Praxis Review "Πρέπει να ξέρεις πως να κλείσεις μια απεργία" (Μωρίς Τορέζ, Γραμματέας Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας το 1936)-Το ...
Praxis Review
"Πρέπει να ξέρεις πως να κλείσεις μια απεργία" (Μωρίς Τορέζ, Γραμματέας Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας το 1936)-Το Λαικό Μέτωπο και οι αυταπάτες των "αριστερών κυβερνήσεων":
Σαν σήμερα, 26 Απριλίου 1936, αρχίζουν Βουλευτικές εκλογές στην Γαλλία που θα ολοκληρωθούν 4 Μαίου,με νίκη του Λαϊκού Μέτωπου το οποίο λαμβάνει λαμβάνοντας το 56,6% των ψήφων και 386 έδρες στη Βουλή (σε σύνολο 608). Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξέλεξε 72 βουλευτές και τους υπόλοιπους τα άλλα δύο αστικά κόμματα του μετώπου, το Σοσιαλιστικό και το Ριζοσπαστικό Κόμμα).
Μετά την επικράτηση του ναζισμού στην Γερμανία το 1933, η Κομμουνιστική Διεθνής επεξεργάστηκε τη στρατηγική των αντιφασιστικών-λαϊκών μετώπων.
Η νέα στρατηγική επικυρώθηκε στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ (1935) και προέβλεπε συνεργασία με σοσιαλδημοκρατικές και άλλες αστικές δυνάμεις, ακόμα και σε κυβερνητικό επίπεδο, υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α) Ο αστικός κρατικός μηχανισμός να είναι τόσο εξασθενημένος ώστε να μην μπορεί να αποτρέψει συγκρότηση αντιφασιστικής κυβέρνησης,
β) οι μάζες να παλεύουν ενάντια στο φασισμό, αλλά να μην είναι ώριμες να πολεμήσουν για τη σοσιαλιστική εξουσία και
γ) η ριζοσπαστικοποίηση στο εσωτερικό των σοσιαλδημοκρατικών και άλλων κομμάτων του μετώπου να είναι τέτοια, ώστε να απαιτείται άμεση τιμωρία των φασιστών και να καταδικάζονται όσοι δεν επιθυμούν συνεργασία με τους κομμουνιστές.
Ήταν μια γενναία προσπάθεια των Κομμουνιστών και της Σοβιετικής εξουσίας να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στην πιο ωμή έκφραση της καπιταλιστικής/ιμπεριαλιστικής εξουσίας που είχε σαν βασικό στόχο (όπως και όλα τα αστικά κράτη) το Σοβιετικό κράτος.
Η ιστορική εμπειρία όμως απέδειξε ότι οι αστικές τάξεις και τα κόμματα τους, δεν κινήθηκαν με κριτήριο την μορφή της εξουσίας τους("δημοκρατική"η φασιστική) με την οποία θα τσακίζουν τους εργάτες αλλά με κριτήριο την διασφάλιση της εξουσίας τους (με οποιαδήποτε μορφή) και τις διεθνείς συμμαχίες που θα την ενισχύουν. Και σε αυτά, φυσικά, δεν χρειαζόντουσαν την συμβολή των Κομμουνιστών. Παντού το κριτήριο ήταν να ανακοπεί η ισχυροποίηση των ΚΚ και να προετοιμαστεί η αστική εξουσία για τον πόλεμο.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι παρά τις επίμονες προσπάθειες των Κομμουνιστών, τα αντιφασιστικά μέτωπα δεν συγκροτήθηκαν πουθενά, παρά μόνο σε δύο περιπτώσεις (Γαλλία και Ισπανία) οι οποίες παρά τους ηρωικούς αγώνες οδήγησαν σε ήττα.
Αυτές οι μοναδικές εξαιρέσεις δεν ήταν καθόλου τυχαίες αφού ακριβώς σε αυτές τις χώρες στην δεκαετία του 1930 οι ενδοαστικές αντιθέσεις για τις διεθνείς συμμαχίες πήραν οξύτατη μορφή.
