Ο Συνωμοσιολόγος της 11ης Σεπτεμβρίου 2001...

Αν στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 οι Αμερικανικές υπηρεσίες, το υπουργείο Εξωτερικών και οι ΗΠΑ σαν...

Αν στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 οι Αμερικανικές υπηρεσίες, το υπουργείο Εξωτερικών και οι ΗΠΑ σαν... οικοσύστημα σκότωσαν την Δημοκρατία δολοφονώντας τον Σαλβατόρε Αλιέντε, είκοσι πέντε χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου, ολοκλήρωσαν το έργο τους. Τα γεγονότα, οι ημερομηνίες
Αλέξανδρος Τσίγγος

Ι. Ένα κείμενο που χάθηκε

Το 2002 κάποιος στην Αθήνα, που δεν ήταν δημοσιογράφος αλλά έγραφε και δεν είχε καμιά πρόσβαση σε απόρρητα, κάθισε και διάβασε ό,τι ήταν δημόσιο. Τον ισολογισμό της Port Authority της Νέας Υόρκης. Τη σύμβαση μίσθωσης του Ιουλίου του 2001. Τα ανακοινωθέντα του Πενταγώνου της 10ης Σεπτεμβρίου. Τις δηλώσεις των μηχανικών που έχτισαν τους πύργους. Ομαδοποίησε τα γεγονότα, τα έβαλε σε χρονολογική σειρά, δεν εξήγησε τίποτα και στο τέλος κάθε ενότητας άφησε ένα ερωτηματικό. Το πήγε στην εφημερίδα που συνεργαζόταν, με την Απογευματινή, για αφιέρωμα. Η απάντηση ήταν μία λέξη του αρχισυντάκτη κύριου Σμαίλη ήταν:  Συνωμοσιολόγος.

Το κείμενο χάθηκε. Η μέθοδος όχι. Δύο χρόνια αργότερα ο Μάικλ Μουρ έκανε ακριβώς το ίδιο με κάμερα, το ονόμασε Fahrenheit 9/11, πήρε τον Χρυσό Φοίνικα και έκοψε 220 εκατομμύρια εισιτήρια. Και στα είκοσι πέντε χρόνια που πέρασαν, σχεδόν κάθε ερώτημα του 2002 απαντήθηκε. Όχι από συνωμοσιολόγους. Από τη NIST, από το FBI, από τη Γερουσία, από τον Γενικό Επιθεωρητή της CIA, από το Reuters, από τους ίδιους τους New York Times. Με ημερομηνία.

Αυτό εδώ είναι το κείμενο του 2002 ξαναγραμμένο, με μία διαφορά. Δίπλα σε κάθε ερώτηση μπαίνει η ημερομηνία που δόθηκε η απάντηση, και από ποιον. Αυτό που συνέβη εκείνη την ημέρα έχει πολλές ψηφίδες και φτιάχνει ένα τεράστιο μωσαϊκό. Ας βάλουμε τις ψηφίδες την μία δίπλα στην άλλη.

ΙΙ. Η ανάγκη

Ο εχθρός δεν επινοήθηκε το 2001. Χρειαζόταν από το 1991.

Ο Κόλιν Πάουελ, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, σε συνέντευξη το 1991. «Μου τελειώνουν οι δαίμονες. Μου τελειώνουν οι κακοί. Έμεινα με τον Κάστρο και τον Κιμ Ιλ Σουνγκ». Ο αμυντικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ έπεσε σε πραγματικούς όρους κατά ένα τρίτο περίπου από το 1990 ως το 1998. Το 1993 ο Σάμιουελ Χάντινγκτον δημοσίευσε στο Foreign Affairs τη «Σύγκρουση των πολιτισμών». Ο επόμενος εχθρός δεν θα είχε πρωτεύουσα ούτε ιδεολογία. Θα είχε θρησκεία, άρα θα ήταν ανεξάντλητος. Το 1997 ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι έγραψε στη «Μεγάλη σκακιέρα» ότι η αμερικανική κοινή γνώμη δεν στηρίζει παγκόσμια στρατηγική παρά μόνο υπό συνθήκες άμεσης εξωτερικής απειλής.

