Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει...

Μέσω Militaire News Η γεωπολιτική μας υποτέλεια και το σύστημα « που δεν φοβάται τα νέα κόμματα, αντίθετα τα χρειάζεται » ...

Μέσω Militaire News
Η γεωπολιτική μας υποτέλεια και το σύστημα «που δεν φοβάται τα νέα κόμματα, αντίθετα τα χρειάζεται»...

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΧΙΩΤΗΣ
Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γιαυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο.

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι, ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι,δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα είμασταν καλά;

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα» . Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, της έρευνας, της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει  σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη  των λαϊκών στρωμάτων;  ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας;

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση , την επιστημονική ανάλυση , το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον  να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε , αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται ; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; π.χ. και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας; Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία;  «αυτοβελτίωση» ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού  ίδρυσε  πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων, συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. Όταν εν τέλει αναγκάστηκε να πάρει θέση για τα μεγάλα θέματα της χώρας, στην εκδήλωση που διοργάνωσε για τα 52 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου, μας είπε ότι «δεν μας φταίει το ΝΑΤΟ και η ΕΕ αλλά οι  κυβερνήσεις μας» που δεν τα αξιοποίησαν  επαρκώς. Δηλαδή  τι παραπάνω έπρεπε να κάνουν; έχουν  εκχωρήσει την άμεση  διοίκηση της χώρας στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Η κα Καρυστινού μάλλον πιστεύει ότι έχουμε έλλειμμα… υποτέλειας  που θα το αναπληρώσει η μελλοντική (sic) κυβέρνησή της.

Ο  Ρούντι Ρινάλντι, εδώ και δύο χρόνια  αναλώνεται σε μια εργώδη προσπάθεια να  αναδείξει το «υπαρξιακό πρόβλημα» της χώρας, το οποίο βεβαίως υπάρχει από την ίδια την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως εποπτευόμενης και ελεγχόμενης οντότητας. Υπαρξιακό πρόβλημα προφανώς τίθεται  σε κάθε υποτελή και δορυφορικό κρατικό σχηματισμό. Ο δικός μας  αδιάκοπα από ιδρύσεως μέχρι σήμερα διοικείται από ξένες πρεσβείες και για 130 περίπου από τα  200 χρόνια της ύπαρξής του είχε διορισμένο από τις μεγάλες δυνάμεις, αλλοδαπό αρχηγό κράτους. Όμως είναι η ίδια η υποτέλεια που μας θέτει σε υπαρξιακό κίνδυνο. Η υποτέλεια στο δυτικό σύστημα σήμερα περνάει από την υπαγωγή μας στην ΕΕ στο ΝΑΤΟ στις ΗΠΑ, από την ύπαρξη ξένων στρατιωτικών βάσεων στα εδάφη μας, από τη συμμετοχή μας στο σύνολο του ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού των αφεντικών μας, από τη δορυφοριοποίηση στην Τουρκία και το Ισραήλ. Όμως ο ΡΡ δεν φαίνεται να επικεντρώνει εκεί αλλά σε μια ποικιλία υπαρκτών μεν αλλά δευτερογενών ζητημάτων που σε κάθε περίπτωση ή είναι μη επιλύσιμα  σε ένα πλαίσιο υποτέλειας -δορυφοριοποίησης ή η επίλυσή τους δεν επηρεάζει ούτε το καθεστώς υποτέλειας ούτε  την πραγματική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων.

Ο αγαπητός Θανάσης Αυγερινός που από το 2022 αγωνίστηκε να δείξει στον ελληνικό λαό ότι το ΝΑΤΟ προκάλεσε τον πόλεμο στην Ουκρανία και ότι το καθεστώς που επέβαλε η Δύση στην Ουκρανία με το πραξικόπημα του 2014 είναι νεοναζιστικό, εξήγησε  την προσχώρησή του στο μόρφωμα  της κας Καρυστινού με τη  δήλωση ότι δεν πιστεύει πλέον σε διαχωρισμούς «αριστερός-δεξιός».  Αρκετά ακόμη στελέχη του  πρώην ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να προσχωρήσουν με ανάλογη επιχειρηματολογία  περί «άρσης των διαχωριστικών γραμμών», «να αποδοθεί δικαιοσύνη», «να φύγουν οι διεφθαρμένοι και μετά βλέπουμε» κοκ. [1] Αποδείχθηκε όμως ότι οι δεξιοί του μορφώματος δεν είχαν την ίδια γνώμη, τους έδειξαν την έξοδο σε λίγες βδομάδες και έστειλαν τις κκ Καρυστιανού και Γρατσία να επισκεφθούν την  πρέσβειρα των ΗΠΑ. Εκτός από την κα Καρυστινού, άλλα στελέχη του κόμματος τονίζουν… τη σημασία του Ισραήλ για την άμυνα της χώρας, αντιδρούν ακόμη και σε οποιαδήποτε αρνητική αναφορά στο ΝΑΤΟ και δεν έχουν τίποτα να πουν για το νεοφιλελεύθερο πλιάτσικο σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Η πιο «εναλλακτική»  φωνή που ακούσαμε στην πρόσφατη εκδήλωση  της «Ελπίδας» για την Κύπρο ήταν ότι δεν χρειάζεται να φύγουμε από το ΝΑΤΟ γιατί αυτό… διαλύεται,  οπότε προφανώς οι δυτικοί θα παραιτηθούν… εθελοντικά από τον έλεγχο της χώρας μας…

