Ο ΝΕΟΣ απολογισμός νεκρών του Αιγαίου και ο βρώμικος αέρας...

Costis Zouliatis Δεν θα μάθουμε τα ονόματα. Ποτέ δεν μαθαίνουμε ονόματα, όταν είναι ξένοι. Οι νεκροί στις ειδήσεις δεν ήταν υπάρξεις προηγο...

Costis Zouliatis
Δεν θα μάθουμε τα ονόματα. Ποτέ δεν μαθαίνουμε ονόματα, όταν είναι ξένοι. Οι νεκροί στις ειδήσεις δεν ήταν υπάρξεις προηγουμένως, έχουν αντικατασταθεί πλέον με ηλικιακές ιδιότητες – ο 56χρονος, δύο 25χρονοι, κατέληξε ο 44χρονος. Εδώ τώρα ούτε αυτό – ούτε ηλικίες, ούτε καν πόσοι ήταν μέσα στη βάρκα, ούτε άλλες ιδιότητες. Μόνο η ιδιότητα που δίνει η κίνηση: ταξιδιώτης, πρόσφυγας, μετανάστης, διακινητής. Και η ακινησία: νεκροί. Στην εκφορά συνήθως προηγείται μια άμεση δίκη που τελείται εξ αποστάσεως – απόσταση χωρική και πρωτίστως ηθική: είχαν ή δεν είχαν χαρτιά;
Αυτό είναι άλλωστε το θέμα του νοικοκυρεμένου ανθρώπου, που σε όλη τη ζωή του μαζεύει χαρτιά από υπηρεσίες και αρχές, που για εκείνον σπουδαιότερη αξία από την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη είναι τα έγγραφα πιστοποίησης της ανθρώπινης ύπαρξης. Που είναι βεβαίως ικανός να υποστηρίξει – πάντα από την απόσταση, τη χωρική και την ηθική – μέχρι και τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού. Αρκεί αυτό το παιδί, είτε γεννηθεί είτε όχι, να λογοδοτεί σε κάποια ανώτερη αρχή, να εκδίδει χαρτιά και διαβατήρια όπου βρίσκεται, να καταγραφεί στις λίστες φορολογούμενων σε όποιο χώμα βρεθεί, ακόμα και κάτω από το χώμα. Αφού ναι, ακόμα κι αν πεθάνει αυτό το παιδί, ακόμα κι αν πνιγεί, δεν θα αναγνωριστεί αυτονόητα ως παιδί ούτε καν ως νεκρό – με τον σεβασμό που αρμόζει σε κάθε νεκρό. Αν δεν υπάρχουν χαρτιά, δεν υπάρχει παιδί, δεν υπάρχουν νεκροί. Πόσο μάλλον έγκλημα. Οι έχοντες χαρτιά σας δείχνουν τα δόντια τους.
Και δεν ξέρω αν σήμερα αυτό που με πνίγει είναι ο νέος απολογισμός νεκρών ταξιδιωτών του Αιγαίου ή ο βρώμικος αέρας που μυρίζω – ο αέρας που μοιραζόμαστε με εκείνους που δεν ταξιδεύουν, που καμαρώνουν για ένα παράβολο παραπάνω που κατέθεσαν στο κεπ, που κοιτάζουν τα χαρτιά τους για να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν. Ένας αέρας που φαίνεται να μη φτάνει για όλους· που δεν φτάνει σε όλους.
«Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸ ξένον», άδει ο Ιωσήφ τη Μεγάλη Παρασκευή, ζητώντας το σώμα του νεκρού Χριστού. Δώσε μου τούτο τον ξένο, γιατί παραξενεύομαι καθώς βλέπω την ξενιτιά του θανάτου.
https://youtu.be/OM7FTRLAeRg?si=xxIKeJfODSTGLjZl