόνο η Αυτοκρατορία και ο πόλεμος για τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους των λαών...
Υπάρχει μόνον η συνεχής πίεση για την κατάσχεση όλων των φυσικών πόρων προς όφελος της Αυτοκρατορίας...
Πολυπολικότητα τέλος...
Καταρρέει το λεγόμενο μπλοκ των BRICS που αντιμετωπίζει μια καθοριστική στιγμή ενώπιον των λαών του κόσμου. Είτε στέκεται τώρα, ενωμένο και κατηγορηματικό, χαράσσει μια σαφή κόκκινη γραμμή και διασφαλίζει την άμεση επιστροφή του Προέδρου Μαδούρο στη Βενεζουέλα, ακόμη και με την απειλή πραγματικών επακόλουθων αντιποίνων, είτε εκτίθεται ως κούφια υποκρισία...
Αυτό είναι! Κι είναι τόσο απλό!

Ποιος είναι πραγματικά ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος

Στις 23 Νοέμβρη 1962, στην Ελ Βάλε (El Valle), την προλεταριακή γειτονιά με τις παραγκουπόλεις (Φαβέλες) του Καράκας γεννήθηκε ένας γνήσιος γιος του Καράκας των προλετάριων.
Σ' αυτές τις γειτονιές με τις παράγκες της λαμαρίνας, αλλά και της ελπίδας, όπου η φτώχεια δεν ήταν δυστυχία αλλά μια κοινή φυσιολογική συνθήκη, γεννήθηκε ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος και κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό το παιδί θα γινόταν ένας από τους κεντρικούς πρωταγωνιστές της Λατινοαμερικανικής ιστορίας του 21ου αιώνα.
Κι όμως, ακριβώς από εκεί, από εκείνο το Καράκας που ήταν αόρατο και δεν υπήρχε για τις ελίτ, ξεκίνησε η πορεία του Νικολάς Μαδούρο.
Στη γειτονιά των προλετάριων μεγάλωνε με τα ακούσματα των "Εργατών του χαρτονιού" (Τechos de carton), τα τραγούδια του Αλί Πριμέρα* (1972), που οι στίχοι μιλούν για μια πόλη πληγωμένη από την ανισότητα, τη φτώχεια αλλά ζωντανή, αλληλέγγυα κι υποστηρικτική και κυρίως επαναστατική:

* Αλί Πριμέρα (Alí Rafael Primera Rosell, Κόρο 1941 -η δεύτερη παλαιότερη πόλη της Βενεζουέλας- Καράκας 1985), Βενεζουελάνος μουσικός, συνθέτης, ποιητής και κομουνιστής πολιτικός ακτιβιστής. Γνωστός με το ψευδώνυμό του Alí Primera, τα τραγούδια του «καταδικάζουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την καταπίεση, ενώ υμνεί τη Λαϊκή Αντίσταση». Τα πιο διάσημα τραγούδια του περιλαμβάνουν τα "Casas de cartón" (Cardboard Houses), "Abrebrecha" (Breakthrough) και "Mama Pancha", μεταξύ πολλών άλλων.