Στην Γαλλία, το 1936, οι αντιθέσεις μέσα στην αστική τάξη για το ποιά πλευρά θα επιλέξει στον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ήταν οξύτατες. Μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα χρηματοδοτούσαν ανοιχτά φασιστικές δυνάμεις όπως το κόμμα του Ζακ Ντοριό ενω και τα τμήματα της Γαλλικής αστικής τάξης που ήθελαν συμμαχία με τους Ιμπεριαλιστές ΗΠΑ/Βρετανίας ήθελαν να δεσμεύσουν το εργατικό-λαικό κίνημα,δηλαδή να δεσμεύσουν το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Σε αυτό το το πλαίσιο, συγκροτήθηκε το Λαϊκό Μέτωπο,μια συμμαχία Κομμουνιστών με τα αστικά κόμματα των Σοσιαλδημοκρατών και Ριζοσπαστών.
Μετά την νίκη στους δύο γύρους των εκλογών 26/4-4/5 1936, τα κόμματα του Λαϊκού Μετώπου, Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Σοσιαλδημοκράτης Λεόν Μπλούμ.
Εκείνες τις μέρες,ένα συγκλονιστικό απεργιακό κύμα σάρωσε τη Γαλλία. Πάνω απο 2.000.000 εργάτες έλαβαν μέρος σε 12.000 απεργίες, με 9.000 καταλήψεις εργοστασίων!
Όμως, η κυβέρνηση του Λαικού Μετώπου είχε συγκροτηθεί πάνω σε πολιτική υπεράσπισης της "δημοκρατικής νομιμότητας"και είχε δεσμευθεί για την υπεράσπισης της "εθνικής" (καπιταλιστικής) οικονομίας και του διεθνούς status quo.
1/10/1936, μιλώντας στη Γερουσία, ο Μπλούμ ξεκαθαρίζει: "Η κυβέρνησή μου δεν έχει ούτε την εντολή ούτε την πρόθεση να προβεί σε μία επαναστατική απαλλοτρίωση ορισμένης μορφής της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.
Παρόμοιες διαβεβαιώσεις έδινε και ο ΓΓ του ΚΚ Γαλλίας Τορέζ για να διασφαλιστεί η συνοχή της κυβέρνησης (Το ΓΚΚ δεν έλαβε μέρος στην κυβέρνηση, στήριζε όμως την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Μετώπου).
Μπροστά στο μεγάλο απεργιακό κύμα, οι εργοδότες αποδέχτηκαν την κυβερνητική πρόταση για συνομιλίες με τους συνδικαλιστές και τα πέντε βασικά αιτήματα των απεργών έγιναν δεκτά (αναγνώριση δικαιώματος συμμετοχής σε συνδικάτο ή ίδρυσης του, καθιέρωση συλλογικών διαπραγματεύσεων, συμμετοχή συνδικαλιστή στη διαχείριση του εργατικού δυναμικού, αυξήσεις 15-17%, ατιμωρησία απεργιακής δράσης).
H κυβέρνηση υποσχέθηκε 40ωρη εργάσιμη βδομάδα και άδεια δύο βδομάδων με αποδοχές. Ομως,οι απεργίες και οι καταλήψεις εργοστασίων συνεχίστηκαν, με ευρύτερα αιτήματα, (εθνικοποιήσεις εργοστασίων στρατηγικής σημασίας, διάλυση των φασιστικών οργανώσεων κ.λπ.).
Τότε, το ΚΚΓ, δεσμευμένο στην κυβέρνηση του Λαικού Μετώπου, κάλεσε τους εργάτες να σταματήσουν την απεργία, (με διακηρύξεις για τον Σοσιαλισμό κ.α) συμβάλλοντας καθοριστικά στην επαναφορά της "εργασιακής ειρήνης".
Στην πράξη, οι παραχωρήσεις της εργοδοσίας δεν είχαν σημαντικό αντίκρισμα, αφού πχ οι αυξήσεις αντισταθμίστηκαν από τον πληθωρισμό και η 40ωρη βδομάδα καταργήθηκε σύντομα.