Άλλοι μας προτείνουν ένα «δικτυοκεντρικό κοινωνικό κίνημα βάσης» ή άλλες μορφές «άμεσης δημοκρατίας»  υποθέτοντας ότι οι οργανωτικές μορφές από μόνες τους θα παράγουν  «σωστή» πολιτική  και θα τους απαλλάξουν από τον κόπο να δεσμευθούν σε κάποια πολιτική πρόταση.

Τέλος οι ηθικολόγοι ισχυρίζονται ότι δεν χρειάζεται πολιτική δέσμευση  (ιδίως αν πρόκειται για τους εαυτούς τους). Ο λαός πρέπει να  αρκείται στη  διαβεβαίωσή τους ότι είναι  τίμιοι και να μην ρωτάει προκαταβολικά για πολιτικό πρόγραμμα , αυτά θα μας τα πουν  όταν θα έρθει η ώρα της εξουσίας.

Δυστυχώς οι αιτίες  του προβλήματος   της χώρας παραμένουν επιθετικά σαφείς: Η γεωπολιτική υποτέλεια στη Δύση μας στερεί την ανεξαρτησία και τη συλλογική αξιοπρέπεια και  η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκμηδενίζει   το status των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία  θεωρεί αναλώσιμα. Αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα της χώρας θα τα βρίσκουμε μπροστά μας  όσα έξυπνα ή λιγότερο έξυπνα  επιχειρήματα και να βρούμε για να τα παρακάμψουμε.

Η σιωπή μπροστά στα κρίσιμα, μπορεί να εξασφαλίσει προσωπική επιτυχία και την ανοχή των ξένων, αλλά σίγουρα προσφέρει αρνητική υπηρεσία στη χώρα. Είναι βέβαιο ότι η χώρα χρειάζεται νέα πολιτικά σχήματα και νέα πολιτικά προγράμματα. Όχι όμως «ότι νάναι». Όπως ευφυώς έγραψε πρόσφατα ο Αλέξανδρος Τσίγκος, το σύστημα δεν φοβάται τα νέα κόμματα, αντίθετα τα χρειάζεται, υπό την προϋπόθεση ότι είναι ελεγχόμενα ή εν δυνάμει ελέγξιμα,  γιατί  βοηθούν στην εκτόνωση και το καναλιζάρισμα των λαϊκών αντιδράσεων. Χρειαζόμαστε πολιτικά σχήματα, κόμματα, πρωτοβουλίες, μέτωπα κοκ, που να δεσμεύονται για την απελευθέρωση της χώρας από τα δυτικά δεσμά, που θα επεξεργαστούν μη δυτικόδουλες γεωπολιτικές  προσεγγίσεις, όχι  απαραίτητα τις ίδιες, αλλά οπωσδήποτε στη βάση  της ανεξαρτησίας, που θα δεσμεύονται για πολιτικές υπέρ των εργαζομένων αυτής της χώρας. Στους καιρούς που ζούμε τέτοια εγχειρήματα είναι και δύσκολα και προπαντός επικίνδυνα για τους φορείς τους, αλλά είναι αναγκαία, τα μόνα αναγκαία.

[1] Πρόκειται για τα ίδια επιχειρήματα που επικαλέστηκε το ΚΚΕ το 1989 προκειμένου να συγκυβερνήσει με τη δεξιά. Έτσι έγινε το πρώτο αριστερό κόμμα στην Ευρώπη που υποστήριξε / συμμετείχε σε καθαρά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση.