3 Μαΐου 1968! Η πρώτη εκδήλωση της εξέγερσης του "Γαλλικού Μάη"...

Praxis Review "Κάτω απο το πλακόστρωτο υπάρχει παραλία": Σαν σήμερα, 3 Μαίου 1968, αρχίζουν εκτεατμένες συμπλοκές φοιτητών και αστ...

Praxis Review
"Κάτω απο το πλακόστρωτο υπάρχει παραλία": Σαν σήμερα, 3 Μαίου 1968, αρχίζουν εκτεατμένες συμπλοκές φοιτητών και αστυνομίας μέσα στο κτιριακό συγκρότημα του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, στο Παρίσι. Είναι η πρώτη εκδήλωση της εξέγερσης του Γαλλικού Μάη του 1968.
Είχαν προηγηθεί 22 Μαρτίου κατάληψη στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ, 30 Απριλίου στη Σορβόνη και φοιτητικές διαδηλώσεις όλο τον Απρίλιο.
Λίγες ημέρες πριν κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα επακολουθούσε. Στο διάγγελμά του (31/12/1967) για τη νέα χρονιά, ο πρόεδρος Σαρλ Ντε Γκολ θεωρούσε πως μόνο "κλυδωνισμοί ικανοί να αναστατώσουν το Σύμπαν θα μπορούσαν να μας κάνουν να παραλύσουμε από κρίσεις".
15 Μαρτίου, ο Πιέρ Βιανσόν-Ποντέ, κορυφαία πένα της γαλλικής δημοσιογραφίας διαπίστωνε στην εφημερίδα Μοντ πως "η Γαλλία πλήττει", ενώ στα τέλη Απριλίου το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα διαβεβαίωνε το τμήμα διεθνών σχέσεων του ΚΚΣΕ ότι "δεν ετοιμάζεται τίποτα σοβαρό" και η Γαλλική Ασφάλεια διαπίστωνε ότι "η φοιτητική μάζα δεν συμμετέχει στα έκτροπα".
Ήταν η εποχή που οι αναλύσεις για την "ενσωματωμένη" εργατική τάξη και την "αδιάφορη" νεολαία έδιναν και έπαιρναν.
Όμως αυτές οι δηλώσεις της κυρίαρχης τάξης και του κεντρίστικου ΚΚΓ ("Σοσιαλισμός" στα λόγια-οπορτουνισμός στην πράξη) υποτιμούσαν η αγνοούσαν τις κοινωνικές συνθήκες.
Στη δεκαετία του '60 ενισχύθηκε η τάση σχετικής εξαθλίωσης της εργατικής τάξης σε σχέση με τον πλούτο που παρήγαγε. Οι εργάτες έβλεπαν να μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα τις σύγχρονες ανάγκες τους και τη διαθέσιμη αγοραστική τους δύναμη, να περιορίζεται ο ελέυθερος χρόνος τους, να μεγαλώνει η ανασφάλεια για το μέλλον τους, την μόρφωση και υγεία των παιδιών τους.
Επίσης, στη δεκαετία του '60 έχουμε τη θεαματική μαζικοποίηση της εισόδου φοιτητών στα πανεπιστήμια και εμφανίζεται για μερίδα αποφοίτων για πρώτη φορά ο κίνδυνος της ανεργίας και της κακοπληρωμένης μισθωτής εργασίας με εκτελεστικό ρόλο. Με άλλα λόγια, εμφανίζεται η τάση προλεταριοποίησης.
Ταυτόχρονα η αγανάκτηση για τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα στο Βιετνάμ, την Αλγερία και σε άλλες χώρες συναντήθηκε με την δυσαρέσκεια για τις κοινωνικές συνθήκες. Δυσαρέσκεια που ξόρκιζαν οι κυρίαρχες τάξεις μέχρι που την βρήκαν μπροστά τους το 1968 στις ΗΠΑ, στην Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ιαπωνία, στο Μεξικό και σε πολλές άλλες χώρες.