Χειρότερες ήταν οι εξελίξεις στο μέτωπο αντιμετώπισης του φασισμού. Ο αστικός κρατικός μηχανισμός, που είχε μείνει άθικτος, φυσικά δεν είχε διάθεση να δώσει κάποια μάχη μέχρι τέλους με τους φασίστες. Ακόμα και οι αστοί πολιτικοί του Λαϊκού Μετώπου δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αστούς πολιτικούς φιλοφασιστικών οργανώσεων,τόσο επειδή δεν είχαν συμφέρον να συγκρουστούν ολοκληρωτικά με τμήματα του Γαλλικού κεφαλαίου,όσο και γιατί προωθούσαν πολιτική κατευνασμού του φασιστικού άξονα και στροφή των ιμπεριαλιστικών τους βλέψεων προς την ΕΣΣΔ. H αντιμετώπιση του φασισμού παρέμεινε στο νομικό-τυπικό επίπεδο.
Με τους εργάτες σπίτι τους, τους εργοδότες ικανοποιημένους, το αστικό κράτος άθικτο και τους φασίστες-στην ουσία-ανενόχλητους, το μόνο που έμενε ήταν το υστερόγραφο της τραγωδίας. Τον Φεβρουάριο του 1937 η κυβέρνηση ανακόπτει τις εργατικές μεταρρυθμίσεις για "να ανακάμψει η οικονομία".
Όταν ξεσπά το πραξικόπημα του Φράνκο στην Ισπανία, το Λαικό Μέτωπο εισηγείται πολιτική μη επέμβασης, που έγινε αποδεκτή και από άλλα καπιταλιστικά κράτη.
Επίσης, αρνήθηκε να κατοχυρώσει νομικά παραχώρηση ασύλου σε θύματα του ναζισμού και έτσι πολλοί Εβραίοι, Kομμουνιστές κ.α έμειναν εγκλωβισμένοι στη Γερμανία.
Σταδιακά, σκλήρυναν ακόμα περισσότερο οι νόμοι εναντίον της μετανάστευσης και μπλοκαρίστηκαν Γερμανοί αντιφασίστες και καταδιωκόμενοι από την Ισπανία.
Όταν ο Φράνκο επικράτησε στην Καταλονία, το Λαικό Μέτωπο έκλεισε τους δημοκρατικούς πολίτες/μαχητές που πέρασαν τα σύνορα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στις αποικίες, η κυβέρνηση συνέχισε την καταλήστευση ενω ο Τορέζ και το ΚΚΓ έφτασαν στο σημείο το 1939 να ταχθούν ενάντια στην ανεξαρτησία της Αλγερίας, υποστηρίζοντας ότι οι Αλγερινοί δεν ήταν έθνος, αλλά "έθνος υπό διαμόρφωση"!
Το 1938, η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου κατέρρευσε. Την πρωθυπουργία ανέλαβε ο υπουργός Πολέμου Νταλαντιέ.Λίγο μετά (Σεπτέμβριος 1938) η νέα κυβέρνηση που στηρίχτηκε (πάλι) απο το ΚΚ για την "αποσόβηση του φασιστικού κινδύνου" υπέγραψε την Συμφωνία του Μονάχου που παραχωρούσε την Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ.Μόνο το ΚΚΓ αντιτάχθηκε.
Το 1939, το ΚΚΓ υποστήριξε ότι ο επερχόμενος πόλεμος θα έχει ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα. Ήρθε σε αντίθεση με το σύνολο των αστικών δυνάμεων. Ψήφισε ακόμα και τις πολεμικές πιστώσεις, όμως γήγορα κηρύχθηκε παράνομο. Αποχώρησαν πολλοί βουλευτές/στελέχη/μέλη του. Ακολούθησε πογκρόμ διώξεων,με πρόσχημα και το Σύμφωνο μη επίθεσης ΕΣΣΔ-Γερμανίας (ο Νταλαντιέ είχε υπογράψει την Συμφωνία του Μονάχου το 1938).
Φυλακίστηκαν 6.000 κομμουνιστές. Έγιναν 15.000 εισβολές σε σπίτια/γραφεία.Από τους 35 βουλευτές του, οι 34 (ο Τορέζ διέφυγε στο εξωτερικό) καταδικάστηκαν σε φυλάκιση.