Ο ίδιος Μπρεζίνσκι, έναν χρόνο μετά, στη Nouvel Observateur, Ιανουάριος 1998. Ερωτηθείς αν μετανιώνει που η CIA άρχισε να χρηματοδοτεί τους Αφγανούς μουτζαχεντίν τον Ιούλιο του 1979, έξι μήνες πριν τη σοβιετική εισβολή, απάντησε ότι το σημαντικό για την ιστορία του κόσμου ήταν η πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και όχι «μερικοί ταραγμένοι μουσουλμάνοι». Η επιχείρηση λεγόταν Cyclone. Το ανθρώπινο δίκτυό της είχε κέντρο το Πεσαβάρ, το Maktab al Khidamat του Αμπντουλάχ Αζάμ και του Οσάμα Μπιν Λάντεν, και παράρτημα στο Μπρούκλιν, το Al Kifah Refugee Center. Ο εχθρός του 2001 ήταν εργαλείο του 1979.

Τον Σεπτέμβριο του 2000 το Project for the New American Century, με υπογραφές Ράμσφελντ, Τσέινι, Γούλφοβιτς και Λίμπι, δημοσίευσε το «Rebuilding America’s Defenses». Στη σελίδα 51 γράφει ότι η μεταμόρφωση των ενόπλων δυνάμεων θα είναι αργή «absent some catastrophic and catalyzing event, like a new Pearl Harbor». Δώδεκα μήνες αργότερα οι υπογράφοντες ήταν υπουργός Άμυνας, αντιπρόεδρος, υφυπουργός Άμυνας και αρχηγός επιτελείου του αντιπροέδρου.

Ερώτημα του 2002. Ποιοι χρειάζονταν έναν εχθρό;

Απάντηση. Οι ίδιοι, δημόσια. 1991, 1993, 1997, 1998, 2000.

ΙΙΙ. Η πρόβα

26 Φεβρουαρίου 1993. Φορτηγό με 600 κιλά εκρηκτικών στο υπόγειο του βόρειου πύργου. Έξι νεκροί, χίλιοι τραυματίες.

Μέσα στον κύκλο του τυφλού σεΐχη Ομάρ Αμπντέλ Ραχμάν βρισκόταν από το 1991 ο Εμάντ Σαλέμ, πρώην αξιωματικός του αιγυπτιακού στρατού και πληροφοριοδότης του FBI. Ο Σαλέμ ηχογραφούσε κρυφά και τους χειριστές του. Στις κασέτες, που δημοσίευσαν οι New York Times στις 28 Οκτωβρίου 1993, ακούγεται να λέει σε πράκτορα του FBI ότι είχε προτείνει να κατασκευαστεί η βόμβα με αδρανή σκόνη υπό την επίβλεψη της υπηρεσίας, και ότι ο προϊστάμενος του γραφείου της Νέας Υόρκης το απέρριψε και τον απέσυρε το καλοκαίρι του 1992. Επτά μήνες αργότερα η βόμβα εξερράγη με κανονικό εκρηκτικό. Ο Σαλέμ ξαναπροσλήφθηκε αμέσως μετά, με αμοιβή 1,5 εκατομμύριο δολάρια, και έγινε κεντρικός μάρτυρας στη δίκη. Ο προϊστάμενος που τον απέσυρε παρέμεινε στη θέση του.

Ο σεΐχης βρισκόταν σε λίστα απαγόρευσης εισόδου του State Department ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Σαντάτ. Πήρε βίζα το 1990 από το προξενείο του Χαρτούμ, από υπάλληλο που ταυτοποιήθηκε αργότερα ως στέλεχος της CIA, και πράσινη κάρτα το 1991. Η κοινοβουλευτική εξέταση το χαρακτήρισε γραφειοκρατικό σφάλμα.