Στην Γαλλία, η παράδοση των σπουδών στο κεφάλαιο, ο ακαδημαϊκός αυταρχισμός, η αγανάκτηση απέναντι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Βιετνάμ και την πολιτική του Γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Αλγερία, ο τεχνοκρατισμός και η ο πουριτανισμός που έπνιγαν την ζωή και τα όνειρα της νεολαίας τελικά την έβγαλαν στους "δρόμους που καίνε".
Όταν το 1954 άρχισε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Αλγερίας όλα τα αστικά κόμματα μαζί και οι Σοσιαλιστές δεν δίστασαν καθόλου να στηρίξουν τη βάρβαρη καταστολή του Γαλλικού στρατού ενάντια στο κίνημα. Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ενέκρινε το 1956 τις έκτακτες εξουσίες και την επιστράτευση από μεριάς του Γαλλικού κράτους, πετώντας στα σκουπίδια τον διεθνισμό και αντιιμπεριαλισμό του κομμουνιστικού κινήματος.
Ακολούθησε ρεύμα ανυπακοής στις τάξεις του στρατού καθώς και λιποταξίες, δίκτυα αλληλεγγύης με το NLF και διαδηλώσεις στη Γαλλία καθώς και διαδοχικές διασπάσεις στην UEC (Ένωση Κομμουνιστών Φοιτητών), ενώ δημιουργήθηκε και το (Πανεπιστημιακό Αντιφασιστικό Μέτωπο (FUA).
Το Βιετνάμ, πρώην Γαλλική αποικία κι αυτό είχε αποτινάξει το γαλλικό ζυγό με το Κομμουνιστικό Κόμμα Βιετνάμ το 1954. Καθώς ο ηρωικός αγώνας του λαού του Βιετνάμ ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠ[Α προχωρούσε η Γαλλική νεολαία πήρε το μήνυμα ότι "όλα είναι δυνατά". Το φθινόπωρο του 1966 ιδρύθηκε η CNV (Εθνική Επιτροπή Βιετνάμ) με βασική δύναμη την JCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία) που διακλαδώθηκε σε μια σειρά επαρχιακές πόλεις και στα λύκεια. Στους μαθητές οι επιτροπές για το Βιετνάμ μετασχηματίσθηκαν στις Επιτροπές Δράσης Λυκείων (CAL).
Οι κοινωνικές συνθήκες στο εσωτερικό της Γαλλίας και οι εξελίξεις με τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα δημιούργησαν κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις που κορυφώθηκαν το 1968.
Οι πρώτες αψιμαχίες στη Ναντέρ και τα άλλα πανεπιστήμια ήταν γεγονός απο την αρχή του 1968, οι λεγόμενες "άγριες απεργίες" (καταλήψεις κόντρα στα συνδικάτα των εργατοπάτέρων και την υφιστάμενη νομοθεσία περί απεργιών) είχαν αρχίσει να εμφανίζονται, οι διαδηλώσεις κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ πολλαπλασιάζονταν.
Κι εκεί που τα πάντα έμοιαζε να προμηνύουν θύελλα, ανακοινώθηκε ότι εντείνονται οι συζητήσεις μεταξύ ΓΚΚ, FGDS και Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSU) για τη διαμόρφωση κοινού εκλογικού προγράμματος-τελικά διαμορφώθηκε το 1972. Ήταν η εποχή του "Τίποτα δεν γίνεται χωρίς το ΓΚΚ", μια αντίστοιχη εκδοχή του "Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ" στην Ελλάδα αργότερα.
Τον Φεβρουάριο του 1968 η Ουμανιτέ δημοσιεύει άρθρα που καλούν-στην ουσία- τους φοιτητές και τους εργάτες της Γαλλίας στην μάχη για την....ψήφο για να δυναμώσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας η οποία θα είναι δρόμος για τον....Σοσιαλισμό: Οι τελευταίες εκλογές είχαν γίνει μόλις ένα χρόνο πριν (Μάρτιος 1967)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας και η ηγεσία του μπορεί στα λόγια να φώναζαν για "Σοσιαλισμό" κλπ αλλά στην πράξη είχαν καταλήξει ότι δεν μπορούσε να υπάρξει κλιμάκωση των αγώνων.