14/6/1940, οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι. Οι Κομμουνιστές ζήτησαν να απελευθερωθούν για την άμυνα του Παρισιού. Η κυβέρνηση δεν δέχτηκε. Μετά την ήττα, τους παρέδωσε στους ναζί.
10/7/1940, η ίδια Βουλή που ανέδειξε την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου (πλην κομμουνιστών) ψήφισε απεριόριστες εξουσίες στον δωσίλογο Πετέν. Κατά μόλις 57 βουλευτές (από 544), 29 του Σοσιαλιστικού Κόμματος (από 149).
ΥΓ
Ένα εμβληματικό έργο για την πορεία του Λαικού Μετώπου στην Γαλλία προς την καταστροφή είναι το μυθιστόρημα η «Πτώση του Παρισιού» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2018) του Ιλία Έρενμπουργκ, μια ολοζώντανη περιγραφή της γραμμής που οδήγησε στην ήττα της επανάστασης στο μεσοπόλεμο.
γ) η ριζοσπαστικοποίηση στο εσωτερικό των σοσιαλδημοκρατικών και άλλων κομμάτων του μετώπου να είναι τέτοια, ώστε να απαιτείται άμεση τιμωρία των φασιστών και να καταδικάζονται όσοι δεν επιθυμούν συνεργασία με τους κομμουνιστές.
Ήταν μια γενναία προσπάθεια των Κομμουνιστών και της Σοβιετικής εξουσίας να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στην πιο ωμή έκφραση της καπιταλιστικής/ιμπεριαλιστικής εξουσίας που είχε σαν βασικό στόχο (όπως και όλα τα αστικά κράτη) το Σοβιετικό κράτος.
Η ιστορική εμπειρία όμως απέδειξε ότι οι αστικές τάξεις και τα κόμματα τους, δεν κινήθηκαν με κριτήριο την μορφή της εξουσίας τους("δημοκρατική"η φασιστική) με την οποία θα τσακίζουν τους εργάτες αλλά με κριτήριο την διασφάλιση της εξουσίας τους (με οποιαδήποτε μορφή) και τις διεθνείς συμμαχίες που θα την ενισχύουν. Και σε αυτά, φυσικά, δεν χρειαζόντουσαν την συμβολή των Κομμουνιστών. Παντού το κριτήριο ήταν να ανακοπεί η ισχυροποίηση των ΚΚ και να προετοιμαστεί η αστική εξουσία για τον πόλεμο.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι παρά τις επίμονες προσπάθειες των Κομμουνιστών, τα αντιφασιστικά μέτωπα δεν συγκροτήθηκαν πουθενά, παρά μόνο σε δύο περιπτώσεις (Γαλλία και Ισπανία) οι οποίες παρά τους ηρωικούς αγώνες οδήγησαν σε ήττα.
Αυτές οι μοναδικές εξαιρέσεις δεν ήταν καθόλου τυχαίες αφού ακριβώς σε αυτές τις χώρες στην δεκαετία του 1930 οι ενδοαστικές αντιθέσεις για τις διεθνείς συμμαχίες πήραν οξύτατη μορφή.
Στην Γαλλία, το 1936, οι αντιθέσεις μέσα στην αστική τάξη για το ποιά πλευρά θα επιλέξει στον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ήταν οξύτατες. Μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα χρηματοδοτούσαν ανοιχτά φασιστικές δυνάμεις όπως το κόμμα του Ζακ Ντοριό ενω και τα τμήματα της Γαλλικής αστικής τάξης που ήθελαν συμμαχία με τους Ιμπεριαλιστές ΗΠΑ/Βρετανίας ήθελαν να δεσμεύσουν το εργατικό-λαικό κίνημα,δηλαδή να δεσμεύσουν το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Σε αυτό το το πλαίσιο, συγκροτήθηκε το Λαϊκό Μέτωπο,μια συμμαχία Κομμουνιστών με τα αστικά κόμματα των Σοσιαλδημοκρατών και Ριζοσπαστών.
Μετά την νίκη στους δύο γύρους των εκλογών 26/4-4/5 1936, τα κόμματα του Λαϊκού Μετώπου, Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Σοσιαλδημοκράτης Λεόν Μπλούμ.
