Ο κυρ Αντώνης...

Stratakis Mixalis Μα ο κυρ Αντώνης δε θα βγει ποτέ του στην αυλή αφού για πάντα μες τ' όνειρό του θέλησε πια να ζει... Στα 1979 επρωτοδι...

Stratakis Mixalis
Μα ο κυρ Αντώνης δε θα βγει ποτέ του στην αυλή
αφού για πάντα μες τ' όνειρό του θέλησε πια να ζει...
Στα 1979 επρωτοδιάβηκα το κατώφλι της "Θεσσαλονίκης", με την ιδιότητα του συντάχτη.
Αμέσως εσκάλωσα στο πολιτικό ρεπορτάζ κι από κει δεν εξεσκάλωσα ποτέ μου.
Λίγους μήνες αργότερα, το τσερβέλο μου εγέννησε τα "Παραπολιτικά" κι αυτά ήσανε το μόνιμο κονάκι των γραφτών μου.
Διευθυντής και πρωτομάστορας της εφημερίδας ήτανε ο Αντώνης Κούρτης.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτόν τον Άντρα, αυτόν τον Δημοσιογράφο, αυτόν τον Δημοκράτη, αυτόν τον Άνθρωπο.
Γιαυτό, όταν μου τηλεφώνησε πριν λίγο καιρό κι αφού χρειάστηκα ώρα για να συνέλθω από τη συγκίνηση που ξαναγροίκουνα τη φωνή του, το μόνο που κατάφερα να του πω ήτανε "δυό αρχηγούς είχα στη ζωή μου, τον Αντρέα κι εσένα. Τρίτος δεν πρόκειται να υπάρξει, ίσαμε να ποθάνω".
Και το εννοούσα.
Το απρόσμενο τηλεφώνημα του, ύστερα από πολλά χρόνια, μου ‘φερε συγκλονιστικές θύμησες στο νου, από κείνα τα χρόνια της αθωότητας της Δημοσιογραφίας.
Θυμήθηκα ξανά τη "Θεσσαλονίκη" των δημοκρατικών αγώνων, που ποτέ δεν έκρυψε την ταυτότητα της, αντίθετα την ανέμιζε σαν σημαία τιμής και χρέους, να ‘χει τις σελίδες της διάπλατα ανοιχτές σε κάθε αντίθετη άποψη, σε κάθε αντίθετη ιδεολογία, σε κάθε αντίθετο πολιτικό.
Θυμήθηκα ξανά τον Αντώνη Κούρτη να δημοσιεύει πρωτοσέλιδες όλες τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που έπαιρνα από αρχηγούς όλου του πολιτικού φάσματος, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς ιδιαίτερες μεταχειρήσεις και προβολές, χωρίς ξεχωριστά κανακέματα ή υποβαθμίσεις.
Γιατί σ’ αυτήν την Δημοκρατία πιστεύαμε τότε κι αυτή τη Δημοσιογραφία υπηρετούσαμε όλοι όσοι ξενυχτούσαμε στον τρίτο όροφο της Μοναστηρίου, με πρώτον τον Αντώνη Κούρτη.
Ξανάρθανε στο νου μου πολιτικοί από τους οποίους είχα πάρει αποκλειστικές συνεντεύξεις, από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, από τον Γεώργιο Ράλλη μέχρι τον Ευάγγελο Αβέρωφ, από τον Γεώργιο Μαύρο μέχρι τον Γιάννη Ζίγδη, από τον Χαρίλαο Φλωράκη μέχρι τον Λεωνίδα Κύρκο, από τον Γιώργο Γεννηματά μέχρι τον Γιάννη Αλευρά, από τον Γιάννη Πεσματζόγλου μέχρι τον Μανόλη Γλέζο, Από τον Μιλτιάδη Έβερτ μέχρι τον Σπύρο Μαρκεζίνη, από τον Κωστή Στεφανόπουλο μέχρι τον Κάρολο Παπούλια, από τον Κώστα Καραμανλή μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, από τον Κώστα Σημίτη μέχρι τον Δημήτρη Τσοβόλα, από…από, …μέχρι…μέχρι…
Και ξανάδα ολοζώντανα μπροστά στα μάθια μου τα πρωτοσέλιδα της "Θεσσαλονίκης", να προβάλλουν όλες τις συνεντεύξεις όλων, φίλων και αντιπάλων, δικών μας και ξένων, ισότιμα.
Και εχαμογέλασα ξαναθυμούμενος τον αρχηγό μου Αντώνη Κούρτη, μήτε μια φορά να μη μου "διορθώσει" έστω μια λέξη από τα εκατομμύρια λέξεων των
Παραπολιτικών" μου, όχι γιατί ποτέ δεν έγραψα και σαχλαμάρες, μα γιατί ετούτος ο Δημοσιογράφος δεν διανοούνταν να λογοκρίνει κείμενο.
Και τον ξαναθυμήθηκα να μου χαμογελά ενθαρρυντικά κάθε φορά που σερνόμουνα στα δικαστήρια εξαιτίας κάποιου γραφτού μου και να ‘ναι πλάι μου στο σκαμνί του κατηγορούμενου, συνκατηγορούμενος κι αυτός ως διευθυντής της εφημερίδας.
Όλα εκείνα τα χρόνια επεράσανε σαν ταινία μπροστά από τα μάθια μου σαν ετελείωσε η τηλεφωνική συνομιλία μας με τον Αντώνη Κούρτη.
Ομολογώ πως εθόλωσαν τα μάθια μου όταν έκλεισα το τηλέφωνο.
Όπως θολωμένα είναι και από τη μαύρη ώρα που επληροφορήθηκα το φευγιό αυτού του γίγαντα της Δημοκρατίας, της Πένας και της Πρεπιάς.
Όπως θολώνουν και τώρα που γράφω ετούτες τις αράδες, σκεφτόμενος την κατάντια του χώρου που ετίμησαν Άντρες, Δημοκράτες, Δημοσιογράφοι και Άνθρωποι, όπως ο Αντώνης Κούρτης.
Δεύτερε αρχηγέ μου Αντώνη Κούρτη, άλλο πράμα να σου χαρίσω δεν έχω, εξόν ετούτες τις αράδες.
Δέξου τις σαν τον στερνό αποχαιρετισμό μου στα χνάρια που άφησαν πίσω τους τα τιμημένα ζάλα σου.