Έτσι, η πραγματική ουσία της πολιτικής του ΚΚΓ ήταν οι διαδοχικές εκλογικές εκστρατείες για το αστικό κοινοβούλιο και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις μέσα απο τις οποίες ενισχύονταν οι κομματικές δυνάμες. Οτιδήποτε έφευγε από την εκλογική τακτική και λογική αντιμετωπιζόνταν ως προβοκάτσια.
Μάλιστα το ΚΚΓ είχε προωθήσει απο το 1962 συμφωνία αμοιβαίας στήριξης με τους σοσιαλδημοκράτες στον δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών στο όνομα της "ενίσχυσης των δημοκρατικών δυνάμεων".
Ακόμα και τις μέρες που ξέσπασε ο Μάης το 1968, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας δεν σταματούσε την προσπάθεια να χτυπήσει πολιτικά κάθε ριζοσπαστική φωνή που βρισκόταν έξω απο το πλαίσιο του "Σοσιαλισμού" στα συνέδρια και της συστημικής γραμμής και πολιτικής στην πράξη.
3η Μαΐου 1968 δημοσιεύεται στην Ουμανιτέ άρθρο του Ζορζ Μαρσέ, ηγετικού στελέχους του ΓΚΚ ΄.οχι κατά της κυβέρνησης αλλά κατά των των μικρών πολιτικών ομάδων (τις οποίες αποκαλούσαν περιφρονητικά "γκρουπούσκουλα"), , οι οποίες πρωτοστατούσαν στις έως τότε φοιτητικές κινητοποιήσεις και κινούνταν στα αριστερά του κόμματος, έχοντας προέλθει σε μεγάλο βαθμό από διασπάσεις της φοιτητικής νεολαίας.
Ήταν ακριβώς εκείνη την ημέρα (3 Μαίου 1968) της δημοσίευσης του άρθρου του Μαρσέ που οι κινητοποιήσεις βγήκαν απο τον φοιτητικό χώρο της Ναντέρ και της Σορβόνης και μεταφέρονταν στο Καρτιέ Λατέν και σε όλο το Παρίσι γενικότερα, με εκτεταμένες συγκρούσεις-τις περισσότερες φορές σώμα με σώμα-με το αστικό κράτος και την αστυνομία του. Εκατοντάδες διαδηλωτές συλλαμβάνονται, αρχίζουν οι οδομαχίες στο Παρίσι.
Το βήμα της 3ης Μαΐου έγινε μεγαλύτερο στην συνέχεια. 5 Μαίου στήνονται οδοφράγματα στο Καρτιέ Λατέν. 6 Μαΐου, ημέρα κατά την οποία οκτώ φοιτητές της Ναντέρ παραπέμπονταν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο ,τους συμπαραστέκονται 5.000 φοιτητές, που το απόγευμα διπλασιάστηκαν.
Για να αντιμετωπίσουν την αστυνομική αγριότητα, οι φοιτητές χρησιμοποίησαν μαζικά τους κυβόλιθους με τους οποίους ήταν στρωμένοι οι δρόμοι. Κάτω από τις πέτρες, έβρισκαν άμμο και έτσι γεννήθηκε το σύνθημα: "Κάτω από το πλακόστρωτο υπάρχει παραλία". Μόνο το βράδυ της 6ης Μάη μετρήθηκαν 481 τραυματίες, εκ των οποίων 279 φοιτητές.
Λίγες μέρες μετά, 10 Μαίου θα ακολουθήσει η "νύχτα των οδοφραγμάτων". Το απόγευμα εκείνης της μέρας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές έχουν καταλάβει το κέντρο του Παρισιού. Τώρα, πλέον, στις διαδηλώσεις συμμετέχουν οι μαθητές των λυκείων και οι φοιτητές των επαρχιακών πανεπιστημίων, δε λειτουργεί κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Οι διαδηλωτές στήνουν οδοφράγματα για να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις της Αστυνομίας. Ακολουθούν άγριες συμπλοκές μέχρι τα ξημερώματα.
