Η Ελπίδα αποδείχτηκε… απέλπιδα...

Dimitris Tsirkas Η Μαρία Καρυστιανού εισήλθε στην πολιτική κρατώντας το...

Dimitris Tsirkas
Η Μαρία Καρυστιανού εισήλθε στην πολιτική κρατώντας το... σπανιότερο αγαθό της δημόσιος ζωής – ηθικό ανάστημα. 
Και με τη γενναιοδωρία που χαρακτηρίζει κάθε νεόκοπο σωτήρα, έσπευσε να το ξοδέψει όλο πριν το «φορολογήσει» η πεζή πραγματικότητα.
Από το «ζητώ δικαιοσύνη» πέρασε γρήγορα στο «ζητώ την εξουσία». 
Μια μετάβαση τόσο φυσική που θα έκανε ακόμα και τον πιο εύπιστο να αναρωτηθεί μήπως τελικά το πένθος ήταν το προεκλογικό της πρόγραμμα; 
Η αρχηγία ήταν, ασφαλώς, αυτονόητη – η διαφωνία, αντιθέτως, κατάπτυστη προδοσία.
Το «κίνημα» που υποσχόταν να ανανεώσει τη δημοκρατία αντέδρασε στην κριτική όπως κάθε παλιό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του: ανακάλυψε υπονομευτές, σκοτεινά συμφέροντα και την ακλόνητη αθωότητα της ηγεσίας. 
Τίποτε δεν αποδεικνύει περισσότερο την αγνότητα ενός κινήματος από την ταχύτητα με την οποία αποβάλλει όσους διαφωνούν με την αρχηγό. 
Η Καρυστιανού ξεκίνησε ως η γυναίκα που ζητούσε λογοδοσία από το σύστημα και κατέληξε να ζητά από τους οπαδούς της το μόνο προνόμιο που το σύστημα παραχωρεί απλόχερα: να μη λογοδοτεί και η ίδια σε κανέναν.
Η Ελπίδα αποδείχτηκε… απέλπιδα.