10 Ιουνίου, αποφράδα μέρα, 3 χώρες, 3 χωριά, κοινή μοίρα...

Δημήτρης Τριάντος 10 Ιουνίου, αποφράδα μέρα, 3 χώρες, 3 χωριά, κοινή μοίρα Τσεχοσλοβακία 10 Ιουνίου 1942, η σφαγή του Λίντιτσε, 20 χιλιόμετρ...

Δημήτρης Τριάντος

10 Ιουνίου, αποφράδα μέρα, 3 χώρες, 3 χωριά, κοινή μοίρα
Τσεχοσλοβακία 10 Ιουνίου 1942, η σφαγή του Λίντιτσε, 20 χιλιόμετρα έξω από την Πράγα, ένα ολόκληρο χωριό εξαφανίζεται ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ράινχαρτ Χάιντριχ, κυβερνήτη της Πράγας και Νο2 των SS
173 άνδρες άνω των 15 ετών εκτελέστηκαν, 184 γυναίκες και 88 παιδιά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, 7 παιδιά, ξανθιά, γαλανομάτικα που θεωρήθηκαν συμβατά με τα χαρακτηριστικά της Αρίας φυλής παραδόθηκαν σε οικογένειες των SS για να τα γερμανοποιήσουν. Όλα τα ζώα του χωριού σφαγιάστηκαν . Οι τάφοι λεηλατήθηκαν για εύρεση χρυσού και κοσμημάτων. Η εντολή του Χίτλερ “να σβηστεί από το χάρτη” εκτελέστηκε. Το χωριό πυρπολήθηκε, τα ερείπια καταστράφηκαν με δυναμίτη, οι μπουλντόζες καθάρισαν το χώρο και στο χωράφι που δημιουργήθηκε έσπειραν σιτάρι, τυπώθηκαν νέοι χάρτες, χωριό δεν υπήρχε, σαν να μην υπήρξε ποτέ.
φωτο 1. Στην θέση του σήμερα υπάρχει μόνο ένα δάσος και το μνημείο στην μνήμη των παιδιών, 82 χάλκινα αγάλματα (42 κορίτσια και 40 αγόρια) ηλικίας 1- 16 ετών. Πόλεις σε διάφορες χώρες (ΗΠΑ, Μεξικό, Βουλγαρία) μετονομάστηκαν σε Λιντιτσε ώστε το όνομα να ζει για πάντα παρά τις προθέσεις του Χίτλερ.
Γαλλία 10 Ιουνίου 1944, 20 χιλ από την Λιμόζ, το χωριό Οραντούρ-συρ-Γκλάν καίγεται ολοσχερώς, μέσα σε ένα απόγευμα, ολόκληρη η κοινότητα έχει εξαφανιστεί, 643 οι άμαχοι νεκροί. Μετά τον πόλεμο, ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ αποφάσισε το χωριό να μην ξαναχτιστεί, αλλά να παραμείνει ως μνημείο για τη σκληρότητα της ναζιστικής κατοχής, έτσι τα ερείπια σε αντίθεση με το Λίντιτσε παραμένουν, καμένα αυτοκίνητα, πέτρινοι τοίχοι και ερείπια όπως ήταν τον Ιούνιο του 1944, το χωριό πάγωσε στον χρόνο (φωτο 2)

Ελλάδα, 10 Ιουνίου 1944, ακριβώς την ίδια ημέρα, 2.500 χιλιόμετρα μακριά, κανείς στο Οραντούρ δεν έχει ακούσει για το μικρό ελληνικό χωριό στους πρόποδες του Ελικώνα....Οι νεκροί του Διστόμου έφτασαν τους 228, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Απίστευτες οι φρικαλεότητες σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων

“ την Μαριέτα Φιλίππου, την σφάξανε , βγάλανε το μωρό από την κοιλιά της και τυλίξανε τα έντερα του παιδιού στο λαιμό της
“ περιλούζουν ένα ηλικιωμένο αντρόγυνο με πετρέλαιο τους ανάβουν και βλέποντας τους να καίγονται, γελάγανε, το γλεντάγανε.
“ βρήκαμε παιδάκι και στα μαγουλάκια σχηματισμένο με τη λόγχη το σχήμα του αγκυλωτου σταυρού.
Για χρόνια το Δίστομο ήταν νεκρό χωριό. Ούτε γάμοι, ούτε βαπτίσεις, ούτε τίποτα. Μόνο πένθος. Κάθε απόγευμα, μόλις έγερνε ο ήλιος, όλες οι γυναίκες μαυροντυμένες με τα καντηλάκια, με τα μπουκαλάκια με το λάδι τραβούσαν για το νεκροταφείο και εκεί γινόταν θρήνος, σπαραγμός.
Το Νοέμβριο του 1944, πέντε μήνες μετά τη σφαγή, επισκέφθηκε το Δίστομο ο φωτογράφος Ντμίτρι Κέσελ, ανταποκριτής του αμερικανικού περιοδικού Life, ο οποίος απαθανάτισε τους κατοίκους. Μία από τις φωτογραφίες απεικόνιζε τη 19χρονη τότε Μαρία Παντίσκα, που είχε χάσει τη μητέρα της και άλλους 10 συγγενείς.

Λέει η κόρη της Νίκη : Εκείνη τη μέρα η μητέρα μου έπλενε στην αυλή του σπιτιού της στη σκάφη και αυτό φαίνεται από τα ανασηκωμένα μανίκια που έχει στη φωτογραφία και έκλαιγε και αποφάσισε να πάει πιο δίπλα που ήταν οι τάφοι, κοντά στην αυλή να μοιρολογήσει. Και όπως ήταν σκυμμενη στον τάφο και μοιρολογούσε, ένιωσε ένα χέρι να την χτυπάει στην πλάτη. Ήταν ένας συγχωριανός και δύο ξένοι δημοσιογράφο που της ζήτησαν να φωτογραφηθεί. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό τέλος Νοέμβρη. Η μητέρα μου όμως έμαθε γι' αυτό, ένα χρόνο μετά, κάποιος της έστειλε μια επιστολή, ότι την είχε δει σε μια έκθεση ενός πανεπιστημίου, της έστειλε και τη φωτογραφία, τα'χασε. Υπήρχαν άτομα που της ζητούσαν να την παντρέψουν με το γιο τους, άλλοι να την υιοθετήσουν. Η Μαρία πέθανε στις 16 Μαρτίου 2009 χωρίς ποτέ να αφήσει μια μαρτυρία ή αφήγηση για τα δραματικά γεγονότα, επέλεξε την σιωπή

Και στα 3 χωριά οι αθώοι άμαχοι αντιμετωπίστηκαν ως αναλώσιμη μάζα κρέατος. Η λογική αμείλικτη : αν οι κάτοικοι τρομοκρατηθούν θα πάψουν να στηρίζουν κάθε μορφή αντίστασης. Κανένας υπεύθυνος για τα εγκλήματα δεν τιμωρήθηκε, κάποιους που μπόρεσαν να βρούν καταδικάστηκαν χωρίς να εκτελεστεί η ποινή. Καμία οικονομική αποζημίωση στα θύματα
«Η δικαιοσύνη είναι σαν τον ιστό της αράχνης, κρατάει όλους τους μικρούς, οι μεγάλοι εύκολα τον σκίζουν»,
Μάνος Χατζιδάκις: Ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντι-κοινωνικό και αντι-ανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, είναι η μεγενθυμένη εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας

Η Μαρία έγινε ένα παγκόσμιο σύμβολο της ναζιστικής θηριωδίας. Υπήρχε μνήμη, πένθος, ελπίδα, όλα αποτυπωμένα στην φωτογραφία. Μνήμη το δάκρυ που κυλούσε, πένθος τα μαύρα ρούχα, ελπίδα το ξεκάθαρο ανοιχτό της πρόσωπο.
στα σχόλια: 3 καταπληκτικές ταινίες για την δολοφονία του χασάπη της Πράγας Χάιντριχ, Επιχείρηση ανθρωποειδές; Ο άνθρωπος με την σιδερένια καρδιά (έτσι τον αποκαλούσε ο Χίτλερ) και Λίντιτσε (Lidice) για την σφαγή
στα σχόλια : Νικος Καββαδίας- Θανος Μικρούτσικος
Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξίδι.....