Η αγανάκτηση για την αστυνομική καταστολή έχει ήδη περάσει στην εργατική τάξη. Αυτό τα αντιλαμβάνονται πια και τα στελέχη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ιδιαίτερα εκείνα που είναι εργάτες η έχουν πραγματική επαφή με το εργατικό κίνημα.
Στις 11 Μαίου, όταν στο Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων γινόταν η συζήτηση για τη χρήση του στρατού, η CGT (όπου δραστηριοποιούνται τα στελέχη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος), μαζί με την εργατική σοσιαλιστική συνομοσπονδία κηρύσσουν 24ωρη γενική απεργία για τις 13 Μαΐου. Τα σχέδια του Ντε Γκολ και του επιτελείου του για χρησιμοποίηση του στρατού ακυρώνονται
13 Μαίου απεργούν 10 εκατομμύρια εργάτες και εργάτριες! Αυτός ο αριθμός ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερος από το σύνολο των συνδικαλισμένων εργατών στη Γαλλία. Η διαδήλωση στο Παρίσι, σχεδόν ένα εκατομμύριο κατέβηκε στο δρόμο, ήταν η μεγαλύτερη από την Απελευθέρωση του 1944.
Η εργατική τάξη μπάινει στην εξέγερση, αρχίζει η μεγάλη ταξική μάχη και ο πανικός εξαπλώνεται στην κυρίαρχη τάξη της Γαλλίας.
Οι κοινωνικές συνθήκες πυροδοτούν κύμα αλληλεγγύης σε όλη την Γαλλία αρχίζουν να διαπερνούν τον χώρο του πολιτισμού και της τέχνης. Πληθαίνουν πρωτοβουλίες και στον χώρο του πολιτισμού με κορυφαία την ακύρωση του Φεστιβάλ των Καννών τον Μάιο του 1968 με πρωταγωνιστή τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ:
"Δεν υπάρχει ούτε μια ταινία που να δείχνει τα προβλήματα των εργατών και των φοιτητών..ούτε η ταινία του Φόρμαν, ούτε η δική μου, ούτε του Πολάνσκι ή του Φρανσουά (Τριφό). Βρισκόμαστε πίσω από την εποχή μας..εμείς μιλάμε για αλληλεγγύη στους φοιτητές και τους εργάτες κι εσείς μου μιλάτε για το πώς πρέπει να κινείται η κάμερα και για close-up. Είστε μαλάκες"
14 Μαίου οι εργάτες στη Σιντ-Αβιασιόν στη Νάντη κατεβαίνουν σε απεργία διαρκείας. Κατέλαβαν το εργοστάσιο και κλείδωσαν τον διευθυντή στο γραφείο του και τον υποχρέωσαν να ακούει ξανά και ξανά τη Διεθνή στη διαπασών.
15 Μαίου γίνεται κατάληψη στο εργοστάσιο της "Ρενό" και την ίδια μέρα η απεργία και οι καταλήψεις απλώθηκαν σε όλα τα εργοστάσια της Ρενό. Το ίδιο έγινε και σε όλη την Γαλλία, με καταλήψεις εργοστασίων και διαδηλώσεις.
Στις 5 το απόγευμα οι απεργοί φθάνουν τις 300.000, στις δέκα το βράδυ ξεπερνούν τις 600 χιλιάδες, σε τρία 24ωρα έχουν υπερβεί τα 6 εκατομμύρια, σε πέντε μέρες οι απεργοί υπολογίζονται σε 10 εκατομμύρια!.
Ο πρωθυπουργός Ζ. Πομπιντού, ανήσυχος, υπογράφει το βράδυ της 16ης Μαίου διάταγμα κλήσης των εφέδρων της χωροφυλακής υπό τα όπλα!
Ουσιαστικά το διάτημα 15-27 Μαίου η Γαλλία έχει παραλύσει απο την γενική απεργία. Οι εργάτες έχουν μπλοκάρει την παραγωγή, τις μεταφορές, τα ΜΜΕ κ.α. Καταλήψεις εργοστασίων από τους εργάτες γίνονταν σε όλα τα βιομηχανικά κέντρα σε ολόκληρη τη Γαλλία.
Στα αιτήματα των απεργών περιλαμβάνονταν αυξήσεις μισθών, μείωση του ωραρίου εργασίας, μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας και μείωση των ορίων συνταξιοδότησης. Σύντομα τα συνθήματα ριζοσπαστικοποιούνται και σε πολλές καταλήψεις εργοστασίων κυριαρχεί το "το αφεντικό έχει ανάγκη εσένα, δεν το έχεις εσύ ανάγκη. Το ΚΚΓ προσπαθεί να περάσει το σύνυθημα της "Λαϊκής Κυβέρνησης".
24 Μαΐου 1968, ο Ντε Γκωλ, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει τον έλεγχο, ανακοινώνει δημοψήφισμα για "ανανέωση" της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του μέσω "κοινωνικών μεταρρυθμίσεων" .
Όμως οι Γάλλοι τυπογράφοι που συμμετέχουν στην γενική απεργία, αρνούνται να τυπώσουν τα ψηφοδέλτια για το δημοψήφισμα. Ο Ντε Γκωλ επιχείρησε να απευθυνθεί σε τυπογραφεία του Βελγίου, αλλά και οι Βέλγοι εργάτες αρνήθηκαν να τα εκτυπώσουν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους Γάλλους απεργούς. Λόγω της γενικής παράλυσης και της αδυναμίας διεξαγωγής του, το δημοψήφισμα τελικά δεν πραγματοποιήθηκε τότε.
25 Μαίου η CGT κινητοποιεί την εργατική τάξη του Παρισιού. Στη διαδήλωση παίρνουν μέρος 2-2,5 εκατ. Γάλλοι και το Παρίσι παραλύει ξανά. Με την απότομη εξάπλωση της απεργίας, των καταλήψεων εργοστασίων, την καθολική παράλυση των μεταφορών, ο κρατικό μηχανισμός αρχίζει να κλονίζεται και στον στρατό εμφανίζονται εκδηλώσεις απειθαρχίας, τουλάχιστον από τους κληρωτούς.
Στο περιοδικό Nouvel Observateur υπάρχει η αναφορά πως όταν το 5ο Σώμα Στρατού τέθηκε σε ετοιμότητα για απεργοσπαστική δράση με χρήση οχημάτων του στρατού για μεταφορές, τότε δημιουργήθηκαν επιτροπές από φαντάρους αποφασισμένες να σαμποτάρουν αυτή τη χρησιμοποίησή τους στην απεργοσπασία.
Και ενω συμβαίνουν όλα αυτά, τα συνδικάτα (με καθοδήγηση του ΚΚΓ και των Σοσιαλιστών) κάθονται στο τραπέζι του....κοινωνικού διαλόγου με την κυβέρνηση και την εργοδοσία, για να υπογράψουν στις 27 Μαΐου τις συμφωνίες της Γκρενέλ (από το όνομα του δρόμου που βρισκόταν το Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων).
Η Γαλλική αστική τάξη αξιοποιεί την ευκαιρία και προχωρά-αναγκαστικά-σε σημαντικές παραχωρήσεις για να ανακόψει το κίνημα και να στείλει τους εργάτες σπίτι τους.
Ανακοινώνονται σημαντικές και άμεσες (30%) αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, που μεταφραζόταν σε μια γενική αύξηση των μισθών κατά 10%. Ήταν και προσπάθεια να διασπαστεί η εργατική τάξη, καθώς και να ανανεωθεί ο έλεγχος του κρατικού μηχανισμού στους δημόσιους υπάλληλους, οι οποίοι πήραν και τις μεγαλύτερες αυξήσεις.
Πολύ γρήγορα οι αυξήσεις αυτές εξανεμίστηκαν, αφού μέσα στο 1969 όπως και στα επόμενα χρόνια, υιοθετήθηκαν νέα μέτρα λιτότητας, περιστολής των δαπανών σε υγεία παιδεία κοινωνική πρόνοια και αυξήθηκε η φορολογία.
Όμως εκείνες τις μέρες, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (και οι κομματικές) πανηγύριζαν: μια μεγάλη νίκη!
Κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη αρχίζουν περιοδείες στα κατειλημμένα εργοστάσια για να ενημερώσουν τους εργάτες για την "μεγάλη νίκη" και να τους πείσουν να γυρίσουν σπίτι τους. Όμως συναντούν-πολλές φορές-αποδοκιμασίες και αντιδράσεις.
29 Μαίου ο Ντε Γκολ εξαφανίζεται από το Παρίσι και σύντομα μαθεύτηκε ότι πήγε στην Γερμανία, στην έδρα των Γαλλικών τμημάτων του ΝΑΤΟ. Ο στρατηγός Μασού ("ο χασάπης της Αλγερίας) τον υποδέχτηκε και σύμφωνα με την περιγραφή του ο Ντε Γκολ του είπε: "Όλα έχουν γαμηθεί. Οι κομμουνιστές έχουν παραλύσει τη χώρα. Δεν ελέγχω τίποτα".
Την επόμενη μέρα ανακοίνωσε ότι "τη λύση θα τη δώσει ο λαός" σε εκλογές. Αλλά πρώτα έπρεπε να επανέλθει η "ομαλότητα". Για να υπάρξει όμως αυτή η "ομαλότητα" θα έπρεπε οι εργάτες να εγκαταλείψουν τα κατειλημένα εργοστάσια και τους δρόμους και να περιμένουν τις κάλπες καθώς 29 Μαίου εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι εργάτες και εργάτριες φώναζαν "Αντίο Ντε Γκολ".
Και εκεί βγήκε μπροστά το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Για το ΓΚΚ η παραίτηση του Προέδρου από την πίεση της γενικής απεργίας, ήταν "τυχοδιωκτισμός". Τη λύση θα έδιναν οι κάλπες, η ενίσχυση του κόμματος στις εκλογές που θα οδηγούσε αυτόματα και στην..ενίσχυση των εργατών. Έπρεπε λοιπόν να υπάρξει κοινωνική ειρήνη και τέτοια ειρήνη μπορούσε να γίνει μόνο σε συνθήκες ηρεμίας, όχι απεργιών.
Οι οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς ήταν πολύ μικρές και άπειρες για να προσφέρουν οποιαδήποτε εναλλακτική απέναντι σε αυτή την προοπτική.
Πολλές αυτές της οργανώσεις-παρά την επαναστατική τους φρασεολογία και τον ρόλο που έπαιξαν στην αρχή των κινητοποιήσεων-στην πραγματικότητα δεν είχαν-η δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν-κανένα ουσιαστικό σχέδιο για την κλιμάκωση και την προοπτική των αγώνων.
Στην πορεία τους φάνηκαν και καθοριστικές αδυναμίες (ιδεολογικές, οργανωτικές, πολιτικές), πολλές απο αυτές να έχουν βάση την περιορισμένη η αδύναμη σύνδεση τους με την εργατική τάξη, ιδίως σε τέτοιες πρωτόγνωρες συνθήκες.
30 Μαίου ο Ντε Γκολ διαλύει τη Βουλή. 31 Μαίου ο ίδιος διοργανώνει τη δική του διαδήλωση των "νομιμοφρόνων", στα Ηλύσια Πεδία.
Αρχές Ιουνίου-μέσα σε πολλές αντιδράσεις απο τους εργάτες-τα συνδικάτα σταματούν τις κινητοποιήσεις και τέλος Ιουνίου γίνονται εκλογές. Τις κερδίζει πανηγυρικά ο Ντε Γκολ.
Μακριά απο τις διάφορες εκδοχές της μυθολογίας του Μάη του 1968 στην Γαλλία που κρύβουν τα πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά του Μάη του 1968 (και τον περιγράφουν ως έκρηξη του αυθόρμητου, μικροαστική διαμαρτυρία, ευρηματικά γκράφιτι ή ακόμα και πολιτισμική εξέγερση), η μελέτη και τα συμπεράσματα της πραγματικής ιστορίας του είναι πολύτιμη παρακαταθήκη για το σήμερα και το μέλλον.
Φωτογραφία: Εργάτες και Φοιτητές στο εργοστάσιο της Ρενό, 18 Μαίου 1968)