Η αυτοκριτική κάηκε πρώτη...

Στην πολιτική, ακόμη και η συγγνώμη έχει τη σημασία της. Δεν σβήνει τις ευθύνες, δεν ξαναφυτρώνει τα καμένα δάση και δεν επιστρέφει όσα χάθη...

Στην πολιτική, ακόμη και η συγγνώμη έχει τη σημασία της. Δεν σβήνει τις ευθύνες, δεν ξαναφυτρώνει τα καμένα δάση και δεν επιστρέφει όσα χάθηκαν. Δείχνει, όμως, ότι εκείνος που κυβερνά αντιλαμβάνεται το μέγεθος της καταστροφής και αναγνωρίζει πως κάτι πήγε δραματικά λάθος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ένιωσε αυτή την ανάγκη, έστω και προσχηματικα..

Με φόντο τα αποκαΐδια, τις κατεστραμμένες περιουσίες, τα καθηλωμένα αεροσκάφη και τις γνωστές πλέον ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού, εμφανίστηκε όχι για να απολογηθεί, αλλά για να εξηγήσει στους πολίτες ότι οι αριθμοί που βλέπουν και ακούν μπορεί να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δεν τον ενόχλησε τόσο η καταστροφή όσο η αποτύπωσή της...

Αντί για αυτοκριτική, εξαγγελίες. Αντί για εξηγήσεις, υποσχέσεις. Αντί για συγγνώμη, υποδείξεις προς τα μέσα ενημέρωσης. Η γνωστή κυβερνητική μέθοδος: όταν η πραγματικότητα γίνεται ασήκωτη, αμφισβητείται ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεται...

Και όταν ούτε αυτό αρκεί, επιστρατεύεται το επόμενο στάδιο της επικοινωνιακής διαχείρισης: η μεταφορά της συζήτησης στο μέλλον. Θα γίνουν έργα, θα αποκατασταθούν οι ζημιές, θα αναγεννηθούν τα δάση, θα ενισχυθούν τα μέσα, θα διορθωθούν οι αδυναμίες. Όλα σε χρόνο μέλλοντα. Για όσα, όμως, έπρεπε να έχουν γίνει πριν από τη φωτιά, οι απαντήσεις παραμένουν σε χρόνο αόριστο.

Η πρόληψη εμφανίζεται κάθε χρόνο μετά την καταστροφή. Οι δεσμεύσεις επαναλαμβάνονται, τα σχέδια ξαναπαρουσιάζονται, οι ίδιες εξαγγελίες βαφτίζονται καινούργιες. Και ύστερα έρχεται η επόμενη θεομηνία για να αποκαλύψει πόσο μικρή απόσταση διανύθηκε από τις προηγούμενες υποσχέσεις μέχρι την επόμενη αποτυχία.

Μόνο που τα καμένα δεν είναι δημοσκόπηση για να ερμηνευθούν κατά το δοκούν. Τα κενά στην πυρόσβεση δεν είναι αντιπολιτευτική υπερβολή. Τα απαρχαιωμένα Canadair, τα πυροσβεστικά αεροσκάφη που παραμένουν καθηλωμένα παρά τη φιέστα του περασμένου φθινοπώρου και τα εκατοντάδες εκατομμύρια που δαπανήθηκαν χωρίς αντίκρισμα δεν εξαφανίζονται επειδή το Μέγαρο Μαξίμου ενοχλείται από τους αριθμούς.

Ούτε μπορούν οι αριθμοί να είναι αξιόπιστοι μόνο όταν εξυπηρετούν το κυβερνητικό αφήγημα και «παραπλανητικοί» όταν αποτυπώνουν το μέγεθος της αποτυχίας. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει με ποσοστά όταν θέλει να αποδείξει την αποτελεσματικότητά της, αλλά ζητεί επιφυλακτικότητα όταν οι ίδιοι οι αριθμοί μετατρέπονται σε κατηγορητήριο...

Ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι “το δάσος δεν χάνεται για πάντα”. Ίσως κι ας έλεγε παλαιότερα τα αντίθετα. Η πολιτική αξιοπιστία, όμως, όταν καεί επανειλημμένα, δύσκολα αναδασώνεται.Γιατί η καταστροφή δεν κρίνεται από τις επικοινωνιακές εντυπώσεις, αλλά από όσα χάθηκαν, από όσα δεν έγιναν εγκαίρως και από εκείνους που καλούνται κάθε φορά να πληρώσουν το τίμημα.

Και η αυτοκριτική; Αυτή φαίνεται πως ήταν το πρώτο πράγμα που έγινε στάχτη...

O KOΡΙΟΣ