Ο Άλι Μοχάμεντ, ταγματάρχης του αιγυπτιακού στρατού, υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό στο Fort Bragg από το 1986 ως το 1989, στις Ειδικές Δυνάμεις, όντας ταυτόχρονα άνθρωπος της Αλ Κάιντα και πληροφοριοδότης του FBI. Εκπαίδευσε τον κύκλο του Μπρούκλιν με εγχειρίδια από το Bragg. Ομολόγησε το 2000. Δεν καταδικάστηκε ποτέ δημόσια και η τύχη του είναι άγνωστη.

Ερώτημα του 2002. Γιατί ο πληροφοριοδότης αποσύρθηκε επτά μήνες πριν τη βόμβα;

Απάντηση. Οι κασέτες. New York Times, 28 Οκτωβρίου 1993. Το FBI δεν τις διέψευσε ποτέ.

IV. Οι προειδοποιήσεις

Ιανουάριος 2000, Κουάλα Λουμπούρ. Η CIA παρακολουθεί σύνοδο της Αλ Κάιντα. Ανάμεσα στους παρόντες ο Χάλεντ αλ Μιχντάρ και ο Ναουάφ αλ Χάζμι, δύο από τους μελλοντικούς αεροπειρατές της πτήσης 77. Η CIA έχει φωτογραφίες, γνωρίζει ότι ο Μιχντάρ έχει βίζα πολλαπλής εισόδου για τις ΗΠΑ, και τον Μάρτιο του 2000 μαθαίνει ότι ο Χάζμι έχει ήδη μπει από το Λος Άντζελες.

Στο Alec Station, τη μονάδα της CIA για τον Μπιν Λάντεν, ο Νταγκ Μίλερ, πράκτορας του FBI αποσπασμένος εκεί, συντάσσει τηλεγράφημα προς την υπηρεσία του για να αναζητηθούν οι δύο. Ο Τομ Ουίλσαϊρ, υποδιοικητής του σταθμού, το μπλοκάρει. Ο Μίλερ ρωτά ξανά μια εβδομάδα μετά. Καμία απάντηση. Το FBI θα μάθει τα ονόματα τον Αύγουστο του 2001, τρεις εβδομάδες πριν. Όλα αυτά περιέχονται στην έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή της CIA του 2005, αποχαρακτηρισμένη το 2007, και στην έκθεση της Επιτροπής για την 11η Σεπτεμβρίου.

Στο Σαν Ντιέγκο τους δύο παρέλαβε ο Ομάρ αλ Μπαγιούμι, Σαουδάραβας, τους βρήκε διαμέρισμα και τους άνοιξε τραπεζικό λογαριασμό. Έγγραφα του FBI που αποχαρακτηρίστηκαν το 2021 τον συνδέουν με τη σαουδαραβική υπηρεσία πληροφοριών. Ο Μιχντάρ νοίκιασε δωμάτιο στο σπίτι του Αμπντουσατάρ Σέιχ, μακροχρόνιου πληροφοριοδότη του FBI, ο οποίος δεν ανέφερε ποτέ τα ονόματα. Η Επιτροπή δεν τον κάλεσε να καταθέσει. Οι «28 σελίδες» της κοινοβουλευτικής έρευνας για τη σαουδαραβική εμπλοκή έμειναν απόρρητες δεκατρία χρόνια, ως το 2016.

Το καλοκαίρι του 2001. Ιούλιος, το «μνημόνιο του Φοίνιξ» του πράκτορα Κένεθ Ουίλιαμς ζητά έλεγχο των Αράβων σπουδαστών στις σχολές πιλότων. 6 Αυγούστου, το Ημερήσιο Ενημερωτικό Προέδρου με τίτλο «Bin Ladin Determined to Strike in US». 16 Αυγούστου, σύλληψη του Ζακαρίας Μουσαουί στη Μινεσότα, το FBI αρνείται να ζητήσει ένταλμα για το λάπτοπ του. Ο Ρίτσαρντ Κλαρκ, συντονιστής αντιτρομοκρατίας του Λευκού Οίκου, ζητά επί μήνες σύσκεψη κορυφής και την παίρνει στις 4 Σεπτεμβρίου. Γερμανία, Ιορδανία, Αίγυπτος και Ρωσία στέλνουν προειδοποιήσεις. Ο Πούτιν δήλωσε αργότερα δημόσια ότι είχε προειδοποιήσει «με τον πιο έντονο τρόπο».

