Η ΑΝΟΔΟΣ του Daladier το 1938 στη Γαλλία...

Η άνοδος του Daladier το 1938 Ο Édouard Daladier (Ριζοσπάστης – Radical-Socialist Party) ανέλαβε πράγματι πρωθυπουργός στις 10 Απριλίου 1938...

Η άνοδος του Daladier το 1938

Ο Édouard Daladier (Ριζοσπάστης – Radical-Socialist Party) ανέλαβε πράγματι πρωθυπουργός στις 10 Απριλίου 1938, μετά την πτώση της δεύτερης (και σύντομης) κυβέρνησης του σοσιαλιστή Léon Blum. Η κυβέρνησή του σχηματίστηκε με ψήφους από το Λαϊκό Μέτωπο (Popular Front), δηλαδή με την υποστήριξη Ριζοσπαστών, Σοσιαλιστών και Κομμουνιστών (PCF). Ωστόσο, δεν ήταν πλέον μια «αριστερή» κυβέρνηση όπως το 1936: ο Daladier στράφηκε γρήγορα προς το κέντρο-δεξιά, τερματίζοντας ουσιαστικά το Λαϊκό Μέτωπο. Η συμμετοχή/υποστήριξη των Κομμουνιστών ήταν εξωτερική και σύντομα έγινε προβληματική.
Η στροφή εναντίον των Κομμουνιστών το 1939
Μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ (Αύγουστος 1939) και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Σεπτέμβριος 1939), οι Γάλλοι Κομμουνιστές – ακολουθώντας τη γραμμή της Μόσχας – άλλαξαν στάση: αρχικά υποστήριζαν τον αντιφασιστικό αγώνα, αλλά μετά το σύμφωνο έγιναν πιο «ειρηνιστές» ή και σαμποτέρ κατά της πολεμικής προσπάθειας της Γαλλίας.Ο Daladier αντέδρασε αποφασιστικά: Στις 26 Σεπτεμβρίου 1939 η κυβέρνησή του απαγόρευσε (διάλυσε) το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) ως «όργανο ξένης δύναμης» (Σοβιετικής Ένωσης). Ακολούθησαν συλλήψεις βουλευτών, απαγόρευση εφημερίδων (όπως η L’Humanité) και διάλυση κομμουνιστικών οργανώσεων.

Αυτή ήταν η κορύφωση μιας αντι-κομμουνιστικής στροφής που είχε ξεκινήσει νωρίτερα.

Τα σύνορα με την Ισπανία και οι Μαχητές του Δημοκρατικού Μετώπου
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου (1936-1939), η Γαλλία ακολούθησε αρχικά πολιτική μη-επέμβασης (non-intervention), παρόλο που ο Blum ήθελε να βοηθήσει τους Ρεπουμπλικάνους. Ο Daladier (ως Υπουργός Άμυνας και αργότερα Πρωθυπουργός) συνέβαλε σε αυτή την ουδετερότητα, κλείνοντας/περιορίζοντας τα σύνορα σε διάφορες φάσεις (π.χ. Ιανουάριος 1938 υπό Chautemps, και ξανά το 1938 υπό Daladier).
Το μεγάλο κύμα προσφύγων («La Retirada») έγινε Ιανουάριο-Φεβρουάριο 1939, όταν κατέρρευσε η Καταλονία και ~450.000-500.000 Ρεπουμπλικάνοι (μαχητές, πολιτικοί, άμαχοι) κατέφυγαν στη Γαλλία. Η γαλλική κυβέρνηση του Daladier άνοιξε τα σύνορα (αρχικά μόνο σε γυναίκες/παιδιά/ηλικιωμένους, μετά και σε άνδρες), αλλά τους έκλεισε σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης (Argelès-sur-Mer, Saint-Cyprien κ.ά.). Πολλοί από αυτούς ήταν «Μαχητές του Δημοκρατικού Μετώπου» (Διεθνείς Ταξιαρχίες, Ισπανοί Κομμουνιστές κ.λπ.).

Δεν «έκλεισε» τα σύνορα μετά την απαγόρευση του ΚΚΓ το 1939 για να εμποδίσει τους Ισπανούς μαχητές – το αντίθετο συνέβη νωρίτερα. Το 1939 η Γαλλία αναγνώρισε τον Φράνκο (Φεβρουάριος 1939) και διαχειρίστηκε το προσφυγικό κύμα με μεγάλη καχυποψία, ειδικά προς τους κομμουνιστές και «κόκκινους» Ισπανούς.

H «αντιφατική» εικόνα
Ο Daladier ξεκίνησε ως μέλος του Λαϊκού Μετώπου, αλλά ως πρωθυπουργός από το 1938 έκανε στροφή προς την appeasement (Μόναχο 1938), την οικονομική λιτότητα, τον αντι-κομμουνισμό και την εθνική άμυνα. Η απαγόρευση του PCF το 1939 ήταν απόρροια του Πολέμου και του Συμφώνου Χίτλερ-Στάλιν, όχι απαραίτητα συνέχεια του Λαϊκού Μετώπου. Ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η εξωτερική πολιτική (φασισμός στην Ισπανία, Ναζί στη Γερμανία, Σοβιετική Ένωση) διέλυσε τις συμμαχίες της δεκαετίας του ’30. 

10/4/1938 ο Εντουάρ Νταλαντιέ,πρόεδρος του Ριζοσπαστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος,έγινε πρωθυπουργός της Γαλλίας με το Λαϊκό Μέτωπο( συμμετείχε & το ΚΚ Γαλλίας).Το 39 θα βγάλει στην παρανομία το ΚΚ Γαλλίας & θα κλείσει τα σύνορα με την Ισπανία στους Μαχητές του Δημοκρατικού Μετώπου pic.twitter.com/1N3yFNbqW9

— DP (@DIONPIE) April 10, 2026