Η γέφυρα-φάντασμα του Ιλισού: Πώς η κυβέρνηση και η Περιφέρεια Αττικής κατάφεραν να «πνίξουν» ξανά τους κατοίκους...

Αθήνα, 23 Απριλίου 2026 – Ενώ οι οδηγοί σέρνονται καθημερινά στην Παραλιακή σαν να έχουν βγει από μποτιλιάρισμα του 2010, ενώ οι κάτοικοι Μο...

Αθήνα, 23 Απριλίου 2026 – Ενώ οι οδηγοί σέρνονται καθημερινά στην Παραλιακή σαν να έχουν βγει από μποτιλιάρισμα του 2010, ενώ οι κάτοικοι Μοσχάτου και Τζιτζιφιών πνίγονται σε καυσαέρια και κλάξον, η νέα γέφυρα του Ιλισού παραμένει… έργο τέχνης. Όχι επειδή τελείωσε. Επειδή η γραφειοκρατία την έχει κάνει αριστούργημα της ελληνικής απραξίας.Η ιστορία είναι κλασική, σχεδόν βαρετή από την επανάληψή της. Υπογράφεται σύμβαση Δεκέμβριο 2024 για 9,9 εκατομμύρια ευρώ, με ρητή δέσμευση: «παράδοση Απρίλιο 2026». Αντιπλημμυρικό έργο, νέα γέφυρα, πεζογέφυρα, όλα για να μην πνιγούμε ξανά. Ωραία λόγια. Μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου 2026, οπότε ο ανάδοχος (η Άκτωρ, δηλαδή) στέλνει επιστολή: «Σταματάμε». Λόγος; Δεν έχουν πληρωθεί οι 6η και 7η δόση – πάνω από 1,2 εκατομμύρια ευρώ. Το Υπουργείο Εσωτερικών κρατάει τα λεφτά. Η Περιφέρεια Αττικής τα έχει εγκρίνει, αλλά… «δεν φτάνουν». Και έτσι, για τρεις ολόκληρους μήνες, η Παραλιακή μετατρέπεται σε υπαίθριο πάρκινγκ, οι γειτονιές γίνονται παράδρομοι Formula 1 και η ρύπανση φτάνει στα ύψη.«Αντικειμενικοί λόγοι», είπαν. Άρθρο 161 του ν. 4412/2016. Μετάφραση στα ελληνικά του δρόμου: «Μας τελείωσε το μελάνι στα χαρτιά, εσείς περιμένετε».Μέχρι που ήρθε η Μεγάλη Δευτέρα (6 Απριλίου) και η Περιφερειακή Επιτροπή Αττικής, με την απόφαση 562/2026, θυμήθηκε ότι υπάρχει και έργο. Πληρώθηκαν τα λεφτά (τελικά), άρθηκε η αναστολή, ξανάρχισαν οι εργασίες. Σήμερα το έργο είναι στο 60%. Οι πάσσαλοι μπήκαν, τα βάθρα χτίζονται, τα προκατασκευασμένα δοκάρια περιμένουν. Νέο χρονοδιάγραμμα: τέλος Ιουλίου 2026. Δηλαδή άλλες τρεις μήνες ταλαιπωρία, άλλες τρεις μήνες «προσωρινές» λύσεις που έγιναν μόνιμες, άλλες τρεις μήνες να περνάμε από τις γειτονιές σαν να είμαστε σε πολεμική ζώνη.Και το πιο εξοργιστικό; Το έργο είναι κρίσιμο. Ο Ιλισός έχει γίνει χείμαρρος-λουρίδα μετά τις παλιές παρεμβάσεις. Η παλιά μεταλλική γέφυρα ήταν επικίνδυνη. Η νέα θα έπρεπε να είχε τελειώσει πριν από μήνες. Αντίθετα, η κυβέρνηση και η Περιφέρεια κατάφεραν να μετατρέψουν ένα αντιπλημμυρικό έργο σε άλλο ένα μάθημα διαχείρισης της δημόσιας οργής: «Θα το κάνουμε… αύριο».Ενώ λοιπόν οι υπουργοί και οι περιφερειάρχες θα φωτογραφίζονται χαμογελαστοί όταν (και αν) η γέφυρα ανοίξει, οι κάτοικοι Μοσχάτου και Τζιτζιφιών θα συνεχίζουν να μετράνε τα μποτιλιαρίσματα και τα μικροσωματίδια. Και οι οδηγοί από Πειραιά προς Γλυφάδα θα θυμούνται το 2026 ως τη χρονιά που η Παραλιακή έγινε… ποταμός. Όχι από νερό. Από εκνευρισμό.Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα του 2026. Όπου ακόμα και οι γέφυρες μαθαίνουν να περιμένουν.