9 Σεπτεμβρίου 2001, δύο μέρες πριν. Στο Αφγανιστάν δολοφονείται ο Αχμάντ Σαχ Μασούντ, ο Λέων του Παντσίρ, από δύο Τυνήσιους της Αλ Κάιντα με βελγικά διαβατήρια που παρίσταναν δημοσιογράφους. Ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να ηγηθεί της επερχόμενης αμερικανικής εισβολής από τα μέσα αφαιρέθηκε πριν την επίθεση που θα την προκαλούσε.

Ο επικεφαλής της πακιστανικής ISI, στρατηγός Μαχμούντ Αχμέντ, βρισκόταν στην Ουάσινγκτον από τις 4 ως τις 13 Σεπτεμβρίου. Το πρωί της 11ης προγευμάτιζε στο Καπιτώλιο με τους προέδρους των επιτροπών πληροφοριών Βουλής και Γερουσίας, Πόρτερ Γκος και Μπομπ Γκρέιαμ.

Ερώτημα του 2002. Ήξεραν;

Απάντηση. Επιτροπή 11ης Σεπτεμβρίου, 2004. Γενικός Επιθεωρητής της CIA, 2005. Οι 28 σελίδες, 2016. FBI, 2021.

V. Η μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου

Το πρωί της 11ης το NORAD έτρεχε την άσκηση Vigilant Guardian, με σενάρια αεροπειρατείας. Η Northern Vigilance είχε στείλει μαχητικά στην Αλάσκα και τον Καναδά. Σε όλη την ανατολική ακτή βρίσκονταν σε ετοιμότητα δεκατέσσερα μαχητικά. Η Εθνική Υπηρεσία Αναγνώρισης είχε προγραμματίσει για εκείνο ακριβώς το πρωί άσκηση με σενάριο πτώσης αεροσκάφους στο κτίριό της στο Chantilly της Βιρτζίνια. Το επιβεβαίωσε η ίδια και το χαρακτήρισε σύμπτωση. Στις ηχογραφήσεις του NEADS ο ελεγκτής ρωτά «is this real world or exercise».

Η πτήση 93 καθυστέρησε είκοσι πέντε λεπτά στην απογείωση από το Νιούαρκ. Το τέταρτο αεροπλάνο κατευθυνόταν στην Ουάσινγκτον. Έπεσε σε ένα χωράφι στην Πενσυλβάνια.

Ο πρόεδρος έμεινε επτά λεπτά σε τάξη δημοτικού της Φλόριντα αφού πληροφορήθηκε το δεύτερο χτύπημα, με το βιβλίο «My Pet Goat» στα χέρια. Δήλωσε δύο φορές δημόσια ότι είδε το πρώτο αεροπλάνο να χτυπά τον πύργο σε τηλεόραση πριν μπει στην τάξη. Δεν υπήρχε ζωντανό βίντεο του πρώτου χτυπήματος. Το γραφείο του το απέδωσε σε σύγχυση μνήμης.

Στο Πεντάγωνο η πτήση 77 χτύπησε την πτέρυγα 1, τη μόνη που είχε μόλις ανακαινιστεί και ενισχυθεί και ήταν ακόμα μισοάδεια. Την προηγούμενη μέρα, 10 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Άμυνας Ράμσφελντ είχε ανακοινώσει σε συνέντευξη Τύπου ότι το Πεντάγωνο δεν μπορούσε να αιτιολογήσει λογιστικά 2,3 τρισεκατομμύρια δολάρια συναλλαγών.