Η ιστορία του δεν κτίζεται στους διαδρόμους της εξουσίας, των κομμάτων λακέδων του ιμπεριαλισμού (δεξιά), αλλά σφυρηλατείται στην πραγματική ζωή της Εργατικής Τάξης.
Μια ασυνήθιστη πορεία, σχεδόν σκανδαλώδης με τα παραδοσιακά πρότυπα -για να μην μιλήσουμε για πρότυπα της δυτικής Ευρώπης και της Ελλάδα-, που τον οδήγησε από οδηγό λεωφορείου σε Πρόεδρο ενός περήφανου κι ιστορικού Έθνους της Λατινικής Αμερικής, κάτω από τις πιο σοβαρές και χυδαίες γεωπολιτικές ιμπεριαλιστικές πολιορκίες της εποχής μας (Σ' αυτό συνέβαλε σε ρόλο λακέ το σύνολο του ελληνόφωνου διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος ➥ Κάλπικος ο "αντιιμπεριαλιστικός" Πολάκης για την Βενεζουέλα!).
Ακριβώς εξαιτίας αυτού, η προσωπικότητά του διασύρεται συνεχώς από τα αργυρώνητα μέσα ενημέρωσης της δημοσιογραφικής πορνείας και την πολιτική τάξη των χωρών που ανήκουν στο λεγόμενο "δημοκρατικό" δυτικό στρατόπεδο, συμπεριλαμβανομένου του ελληνόφωνου. Ακόμα περισσότερο τώρα που βρίσκεται φυλακισμένος με μια γκαγκστερική απαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Μιας κατασκευασμένης χώρας με μόλις 250 χρόνια "ιστορίας", χωρίς πολιτισμό, χωρίς υπόσταση Έθνους και με βάση ένα Ολοκαύτωμα των ιθαγενών ➥ Το πραγματικό Ολοκαύτωμα... για το οποίο κανείς δεν θέλει να μιλήσει!.

Ριζωμένος στην Εργατική τάξη, με συνείδηση Μαχητή της Εργατικής Τάξης
Μεγαλώνει στην οδό Calle 14, στην εργατική προλεταριακή γειτονιά όπου οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς κανένα προνόμιο, καμία υπηρεσία, ξεχασμένοι από το "κράτος" αλλά με ισχυρή συλλογική συνείδηση Αλληλεγγύης. Ο πατέρας του, Νικολάς Μαδούρο Γκαρσία, ήταν ένας σεβαστός συνδικαλιστής ηγέτης, μια βασική προσωπικότητα στο Εργατικό Κίνημα στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας. Η μάνα του, Τερέζα ντε Χεσούς Μόρος, δασκάλα, ενσάρκωσε την ιδέα της εκπαίδευσης ως εργαλείου χειραφέτησης. Στην οικογένεια Μαδούρο που συμπληρώνουν οι τρεις αδερφές του (Μαρία Τερέζα, Ζοζεφίνα και Ανίτα), η πολιτική δεν ήταν κάτι αφηρημένο: ήταν η καθημερινή ζωή, η συζήτηση και η Δέσμευση.
Όλη η οικογένεια ήταν βαθιά ριζωμένη στην αριστερά της Βενεζουέλας. Η καταγωγή των παππούδων ήταν Μαυριτανικής καταγωγής Σεφαραδίτες (εβραϊκή υποομάδα σε πλήρη αντιδιαστολή με τους Ασκεναζίτες σιωνιστές), οι οποίοι ασπάστηκαν τον καθολικισμό στη Βενεζουέλα. Ένας μιγάς με βαθιά Λατινοαμερικανική ταυτότητα. Μεγαλωμένος ως καθολικός, η αληθινή ηθική και πολιτική του διαμόρφωση έλαβε χώρα σε αριστερούς μαρξιστικούς λενινιστικούς κύκλους, όπου ο αγώνας για Κοινωνική Δικαιοσύνη ήταν "ψωμοτύρι".

Μετά τη φοίτηση στο Δημοτικό και Γυμνάσιο, στο Δημόσιο Λύκειο José Ávalos (φωτογραφία δεξιά -το επισκεπτόταν συχνά κι ως Πρόεδρος της Βενεζουέλας), όπου γρήγορα διακρίθηκε ως ηγέτης κι εκλέχθηκε πρόεδρος της Ένωσης Σπουδαστών Λυκείων.
Ήταν παιδί του λαού: αγαπούσε τη ροκ, έπαιζε μπέιζμπολ και ζούσε στους δρόμους. Ήταν πολύ καλός παίκτης του μπέιζμπολ και μάλιστα απέρριψε ακόμη και μια προσφορά-πρόταση να ενταχθεί στο επαγγελματικό μπέιζμπολ στις Ηνωμένες Πολιτείες: μια επιλογή που συμβολίζει ένα πεπρωμένο που αναζητούσε αλλού.

