Ο Τύπος που δεν προλαβαίνει την είδηση...

Νίκος Μποζιονέλος Η είδηση έσκασε απόγευμα Σαββάτου: πέθανε η Μαρινέλλα. Καθαρό timing, από αυτά που κάποτε ξεχώριζαν τις καλές εφημερίδες ...

Νίκος Μποζιονέλος
Η είδηση έσκασε απόγευμα Σαββάτου: πέθανε η Μαρινέλλα. Καθαρό timing, από αυτά που κάποτε ξεχώριζαν τις καλές εφημερίδες από τις υπόλοιπες. Όχι γιατί ήταν δύσκολο να τη μάθεις, αλλά γιατί ήταν δύσκολο να την προλάβεις. Και εκεί ακριβώς φάνηκε το χάσμα.
Οι κυριακάτικες πολιτικές εφημερίδες είχαν ήδη τελειώσει. Σελίδες κλειδωμένες, πιεστήρια σε λειτουργία, φορτηγά έτοιμα. Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν κυνικό: την επόμενη μέρα, στα πρωτοσέλιδα δεν υπήρχε η μεγαλύτερη είδηση του Σαββατοκύριακου. Όχι επειδή δεν άξιζε. Επειδή δεν… χωρούσε πια. Κάποτε αυτό θα ήταν αδιανόητο. Υπήρχε ένστικτο. Υπήρχε αγωνία. Υπήρχε εκείνος ο τύπος που δεν έφευγε από το γραφείο αν δεν «κλείσει» η μέρα. Ο «νυχτερινός» δεν ήταν folklore, ήταν η γραμμή άμυνας της εφημερίδας απέναντι στην πραγματικότητα. Σήμερα, έχει αντικατασταθεί από ένα deadline που θυμίζει lifestyle περιοδικό.
Και κάπου εκεί μπαίνουν στο κάδρο οι αθλητικές εφημερίδες. Όχι επειδή είναι καλύτερες συνολικά. Αλλά επειδή έχουν κρατήσει κάτι που οι άλλες πέταξαν: την εμμονή με το τελευταίο λεπτό. Περιμένουν. Ρισκάρουν. Κρατάνε σελίδες ανοιχτές μέχρι να μην πάει άλλο. Γιατί το έχουν μάθει από τα χρόνια που ένα γκολ στο 93’ άλλαζε τίτλους, πρωτοσέλιδα, κυκλοφορίες.
Το Σάββατο το έδειξαν ξανά. Πήραν την είδηση, την έβαλαν μπροστά, έδωσαν τόνο. Δεν έκαναν κάτι ηρωικό. Έκαναν απλώς αυτό που κάποτε έκαναν όλοι.
Δεν είναι ότι «δεν προλαβαίνουν»
Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Δεν είναι ότι «δεν προλαβαίνουν». Είναι ότι δεν θέλουν να μπουν στη διαδικασία να προλάβουν. Το κόστος μιας καθυστέρησης, μιας αλλαγής, μιας δεύτερης έκδοσης, θεωρείται πλέον μεγαλύτερο από την αξία της ίδιας της είδησης. Εκεί αλλάζει το παιχνίδι. Όχι αθόρυβα, αλλά οριστικά.
Και έτσι, οι εφημερίδες μετατρέπονται σε κάτι ενδιάμεσο. Ούτε ακριβώς ενημέρωση, ούτε ακριβώς ανάλυση. Ένα υβρίδιο που βασίζεται στο «ό,τι έγινε μέχρι χθες το απόγευμα». Το υπόλοιπο πάει στο site. Εκεί που όλα είναι πιο γρήγορα, πιο φθηνά, πιο πρόχειρα. Μόνο που αυτό έχει μια παρενέργεια. Το χαρτί χάνει τον λόγο ύπαρξής του. Αν δεν μπορεί να αποτυπώσει την κορυφαία είδηση της στιγμής, τότε τι ακριβώς πουλάει; Άποψη; Ανάλυση; Ωραία. Αλλά χωρίς την πρώτη ύλη της επικαιρότητας, μοιάζει με σχόλιο πάνω σε κάτι που ήδη έχει ξεπεραστεί.
Υπάρχουν ακόμη εξαιρέσεις. Εφημερίδες που σκάβουν, που γράφουν, που ψάχνουν. Που δίνουν λόγο να τις πάρεις στα χέρια σου. Δεν σώζουν τις κυκλοφορίες άλλων εποχών, αλλά κρατούν μια αξιοπρέπεια. Κρατούν κάτι ζωντανό. Και υπάρχουν και οι άλλες. Αυτές που ανακυκλώνουν, που απλώς «ντύνουν» ειδήσεις που έχουν ήδη καεί από την προηγούμενη μέρα. Εκεί δεν υπάρχει ούτε αγωνία ούτε ένστικτο. Υπάρχει μόνο μια μηχανική διαδικασία παραγωγής.
Η εικόνα είναι σκληρή αλλά καθαρή. Ο Τύπος δεν πεθαίνει επειδή υπάρχει το διαδίκτυο. Πεθαίνει όταν σταματά να λειτουργεί σαν Τύπος. Όταν αποδέχεται ότι δεν θα προλάβει. Όταν συμβιβάζεται με το να έρχεται δεύτερος.
Και το χειρότερο; Δεν φαίνεται να τον ενοχλεί ιδιαίτερα.