Στις 17.20 το απόγευμα κατέρρευσε το κτίριο 7 του συγκροτήματος, 47 ορόφων, που δεν είχε χτυπηθεί από αεροπλάνο. Το BBC ανακοίνωσε την κατάρρευσή του περίπου είκοσι λεπτά πριν συμβεί, με το κτίριο όρθιο και ορατό πίσω από τη ρεπόρτερ. Το BBC απέδωσε το λάθος σε τηλεγράφημα του Reuters. Η NIST, η ομοσπονδιακή υπηρεσία προτύπων, στην τελική της έκθεση το 2008, μετά από πίεση φυσικών, παραδέχτηκε ότι το κτίριο 7 έπεσε με ελεύθερη πτώση, δηλαδή ακριβώς με την επιτάχυνση της βαρύτητας, για 2,25 δευτερόλεπτα, οκτώ ορόφους. Ελεύθερη πτώση σημαίνει μηδενική αντίσταση από κάτω. Η NIST δεν το εξήγησε. Η τετραετής μελέτη του καθηγητή Λίροϊ Χάλσι στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκας, 2020, κατέληξε ότι η φωτιά δεν μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση.

Οι πύργοι είχαν υπολογιστεί, το 1964, για πρόσκρουση Boeing 707, του μεγαλύτερου επιβατικού της εποχής. Ο αρχιμηχανικός Λέσλι Ρόμπερτσον διευκρίνισε μετά το 2001 ότι ο υπολογισμός αφορούσε αεροπλάνο χαμένο στην ομίχλη, με ταχύτητα προσγείωσης και άδειο από καύσιμα, και μόνο την πρόσκρουση, όχι τη φωτιά. Ο Φρανκ ντε Μαρτίνι, διευθυντής κατασκευής, είχε πει τον Ιανουάριο του 2001 ότι το κτίριο θα άντεχε πολλαπλά χτυπήματα, «σαν κουνούπι σε σίτα». Πέθανε στον βόρειο πύργο σώζοντας ανθρώπους. Η κηροζίνη σε ανοιχτή φωτιά δεν ξεπερνά τους 1.000 βαθμούς και ο χάλυβας λιώνει στους 1.500. Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι έλιωσε. Η επίσημη εξήγηση είναι ότι στους 600 βαθμούς ο χάλυβας χάνει το μισό της αντοχής του και τα δικτυώματα των ορόφων τράβηξαν την περίμετρο προς τα μέσα. Η φωτιά στον νότιο πύργο κράτησε 56 λεπτά, στον βόρειο 102. Ο χάλυβας των πύργων πουλήθηκε ως σκραπ και φορτώθηκε για Κίνα και Ινδία πριν ολοκληρωθεί οποιαδήποτε έρευνα. Το περιοδικό Fire Engineering το κατήγγειλε τον Ιανουάριο του 2002 ως καταστροφή αποδεικτικών. Η NIST κράτησε 236 κομμάτια από 200.000 τόνους. Ο πύργος Windsor στη Μαδρίτη, Φεβρουάριος 2005, έκαιγε είκοσι τέσσερις ώρες και έμεινε όρθιος.

Ερώτημα του 2002. Πώς έπεσε το κτίριο 7;

Απάντηση. NIST, 2008. Ελεύθερη πτώση, 2,25 δευτερόλεπτα. Χωρίς εξήγηση.

VI. Οι λογαριασμοί

Στα βιβλία της Port Authority της Νέας Υόρκης οι δύο πύργοι, κόστους κατασκευής 900 εκατομμυρίων το 1973, είχαν το 2001 λογιστική αξία περίπου ενός δισεκατομμυρίου. Ο βόρειος πύργος είχε ψεκαστεί με αμιαντούχο πυρίμαχο ως τον 40ό όροφο, μέχρι που η πόλη το απαγόρευσε το 1971. Οι εκτιμήσεις για την απομάκρυνσή του κυμαίνονταν γύρω στο ένα δισεκατομμύριο, όσο και η αξία του κτιρίου. Εσωτερικές μελέτες έκριναν ότι κατεδάφιση δεν ήταν νομίμως εφικτή. Οι πύργοι ήταν ζημιογόνοι μετά το 1993 και ο Δήμος πίεζε, γιατί ως κρατικό ακίνητο δεν πλήρωναν φόρους. Η πτώση τους χωρίς δεύτερη κουβέντα βόλευε!

ΜΑ υπήρχε ακόμα ένας που γέμισε χρήμα τις τσέπες του με τα όσα συνέβησαν. 24 Ιουλίου 2001. Ο Λάρι Σίλβερσταϊν υπογράφει μίσθωση 99 ετών έναντι 3,2 δισεκατομμυρίων, από τα οποία 14 εκατομμύρια δικά του. Ασφαλίζει για 3,55 δισεκατομμύρια ανά συμβάν. Μετά την 11η υποστηρίζει ότι δύο αεροπλάνα είναι δύο συμβάντα και διεκδικεί 7,1. Το 2007 εισπράττει 4,55 δισεκατομμύρια από τις ασφαλιστικές. Από τις αεροπορικές, μετά από δεκατρία χρόνια δίκης, 95 εκατομμύρια το 2017, γιατί το δικαστήριο έκρινε ότι είχε ήδη αποζημιωθεί. Η ανοικοδόμηση των πύργων 7, 4 και 3 χρηματοδοτείται με πάνω από 2,6 δισεκατομμύρια αφορολόγητα Liberty Bonds, εγκεκριμένα από το Κογκρέσο το 2002, και με στήριξη της Port Authority το 2006 και το 2010. Ο 2 WTC θεμελιώθηκε τον Ιούλιο του 2026, με την American Express ως ενοικιαστή, και η κόρη του Λίζα, διευθύνουσα σύμβουλος πλέον, το χαρακτήρισε τέλος ενός μαραθωνίου 25 ετών. Η Port Authority απαλλάσσεται από ένα αποσβεσμένο, αμιαντούχο, μη κατεδαφίσιμο κτίριο και κρατά το οικόπεδο. Το ρίσκο δημόσιο, το ενοίκιο ιδιωτικό.

Τις μέρες πριν την επίθεση ο όγκος δικαιωμάτων πώλησης σε μετοχές United και American Airlines ήταν ασυνήθιστος. Η SEC και η Επιτροπή κατέληξαν ότι το 95% των puts της United το αγόρασε ένας αμερικανικός θεσμικός επενδυτής στο πλαίσιο ευρύτερης στρατηγικής. Ακαδημαϊκές μελέτες, Poteshman 2006, Chesney και άλλοι 2015, εξακολουθούν να βρίσκουν στατιστικά ανώμαλη δραστηριότητα.

Τα 2,3 τρισεκατομμύρια του Ράμσφελντ ήταν η εγγραφή ενός μόνο έτους, του 1999, στην κατηγορία «unsupported adjustments» της Επιθεώρησης του Πενταγώνου. Το 2017 ο οικονομολόγος Μαρκ Σκίντμορ του Michigan State, με την πρώην υφυπουργό Στέγασης Κάθριν Όστιν Φιτς, άθροισε την ίδια κατηγορία για τα έτη 1998 ως 2015. Το άθροισμα βγήκε 21 τρισεκατομμύρια, σε μια περίοδο που ο συνολικός προϋπολογισμός του Πενταγώνου ήταν περίπου 9. Περισσότερο χρήμα από όσο ψηφίστηκε ποτέ, πράγμα αδύνατο. Άρα τα 21 μετρούν εγγραφές και όχι δολάρια, την ίδια συναλλαγή γραμμένη ξανά και ξανά σε 4.000 συστήματα που δεν συνομιλούν. Το 2013 το Reuters αποκάλυψε ότι η λογιστική υπηρεσία DFAS στο Κλίβελαντ έγραφε συστηματικά «plugs», ποσά χωρίς παραστατικό, κατά εντολή, για να συμφωνούν οι αναφορές με το Treasury. Κανείς δεν διώχθηκε. Το Πεντάγωνο, υπόχρεο σε έλεγχο από το 1990, υποβλήθηκε στον πρώτο το 2018 και απέτυχε. Απέτυχε και στον έβδομο, το 2024. Το τεφτέρι του μπακάλη της γειτονιάς έχει τουλάχιστον μία σελίδα που διαβάζεται.

Ο κατάλογος όσων εισέπραξαν είναι δημόσιος και έχει ονόματα. Ο Σίλβερσταϊν, 14 εκατομμύρια το 2001, 4,55 δισεκατομμύρια αποζημίωση, 2,6 δισεκατομμύρια δημόσια ομόλογα, τρεις γεμάτοι πύργοι και ο τέταρτος στα θεμέλια.

Η Carlyle Group, που το πρωί της 11ης έκανε την ετήσια συνάντηση επενδυτών της στο Ritz-Carlton της Ουάσινγκτον με παρόντες τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, σύμβουλό της, τον Τζέιμς Μπέικερ και τον Σαφίκ Μπιν Λάντεν, αδελφό του Οσάμα, εκπρόσωπο της οικογένειας που είχε επενδύσει στο ταμείο. Η θυγατρική της United Defense μπήκε στο χρηματιστήριο τον Δεκέμβριο του 2001 με κέρδος 237 εκατομμυρίων σε μία μέρα.

Η Halliburton, της οποίας ο Τσέινι ήταν διευθύνων σύμβουλος ως τον Αύγουστο του 2000, εισέπραξε μέσω της KBR, με σύμβαση χωρίς διαγωνισμό το 2003, πάνω από 39 δισεκατομμύρια από τους πολέμους, κατά την έρευνα του Κογκρέσου του 2011.

Η Lockheed Martin, η Raytheon, η Boeing, η Northrop και η General Dynamics, με τον δείκτη των αμυντικών μετοχών να τετραπλασιάζεται από το 2001 ως το 2011 ενώ ο S&P έμενε στάσιμος, και τον αμυντικό προϋπολογισμό από 300 δισεκατομμύρια το 2001 σε 700 το 2011. Το κόστος των πολέμων μετά την 11η, κατά το Costs of War του Πανεπιστημίου Brown, 8 τρισεκατομμύρια ως το 2021.

Η Blackwater του Έρικ Πρινς, από 1 εκατομμύριο συμβάσεις το 2001 σε 1 δισεκατομμύριο το 2007.

Ο Μάικλ Τσέρτοφ, υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας 2005 ως 2009, που το 2010 εμφανιζόταν στα κανάλια ως ιδιώτης ζητώντας σαρωτές σώματος σε όλα τα αεροδρόμια, χωρίς να λέει ότι η Rapiscan που τους κατασκεύαζε ήταν πελάτης της συμβουλευτικής του, όπως έγραψε η Washington Post τον Ιανουάριο του 2010. Η TSA παρήγγειλε 1.500.

Οι ιδιωτικές φυλακές CoreCivic και GEO Group, που γέμισαν με τις κρατήσεις του NSEERS και του ICE. Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, από το μηδέν το 2002 σε 240.000 υπαλλήλους και προϋπολογισμό πάνω από 100 δισεκατομμύρια, το τρίτο μεγαλύτερο της κυβέρνησης.

Η Goldman Sachs και η Bank of America με τα Liberty Bonds. Οι αεροπορικές με τα 15 δισεκατομμύρια και την ασυλία.

Το Fox News με την πρώτη θέση από τον Ιανουάριο του 2002.

Η Palantir με το κεφάλαιο της CIA το 2003. Και τα ονόματα Τσέινι, Ράμσφελντ, Γούλφοβιτς, Λίμπι, τα ίδια που υπέγραψαν το PNAC τον Σεπτέμβριο του 2000.

Αυτοί που ζήτησαν το Περλ Χάρμπορ αν δεν το προκάλεσαν και το πιθανότερο το άφησαν να συμβεί,  το διαχειρίστηκαν, και οι εταιρείες τους το εισέπραξαν.

Ερώτημα του 2002. Ποιος κέρδισε;

Απάντηση. Δικαστικές αποφάσεις 2004, 2007 και 2017. Wall Street Journal, 2001. Washington Post, 2010. Έρευνα Κογκρέσου για τους εργολάβους, 2011. Reuters, 2013. Σκίντμορ, 2017. Brown, 2021. Ελεγκτικά πορίσματα, 2018 ως 2024.