Στο Πανεπιστήμιο του Δρόμου
Ο Μαδούρο δεν ολοκλήρωσε ποτέ τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του (δεν αποφοίτησε από το Λύκειο). Όπως εκατομμύρια Λατινοαμερικανοί, έπρεπε να εργαστεί. Εργάστηκε στην Εταιρεία Μετρό του Καράκας ως οδηγός λεωφορείου κι εκεί, στην καρδιά των δημόσιων συγκοινωνιών, ανέπτυξε την πολιτική του Παιδεία. Οι αγώνες έγιναν το Πανεπιστήμιό του: απεργίες, συνελεύσεις, συνδικαλιστική οργάνωση. Τη δεκαετία του 1980 πρωτοστάτησε στη δημιουργία ενός άτυπου σωματείου (ήταν παράνομη η συνδικαλιστική οργάνωση) των εργαζόμενων του μετρό, συγκρουόμενος μ' ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που αγνοούσε τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των πλατιών μαζών.
Αυτά ήταν τα χρόνια της παρακμής του Puntofijo Pact (η επίσημη συμφωνία συνασπισμού μεταξύ των τριών φίλο-αμερικανικών πολιτικών κομμάτων της δεξιάς: Acción Democrática, Social Christian Party, Unión Republicana Democrática), ενώ η Βενεζουέλα, παρά το πετρέλαιό της, βυθιζόταν με μεγάλη ταχύτητα στην ανισότητα και την φτώχεια.
Ο Μαδούρο ήταν μέλος της Σοσιαλιστικής Λίγκας, μελετώντας τον Μαρξ και τον Λένιν, αλλά και τους Μπολιβάρ, ​​τον Μαρτί και τον Ζαμόρα. Η θεωρία δεν ήταν ξεκομμένη από την πράξη.

Η "Μαύρη Παρασκευή", η 27η Φλεβάρη 1989 σηματοδότησε ένα μη αναστρέψιμο ρήγμα: το Caracazo (Καρακάσο). Η Λαϊκή Εξέγερση ενάντια στην απόφαση του προέδρου της χώρας, του "σοσιαλδημοκράτη" Κάρλος Αντρές Πέρες, να ζητήσει τη συνδρομή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) -εκεί που προσέφυγε κι ο "σοσιαλδημοκράτης" Γ. Παπανδρέου για να "σώσει τη χώρα" μας είπε- και να επιβληθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές μνημονίου.
Η Λαϊκή Εξέγερση καταστάλθηκε αιματηρά. Περισσότεροι από 5.000 δολοφονήθηκαν. Για τον Μαδούρο και μια ολόκληρη γενιά, ήταν το τέλος όλων των ψευδαισθήσεων για την ολιγαρχική «σοσιαλδημοκρατία» της Βενεζουέλας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο Ριζοσπαστισμός δεν ήταν πολιτική κι ιδεολογική επιλογή, αλλά ηθική αναγκαιότητα, χρέος απέναντι στο Μπολιβαριανό λαό.

Η Ιστορική σύγκλιση με την «Por ahora» (Προς το παρόν) του αιώνιου Κομαντάντε Τσάβες