Εκείνες τις μέρες,ένα συγκλονιστικό απεργιακό κύμα σάρωσε τη Γαλλία. Πάνω απο 2.000.000 εργάτες έλαβαν μέρος σε 12.000 απεργίες, με 9.000 καταλήψεις εργοστασίων!
Όμως, η κυβέρνηση του Λαικού Μετώπου είχε συγκροτηθεί πάνω σε πολιτική υπεράσπισης της "δημοκρατικής νομιμότητας"και είχε δεσμευθεί για την υπεράσπισης της "εθνικής" (καπιταλιστικής) οικονομίας και του διεθνούς status quo.
1/10/1936, μιλώντας στη Γερουσία, ο Μπλούμ ξεκαθαρίζει: "Η κυβέρνησή μου δεν έχει ούτε την εντολή ούτε την πρόθεση να προβεί σε μία επαναστατική απαλλοτρίωση ορισμένης μορφής της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.
Παρόμοιες διαβεβαιώσεις έδινε και ο ΓΓ του ΚΚ Γαλλίας Τορέζ για να διασφαλιστεί η συνοχή της κυβέρνησης (Το ΓΚΚ δεν έλαβε μέρος στην κυβέρνηση, στήριζε όμως την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Μετώπου).
Μπροστά στο μεγάλο απεργιακό κύμα, οι εργοδότες αποδέχτηκαν την κυβερνητική πρόταση για συνομιλίες με τους συνδικαλιστές και τα πέντε βασικά αιτήματα των απεργών έγιναν δεκτά (αναγνώριση δικαιώματος συμμετοχής σε συνδικάτο ή ίδρυσης του, καθιέρωση συλλογικών διαπραγματεύσεων, συμμετοχή συνδικαλιστή στη διαχείριση του εργατικού δυναμικού, αυξήσεις 15-17%, ατιμωρησία απεργιακής δράσης).
H κυβέρνηση υποσχέθηκε 40ωρη εργάσιμη βδομάδα και άδεια δύο βδομάδων με αποδοχές. Ομως,οι απεργίες και οι καταλήψεις εργοστασίων συνεχίστηκαν, με ευρύτερα αιτήματα, (εθνικοποιήσεις εργοστασίων στρατηγικής σημασίας, διάλυση των φασιστικών οργανώσεων κ.λπ.).
Τότε, το ΚΚΓ, δεσμευμένο στην κυβέρνηση του Λαικού Μετώπου, κάλεσε τους εργάτες να σταματήσουν την απεργία, (με διακηρύξεις για τον Σοσιαλισμό κ.α) συμβάλλοντας καθοριστικά στην επαναφορά της "εργασιακής ειρήνης".
Στην πράξη, οι παραχωρήσεις της εργοδοσίας δεν είχαν σημαντικό αντίκρισμα, αφού πχ οι αυξήσεις αντισταθμίστηκαν από τον πληθωρισμό και η 40ωρη βδομάδα καταργήθηκε σύντομα.
Χειρότερες ήταν οι εξελίξεις στο μέτωπο αντιμετώπισης του φασισμού. Ο αστικός κρατικός μηχανισμός, που είχε μείνει άθικτος, φυσικά δεν είχε διάθεση να δώσει κάποια μάχη μέχρι τέλους με τους φασίστες. Ακόμα και οι αστοί πολιτικοί του Λαϊκού Μετώπου δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αστούς πολιτικούς φιλοφασιστικών οργανώσεων,τόσο επειδή δεν είχαν συμφέρον να συγκρουστούν ολοκληρωτικά με τμήματα του Γαλλικού κεφαλαίου,όσο και γιατί προωθούσαν πολιτική κατευνασμού του φασιστικού άξονα και στροφή των ιμπεριαλιστικών τους βλέψεων προς την ΕΣΣΔ. H αντιμετώπιση του φασισμού παρέμεινε στο νομικό-τυπικό επίπεδο.
