«Η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει!» Προκαλεί ο δολοφόνος του Τάσου Ισαάκ για τον θάνατο του Σολωμού...

Νέα προκλητική παρέμβαση για τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού στη Δερύνεια το 1996 έκανε ο Ερχάν Αρικλί, ο οποίος κατα...

Νέα προκλητική παρέμβαση για τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού στη Δερύνεια το 1996 έκανε ο Ερχάν Αρικλί, ο οποίος καταζητείται από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με τη δολοφονία του πρώτου.
Ο Αρικλί, πρόεδρος του Κόμματος Αναγέννησης των εποίκων και λεγόμενος «υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών» του κατοχικού καθεστώτος, επιχείρησε με ανάρτησή του να δικαιολογήσει τα γεγονότα του Αυγούστου του 1996, παρουσιάζοντας την υπεράσπιση της σημαίας του ψευδοκράτους ως «ζήτημα τιμής».
Η παρέμβασή του έγινε ενώ έχει αναζωπυρωθεί η δημόσια συζήτηση για την ατιμωρησία των δραστών, τριάντα χρόνια μετά τις δύο δολοφονίες.
«Ζήτημα τιμής» η σημαία
Ο Αρικλί αναφέρθηκε στην προσπάθεια του Σολωμού Σολωμού να κατεβάσει την τουρκική σημαία από φυλάκιο στην περιοχή της Δερύνειας, στις 14 Αυγούστου 1996.
«Όταν ένας εχθρός κατεβάζει βίαια τη σημαία μιας χώρας, αυτό δεν θεωρείται απλώς ως η αφαίρεση ενός κομματιού υφάσματος από έναν ιστό», έγραψε ο Αρικλί, απαντώντας σε Τουρκοκύπριους που διερωτώνται εάν άξιζε να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή «για ένα κομμάτι ύφασμα».
Ο ίδιος υποστήριξε ότι όσοι διατυπώνουν τέτοιες απόψεις είτε βρίσκονται υπό τον έλεγχο της «ελληνοκυπριακής πέμπτης φάλαγγας», η οποία κατά τον ισχυρισμό του διαδίδει «μαύρη προπαγάνδα», είτε δεν πιστεύουν στο ψευδοκράτος και δεν εμπιστεύονται την Τουρκία.
Επικαλέστηκε επίσης την τουρκική ιστορία και τη στρατιωτική παράδοση, σημειώνοντας ότι η αρχή «η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει, το λάβαρο δεν πρέπει να πέφτει» αντιμετωπίζεται ως «ζήτημα τιμής για το κράτος και τον στρατό». Με την τοποθέτηση αυτή απέφυγε κάθε αναφορά στο γεγονός ότι ο άοπλος Σολωμού πυροβολήθηκε ενώ βρισκόταν επάνω στον ιστό της σημαίας.
Καταζητούμενος επί τρεις δεκαετίες
Το όνομα του Ερχάν Αρικλί περιλαμβάνεται στα εντάλματα που εκδόθηκαν για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ στις 11 Αυγούστου 1996. Ο Ισαάκ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου μέσα στη Νεκρή Ζώνη από μέλη των Γκρίζων Λύκων και "Γκρίζους Λύκους" που είχαν μεταφερθεί στην περιοχή, υπό τα βλέμματα των κατοχικών δυνάμεων.
Ο Αρικλί είχε συλληφθεί το 2012 στο Κιργιστάν βάσει διεθνούς εντάλματος, αλλά αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στα κατεχόμενα, χωρίς να εκδοθεί στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε το 2008 την Τουρκία για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, κρίνοντας ότι υπήρξε παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή και ότι οι τουρκικές αρχές δεν πραγματοποίησαν αποτελεσματική έρευνα.
Η συγγνώμη του Κιζίλγιουρεκ
Στον αντίποδα της τοποθέτησης Αρικλί, ο Τουρκοκύπριος ακαδημαϊκός και πρώην ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Νιαζί Κιζίλγιουρεκ εξέφρασε δημόσια τη ντροπή του για τις δολοφονίες. Σε ανάρτησή του ανέφερε ότι η βία στη Δερύνεια οργανώθηκε από τις «επίσημες αρχές» του κατοχικού καθεστώτος, οι οποίες είχαν μεταφέρει στην περιοχή ένοπλες εθνικιστικές ομάδες για να αντιμετωπίσουν τους Ελληνοκύπριους διαδηλωτές.
Ο Κιζίλγιουρεκ επέκρινε και τον τότε Τουρκοκύπριο ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς, υποστηρίζοντας ότι μετά τα γεγονότα οι δράστες φιλοξενήθηκαν στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο». Κλείνοντας την ανάρτησή του, ανέφερε ότι οι Τουρκοκύπριοι οφείλουν μια συγγνώμη στην Αναστασία Ισαάκ, η οποία γεννήθηκε λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του πατέρα της.
«Τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές»
Η Αναστασία Ισαάκ απάντησε ότι αυτό που ζητάει δεν είναι μια συγγνώμη, αλλά η ανάληψη ευθύνης και η προσαγωγή των δραστών στη Δικαιοσύνη. «Χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη. Χρέος όλων σας είναι να αναλάβετε την ευθύνη για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι», έγραψε.
«Τους δολοφόνους δηλαδή, που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές. Χρέος όλων σας να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τριάντα χρόνια κουβαλούν στις μνήμες τους τις δολοφονίες των παιδιών, αδελφών, πατεράδων τους», πρόσθεσε.
Στο υστερόγραφο της απάντησής της σημείωσε: «Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο Facebook».
Οι δύο παρεμβάσεις ανέδειξαν τις εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Από τη μία, η παραδοχή ότι οι δολοφονίες οργανώθηκαν με την ανοχή και τη συμμετοχή του κατοχικού καθεστώτος και από την άλλη, η προσπάθεια δικαιολόγησης της δολοφονίας ενός άοπλου ανθρώπου στο όνομα της προστασίας μιας σημαίας.