Στις 4 Φλεβάρη 1992, ο Ούγκο Τσάβες έγραψε ιστορία με το «Por ahora»!
«Por ahora» είναι η ιστορική φράση σύμβολο, για την Διακήρυξη του Ούγκο Τσάβες στις 4 Φλεβάρη 1992, όταν τον συνέλλαβαν και φυλάκισαν. Αυτή η Διακήρυξη σηματοδότησε ένα άφθαρτο σύμβολο του Μπολιβαριανού ηγέτη, έγινε η ελπίδα των ταπεινομένων και καταφρονημένων κι οδήγησε στην Επανάσταση.
Ο Μαδούρο, ο συνδικαλιστής οδηγός λεωφορείων, αμέσως αναγνώρισε σ' αυτόν τον Επαναστάτη στρατιώτη την ενσάρκωση όλων όσων περίμενε ο λαός. Εντάχθηκε στο Κίνημα για την απελευθέρωση του και, μόλις χορηγήθηκε αμνηστία, συνέβαλε στην ίδρυση του Κινήματος της Πέμπτης Δημοκρατίας (El Movimiento Quinta República - MVR), το κόμμα που ίδρυσε ο Τσάβες.
Η σχέση μεταξύ Τσάβες και Μαδούρο δεν εμπεριείχε κανέναν οπορτουνισμό. Ήταν αμοιβαία αναγνώριση.
Ο Τσάβες έβλεπε στον Μαδούρο έναν άνθρωπο του λαού, πιστό, έναν οργανωτή, απαλλαγμένο από προσωπικές φιλοδοξίες άσχετες με το συλλογικό σχέδιο.
Ο Μαδούρο έβλεπε στον Τσάβες τον ηγέτη ικανό να χωρίσει την ιστορία της Βενεζουέλας στα δύο. Να προωθήσει ένα επαναστατικό σχέδιο ικανό να μεταμορφώσει τη χώρα και να χειραφετήσει τις μάζες.
Μετά το 1998, ο Μαδούρο δεν επιδίωξε τα φώτα της δημοσιότητας. Συμμετείχε στη Συντακτική Εθνοσυνέλευση, διετέλεσε μέλος του κοινοβουλίου και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Στις πιο σκοτεινές στιγμές της Μπολιβαριανής Επανάστασης του Τσαβισμού -όπως το πραξικόπημα του 2002 και το σαμποτάζ στο πετρέλαιο- παρέμεινε ακλόνητος. Δεν δίστασε όταν άλλοι πρόδωσαν. Σε μια επαναστατική διαδικασία υπό πολιορκία (φονικό εμπάργκο που συμμετείχε διαχρονικά και μονίμως όλο το ελληνόφωνο πολιτικό σύστημα, με αιχμή την κυβέρνηση Τσίπρα και τους υπουργούς του λακέδες των ΗΠΑ Κοτζιά-Κατρούγκαλο), η πολιτική και ιδεολογική σταθερότητα του Μαδούρο έγινε το κρίσιμο ανθρώπινο και πολιτικό του πλεονέκτημα.

Ο συνδικαλιστής οδηγός λεωφορείου Αρχιτέκτονας της Μπολιβαριανής διπλωματίας

Το 2006, ο Τσάβες τον διόρισε Υπουργό των Εξωτερικών. Η επιλογή χλευάστηκε από τις ελίτ, αλλά η ιστορία απέδειξε περίτρανα ότι έκαναν λάθος. Για επτά χρόνια, ο Μαδούρο ήταν το διεθνές πρόσωπο της Μπολιβαριανής Επανάστασης.
Έκτισε συμμαχίες, εδραίωσε την ALBA, που μετονομάστηκε σε Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής, ενίσχυσε τους δεσμούς με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν, τη Συρία του Άσαντ, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας... υπερασπίστηκε τη Βενεζουέλα σε πολυμερή φόρουμ και συνέβαλε στην περιφερειακή σταθερότητα ακόμη και σε στιγμές μέγιστης έντασης και κρίσης με την Κολομβία του Άλβαρο Ουρίμπε.
Αυτή η εμπειρία τον μετέτρεψε σ' έναν από τους Λατινοαμερικανούς ηγέτες με την μεγαλύτερη άμεση γνώση των μηχανισμών της παγκόσμιας ισχύος.
Ήταν το αγαπημένο παιδί του Φιδέλ!