Με τους εργάτες σπίτι τους, τους εργοδότες ικανοποιημένους, το αστικό κράτος άθικτο και τους φασίστες-στην ουσία-ανενόχλητους, το μόνο που έμενε ήταν το υστερόγραφο της τραγωδίας. Τον Φεβρουάριο του 1937 η κυβέρνηση ανακόπτει τις εργατικές μεταρρυθμίσεις για "να ανακάμψει η οικονομία".
Όταν ξεσπά το πραξικόπημα του Φράνκο στην Ισπανία, το Λαικό Μέτωπο εισηγείται πολιτική μη επέμβασης, που έγινε αποδεκτή και από άλλα καπιταλιστικά κράτη.
Επίσης, αρνήθηκε να κατοχυρώσει νομικά παραχώρηση ασύλου σε θύματα του ναζισμού και έτσι πολλοί Εβραίοι, Kομμουνιστές κ.α έμειναν εγκλωβισμένοι στη Γερμανία.
Σταδιακά, σκλήρυναν ακόμα περισσότερο οι νόμοι εναντίον της μετανάστευσης και μπλοκαρίστηκαν Γερμανοί αντιφασίστες και καταδιωκόμενοι από την Ισπανία.
Όταν ο Φράνκο επικράτησε στην Καταλονία, το Λαικό Μέτωπο έκλεισε τους δημοκρατικούς πολίτες/μαχητές που πέρασαν τα σύνορα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στις αποικίες, η κυβέρνηση συνέχισε την καταλήστευση ενω ο Τορέζ και το ΚΚΓ έφτασαν στο σημείο το 1939 να ταχθούν ενάντια στην ανεξαρτησία της Αλγερίας, υποστηρίζοντας ότι οι Αλγερινοί δεν ήταν έθνος, αλλά "έθνος υπό διαμόρφωση"!
Το 1938, η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου κατέρρευσε. Την πρωθυπουργία ανέλαβε ο υπουργός Πολέμου Νταλαντιέ.Λίγο μετά (Σεπτέμβριος 1938) η νέα κυβέρνηση που στηρίχτηκε (πάλι) απο το ΚΚ για την "αποσόβηση του φασιστικού κινδύνου" υπέγραψε την Συμφωνία του Μονάχου που παραχωρούσε την Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ.Μόνο το ΚΚΓ αντιτάχθηκε.
Το 1939, το ΚΚΓ υποστήριξε ότι ο επερχόμενος πόλεμος θα έχει ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα. Ήρθε σε αντίθεση με το σύνολο των αστικών δυνάμεων. Ψήφισε ακόμα και τις πολεμικές πιστώσεις, όμως γήγορα κηρύχθηκε παράνομο. Αποχώρησαν πολλοί βουλευτές/στελέχη/μέλη του. Ακολούθησε πογκρόμ διώξεων,με πρόσχημα και το Σύμφωνο μη επίθεσης ΕΣΣΔ-Γερμανίας (ο Νταλαντιέ είχε υπογράψει την Συμφωνία του Μονάχου το 1938).
Φυλακίστηκαν 6.000 κομμουνιστές. Έγιναν 15.000 εισβολές σε σπίτια/γραφεία.Από τους 35 βουλευτές του, οι 34 (ο Τορέζ διέφυγε στο εξωτερικό) καταδικάστηκαν σε φυλάκιση.
14/6/1940, οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι. Οι Κομμουνιστές ζήτησαν να απελευθερωθούν για την άμυνα του Παρισιού. Η κυβέρνηση δεν δέχτηκε. Μετά την ήττα, τους παρέδωσε στους ναζί.
10/7/1940, η ίδια Βουλή που ανέδειξε την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου (πλην κομμουνιστών) ψήφισε απεριόριστες εξουσίες στον δωσίλογο Πετέν. Κατά μόλις 57 βουλευτές (από 544), 29 του Σοσιαλιστικού Κόμματος (από 149).
ΥΓ
Ένα εμβληματικό έργο για την πορεία του Λαικού Μετώπου στην Γαλλία προς την καταστροφή είναι το μυθιστόρημα η «Πτώση του Παρισιού» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2018) του Ιλία Έρενμπουργκ, μια ολοζώντανη περιγραφή της γραμμής που οδήγησε στην ήττα της επανάστασης στο μεσοπόλεμο.
.webp)
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση