«Θάβουν» την προανακριτική για Λιβανό και Αραμπατζή – Πανικός στο Μαξίμου μπροστά στις αποκαλύψεις του ΟΠΕΚΕΠΕ

Από τα μεγάλα λόγια περί «αθωότητας» στην πολιτική κρυψώνα της κυβερνητικής πλειοψηφίας Υπάρχουν στιγμές που μια κυβέρνηση αποκαλύπτεται όχι...

Από τα μεγάλα λόγια περί «αθωότητας» στην πολιτική κρυψώνα της κυβερνητικής πλειοψηφίας


Υπάρχουν στιγμές που μια κυβέρνηση αποκαλύπτεται όχι από όσα λέει, αλλά από όσα φοβάται. Και η στάση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει πλέον καθαρά έναν μηχανισμό εξουσίας που δεν λειτουργεί ως εγγυητής της διαφάνειας, αλλά ως ασπίδα πολιτικής αυτοπροστασίας.

Η κατηγορηματική άρνηση της κυβέρνησης να επιτρέψει τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τους Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραμπατζή, παρά τη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, δεν είναι μια απλή πολιτική επιλογή. Είναι μήνυμα. Και το μήνυμα λέει ξεκάθαρα πως το σύστημα εξουσίας δεν πρόκειται να επιτρέψει εύκολα να ανοίξουν οι πόρτες μιας πραγματικής έρευνας.

Γιατί γνωρίζουν.

Γνωρίζουν το πολιτικό βάρος της δικογραφίας. Γνωρίζουν ότι όσο προχωρά η δικαστική διερεύνηση, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν διαδρομές, πρόσωπα, παρεμβάσεις και μηχανισμοί που επί χρόνια λειτουργούσαν κάτω από ένα καθεστώς πολιτικής ασυλίας. Γνωρίζουν ότι μια ουσιαστική προανακριτική διαδικασία δεν θα περιοριζόταν σε κομματικές κορώνες εντός της Βουλής, αλλά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν θεσμικό καθρέφτη ενός ολόκληρου συστήματος διαχείρισης εξουσίας και επιρροής.

Και ακριβώς γι’ αυτό τρέμουν.

Πίσω από τις δηλώσεις περί «ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής» και τις καταγγελίες για δήθεν «εργαλειοποίηση» της υπόθεσης από την αντιπολίτευση, διακρίνεται ένας εμφανής πολιτικός φόβος: μήπως η έρευνα πάψει να ελέγχεται επικοινωνιακά. Μήπως η υπόθεση αποκτήσει πραγματικό θεσμικό βάθος. Μήπως αρχίσουν να καταγράφονται δημόσια όσα μέχρι σήμερα ψιθυρίζονταν σε πολιτικά γραφεία, τοπικούς μηχανισμούς και παρασκηνιακές διαδρομές.

Και εδώ αποκαλύπτεται και η απόλυτη πολιτική υποκρισία.

Για μερες , οι εμπλεκόμενοι υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονταν στα τηλεοπτικά πάνελ δηλώνοντας πως είναι «αθώοι», πως «δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα», πως όλα αποτελούν «σπέκουλα» και «πολιτική εργαλειοποίηση». Με ύφος βεβαιότητας και επικοινωνιακής αλαζονείας διαβεβαίωναν ότι η αλήθεια θα τους δικαιώσει.

Αλήθεια όμως, αν δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, γιατί δεν ζητούν οι ίδιοι τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής;

Γιατί δεν απαιτούν οι ίδιοι πλήρη διερεύνηση ώστε να καθαρίσει δημόσια το όνομά τους;

Γιατί μόλις η υπόθεση φτάνει σε πραγματική κοινοβουλευτική και θεσμική διαδικασία, εξαφανίζονται πίσω από την προστατευτική ομπρέλα της κυβερνητικής πλειοψηφίας;

Η απάντηση είναι προφανής.

Γιατί τα μεγάλα λόγια περί «αθωότητας» αποδεικνύονται λόγια του αέρα. Επικοινωνιακές φανφάρες για τηλεοπτική κατανάλωση, μέχρι τη στιγμή που η έρευνα αρχίζει να αποκτά πραγματικό βάθος και θεσμική δυναμική.

Τότε, ξαφνικά, η «σιγουριά» μετατρέπεται σε πολιτικό πανικό.

Το ίδιο μοτίβο, άλλωστε, η κοινωνία θεωρεί ότι επαναλαμβάνεται και στην τραγωδία των Τεμπών. Εκεί όπου αντί για πλήρη πολιτική αυτοκάθαρση, είδε μια διαρκή προσπάθεια περιορισμού των ευθυνών, ελέγχου της δημόσιας συζήτησης και μετατροπής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας σε ανάχωμα απέναντι στις απαιτήσεις της κοινωνίας για αλήθεια και δικαιοσύνη.

Κάθε φορά που πλησιάζει η ουσία, υψώνεται ένα πολιτικό τείχος.

Κάθε φορά που η έρευνα αγγίζει κρίσιμα πρόσωπα ή ευαίσθητους μηχανισμούς εξουσίας, εμφανίζεται ξανά η ίδια γραμμή άμυνας: «δεν υπάρχουν στοιχεία», «υπάρχει υπερβολή», «ποινικοποιείται η πολιτική ζωή».

Μόνο που πλέον όλο και λιγότεροι πείθονται.

Γιατί η εικόνα που διαμορφώνεται στην κοινωνία είναι εξαιρετικά βαριά: ένα πολιτικό σύστημα που δείχνει να φοβάται περισσότερο την αποκάλυψη της αλήθειας παρά το ίδιο το σκάνδαλο. Μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί την αριθμητική της υπεροχή όχι για να φωτίσει τις υποθέσεις, αλλά για να ελέγξει μέχρι πού μπορεί να φτάσει το φως.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο για μια δημοκρατία.

Διότι όταν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία λειτουργεί ως πολιτικός θόλος προστασίας απέναντι σε θεσμικές και δικαστικές διερευνήσεις, τότε η κοινωνία παύει να πιστεύει ότι υπάρχει ισονομία. Παύει να πιστεύει ότι όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο. Και αρχίζει να θεωρεί πως υπάρχουν δύο Ελλάδες: η Ελλάδα των πολιτών και η Ελλάδα της εξουσίας.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η κυβέρνηση θα συνεχίσει να μπλοκάρει τις προανακριτικές διαδικασίες.

Το ερώτημα είναι πόσες ακόμα υποθέσεις θα χρειαστούν μέχρι να καταρρεύσει οριστικά το αφήγημα περί «θεσμικής κανονικότητας» και να αποκαλυφθεί πλήρως ένα σύστημα που δείχνει να πανικοβάλλεται κάθε φορά που η αλήθεια πλησιάζει πολύ κοντά στην καρδιά της εξουσίας.

https://www.serresparatiritis.gr