Η Κληρονομιά, οι παρακαταθήκες και το βάρος της Ιστορίας
Όταν ο Τσάβες, στις 8 Δεκέμβρη 2012, όρισε τον Μαδούρο ως διάδοχό του, δεν παρέδωσε απλώς μια θέση: Μεταβίβασε μια ιστορική ευθύνη.
Τα λόγια του αιώνιου ηγέτη «Γιε μου, έχεις την ευλογία μου» δεν ήταν ρητορική φόρμουλα, αλλά η ανάθεση μιας κηδεμονίας.
Μετά τον θάνατο του Τσάβες, ο Μαδούρο κέρδισε τις εκλογές του 2013 σε μια χώρα που βρισκόταν σε πένθος. Έκτοτε κερδίζει τις εκλογές και κυβερνάει υπό συνεχή πολιορκία κι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις μέχρι την εγκληματική εισβολή των ΗΠΑ.
Η ιστορία, όπως πάντα, θα εκδώσει την ετυμηγορία της. Αλλά ένα πράγμα είναι ήδη σαφές: Ο Μαδούρο δεν είναι απλώς μια παρένθεση, είναι πρωταγωνιστής στον μακρύ αγώνα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας για Αξιοπρέπεια, Ανεξαρτησία, Κυριαρχία και Αυτοδιάθεση.

Ποιους και γιατί κάνει έξαλλους ο Μαδούρο;

Δεν μπορούν να δεχτούν ότι αυτοί που κυβερνούν δεν προέρχονται από τα ιδιωτικά τους σχολεία (π.χ. το περί πολλού Χάρβαρντ είναι ένα ιδιωτικό ίδρυμα χορηγών της ελίτ μηδαμινής επιστημονικής εγκυρότητας και φυσικά ένας διδάσκων πρέπει ν' αντιμετωπίζει τα βουτηρόπαιδα των χορηγών σύμφωνα με τις επιθυμίες τους. Αντιστοίχως στην αποικία μας, αρκεί να θυμηθούμε την απόλυση της καθηγήτριας του Κολλεγίου Αθηνών Φώφης Μπουλούτα, η οποία είχε πιάσει τον γιο του τότε πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά να αντιγράφει). Δεν μπορούν να δεχθούν πως μπορούν να κυβερνούν πολίτες εκτός των ελίτ της γαιοκτημοσύνης και δεν έχουν τις αριστοκρατικές τάσεις των αρχουσών τάξεων, των λεγόμενων "αρίστων", αλλά ποτέ των άξιων της αξιοσύνης.
Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν απλώς ένας ταπεινός οδηγός λεωφορείου, ένας εργάτης που, όταν έγινε Πρόεδρος, άρχισε να κυβερνά στο όνομα εκείνων που ήταν πάντα αποκλεισμένοι από την εξουσία.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Βενεζουέλας, πρωταγωνιστές ήταν τα παιδιά του λαού: οι εργάτες, οι αγρότες, οι στρατιώτες και οι ιθαγενείς, αντί για τις οικονομικές ολιγαρχίες, τα κέντρα τραπεζικής εξουσίας και τις πολυεθνικές.
Το μοναδικό, το πραγματικό "έγκλημα" του Μαδούρο είναι ότι δεν ανήκει στην Κυρίαρχη Φυλή, στην ελίτ των προνομιούχων: τους τραπεζίτες, τους επιχειρηματίες, τους πολιτικούς και τους επιφανείς που κυβερνούν τις δυτικές "πολιτισμένες" χώρες.
Όλοι άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή τους, παρά σχηματίζουν "βιογραφικό" με στοχευμένες επιλογές διορισμών από τους προστάτες τους σε "επιφανείς" θέσεις φούσκες (π.χ. κάποιος Κυριάκος Μητσοτάκης -με μυθικά δίδακτρα του Χάρβαντ- έχει "εργαστεί" πριν αρχίσει την πολιτική του καριέρα και σύμφωνα με το "βιογραφικό" του, ως αναλυτής και σύμβουλος -γελάνε κι οι πέτρες-, σε πολυεθνικές εταιρίες όπως η Chase Investment Bank, η McKinsey & Company, η Venture Capital και σύμβουλος των Alpha Bank, Εθνική Τράπεζα).
Το επικοινωνιακό αριστούργημα των αρχουσών τάξεων, με την αμέριστη συμβολή της αργυρώνητης δημοσιογραφικής πορνείας ήταν να διασφαλίσουν ότι σήμερα στην αποικία 'Ελλάδα' ένας επισφαλής εργαζόμενος, ένας άνεργος, ένας συνταξιούχος ή ένας φτωχός που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα, μπορεί να ταυτίζεται μ' έναν Τεξανό δισεκατομμυριούχο αντί για έναν πρόεδρο της Βενεζουέλας που ανήκει στην δική τους κοινωνικής τάξης.
Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να γιορτάζουν την επιθετικότητα εναντίον μιας ειρηνικής και κυρίαρχης χώρας που δεν έχει ποτέ εισβάλει ή βομβαρδίσει κανέναν.
Διδάσκουν πως να γίνουμε οι δήμιοι του εαυτού μας: να αγαπάμε τους καταπιεστές, τους κλέφτες, τους απατεώνες και να μισούμε τους καταπιεσμένους.
Γι' αυτό πρέπει να ευχαριστήσουμε μια δεξιά που διαχρονικά γονατίζει αδιάκοπα μπροστά στις ΗΠΑ (δημοκρατικούς ή ρεπουμπλικάνους δεν έχει καμία σημασία), και μια αριστερά που τα τελευταία 35 χρόνια έχει εξαλείψει κάθε ταξική σύνδεση, σβήνοντας κάθε συλλογική ταυτότητα, για να αγκαλιάσει την ελεύθερη αγορά. Η ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αριστερά, όπου στην 'Ελλάδα' ως κυβερνητική ιμπεριαλιστική αριστερά πολέμησε με άσβεστο μίσος τη Συρία των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πολέμησε τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας (Κοτζιάς-Κατρούγκαλος υπερψήφιζαν φονικά εμπάργκο κι αναγνώριζαν τον κλόουν  Γκουαϊδό), έδωσαν μάχες εναντίον του "ψυχοπαθή δικτάτορα" Κιμ, αλλά ταυτοχρόνως λάτρεψαν την εβραιοσιωνιστική Γενοκτονική οντότητα (με θάρρος ο Τσίπρας με τον Κοτζιά υπέγραψαν και στρατιωτική συνεργασία με τους σιωναζί), το ουκροναζί καθεστώς για τον αγώνα εναντίον του Ρωσικού ιμπεριαλισμού, λάτρεψαν τα μνημόνια, τα θεϊκά πειραματικά φάρμακα των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών που βάπτισαν εμβόλια και ξεπούλησαν πατρίδα και δημόσια περιουσία.

