Αχ Εμανουέλ!

Manos Lambrakis Άλλη μια ελληνο-γαλλική σκηνή σχεδόν απολαυστική: ο Κυριάκος, τεντώνοντας το χέρι προς κάποιο έργο τέχνης του γραφείου, δεν...

Manos Lambrakis
Άλλη μια ελληνο-γαλλική σκηνή σχεδόν απολαυστική: ο Κυριάκος, τεντώνοντας το χέρι προς κάποιο έργο τέχνης του γραφείου, δεν ξεναγεί απλώς τον Εμανουέλ, αλλά επιχειρεί μια μικρή τελετουργία πολιτισμικής αυτονομιμοποίησης, σαν να του λέει: ιδού, εδώ δεν ασκούμε μόνο διοίκηση, κατοικούμε και ένα αισθητικό βάθος.

Μόνο που η χειρονομία, τόσο αποφασιστική, τόσο σκηνοθετημένη, τόσο πρόθυμη να οργανώσει το βλέμμα του άλλου, αποκαλύπτει ακριβώς το αντίθετο: την αγωνία μιας εξουσίας να εμφανιστεί ως φορέας ιστορικής συνέχειας, ευρωπαϊκής φινέτσας και πολιτισμικής πυκνότητας.

Ο Μακρόν βέβαια δίπλα του, με την ψυχρή ευγένεια ανθρώπου που έχει ήδη περάσει από όλα τα μεγάλα σαλόνια της ηπειρωτικής αυτοαναπαράστασης, μοιάζει να παρακολουθεί όχι το έργο, αλλά την ίδια την παράσταση της υπόδειξης.
Γιατί σε τέτοιες φωτογραφίες το δάχτυλο δεν δείχνει ποτέ μόνο τον πίνακα. Δείχνει την ανάγκη του οικοδεσπότη να αποδείξει ότι το γραφείο του δεν είναι απλώς χώρος εξουσίας, αλλά σκηνή πολιτισμού, έστω και αν ο πολιτισμός έχει κληθεί εκεί πρωτίστως ως διακοσμητικός μάρτυρας της εξουσίας.
Αχ Εμανουέλ!