 

«Το ταξικό μίσος πρέπει να αποκατασταθεί.

 Οι ισχυροί μισούν τους προλετάριους, οι προλετάριοι πρέπει να κάνουν το ίδιο»
Edoardo Sanguineti

Η επανάσταση έχει ένα όνομα: Μπολιβαριανή!
Κι ένα επίθετο: Σοσιαλιστική...

➥ Η απάντηση της Βενεζουέλας στον Τραμπ: Ο Νικολάς Μαδούρο παραμένει ο μόνος νόμιμος πρόεδρος!

➥ Πότε θα στείλουμε όπλα στη Βενεζουέλα;

➥ Ο Μαδούρο και το πολύ φθαρμένο εγχειρίδιο των ΗΠΑ...

➥ Κάλπικος ο "αντιιμπεριαλιστικός" Πολάκης για την Βενεζουέλα!

«Αν θέλετε να καταστρέψετε τον ιμπεριαλισμό
πρέπει να προσδιοριστεί το κεφάλι του: οι ΗΠΑ»
Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα

Επειδή η φίμωση κι η λογοκρισία από το 4ο Ράιχ είναι σκληρή κι αμείλικτη, ειδικότερα σήμερα με την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη και θα εντείνεται καθημερινά... όσοι κι όσες θέλουν, μπορούν ν' ακολουθούν... Για να μην "χαθούμε" θα βρισκόμαστε στο Telegram ➦ ΕΔΩ