VII. Οι σαράντα πέντε μέρες

Ο Ράιχσταγκ κάηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1933. Ο νόμος πληρεξουσιότητας ψηφίστηκε στις 23 Μαρτίου. Είκοσι τέσσερις μέρες. Το Patriot Act, 342 σελίδες, ψηφίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 2001. Σαράντα πέντε. Βουλευτές που το ψήφισαν κατέθεσαν ότι δεν είχαν προλάβει να το διαβάσουν. Διατάξεις του, από τη διεύρυνση του FISA ως τα «sneak and peek» εντάλματα, είχαν απορριφθεί από το ίδιο Κογκρέσο τη δεκαετία του ’90. Ο νόμος δεν γράφτηκε σε σαράντα πέντε μέρες. Περίμενε στο συρτάρι.

Ο νόμος για την ασυλία των αεροπορικών ψηφίστηκε στις 22 Σεπτεμβρίου, έντεκα μέρες μετά. Τα Liberty Bonds, 8 δισεκατομμύρια αφορολόγητα ομόλογα για την ανοικοδόμηση του κάτω Μανχάταν, τον Μάρτιο του 2002.

Από αυτά η Goldman Sachs πήρε 1,65 δισεκατομμύρια για τα νέα κεντρικά της, η Bank of America 650 εκατομμύρια για πύργο στο Μίντταουν, μακριά από το Ground Zero, και εκατοντάδες εκατομμύρια πήγαν σε πολυτελείς κατοικίες. Οι New York Times το έγραψαν το 2005. Δεν διώχθηκε κανείς, γιατί ο νόμος είχε γραφτεί για να το επιτρέπει. Ο Μίλτον Φρίντμαν το είχε διατυπώσει το 1982. Μόνο μια κρίση, πραγματική ή αντιληπτή, παράγει πραγματική αλλαγή, και ο ρόλος των ιδεών είναι να είναι έτοιμες όταν έρθει. Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν το ονόμασε το 2005 κατάσταση εξαίρεσης που έγινε κανόνας. Η Ναόμι Κλάιν το 2007 καπιταλισμό της καταστροφής. Σκάνδαλο είναι η δοσοληψία που παραβιάζει τον νόμο. Όταν ο νόμος γράφεται για τη δοσοληψία, με τον φόβο ως εισηγητή και τη σειρήνα ως χρονοδιάγραμμα, το σκάνδαλο νομιμοποιείται εκ των προτέρων και το μόνο ίχνος του είναι η ταχύτητα.

Είκοσι τέσσερις μέρες ο Ράιχσταγκ, έντεκα η ασυλία, σαράντα πέντε το Patriot Act. Στην Ελλάδα του 2010 και μετά, μία νύχτα ο εφαρμοστικός νόμος και μία νύχτα η τροπολογία για τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών. Η ίδια μέθοδος, με το spread στη θέση της σειρήνας.

Η TSA ιδρύθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2001, εξήντα εννέα μέρες μετά, με 60.000 υπαλλήλους. Τα παπούτσια βγαίνουν από τον Δεκέμβριο του 2001, όταν ο Ρίτσαρντ Ριντ δεν κατάφερε να ανάψει ένα σπίρτο. Τα υγρά από τον Αύγουστο του 2006, μετά τη βρετανική «πλοκή των υγρών», για την οποία χημικοί δήλωσαν ότι η σύνθεση εκρηκτικού από δύο υγρά σε τουαλέτα αεροπλάνου είναι πρακτικά αδύνατη. Το όριο των 100 ml δεν έχει επιστημονική βάση, το παραδέχτηκε η ίδια η TSA το 2008. Οι σαρωτές σώματος από το 2010, μετά τον «βομβιστή των εσωρούχων», που επίσης δεν κατάφερε τίποτα.

Το 2015 ο Γενικός Επιθεωρητής του Homeland Security έκανε μυστικές δοκιμές. Όπλα και ψεύτικες βόμβες πέρασαν σε 67 από 70 προσπάθειες. Ενενήντα πέντε τοις εκατό. Το σύστημα δεν πιάνει όπλα. Πιάνει το μπουκαλάκι νερό του μισού ευρώ που πετάς στον κάδο μπροστά σε όλους, ξυπόλυτος, με τα χέρια ψηλά, και το ξαναγοράζεις τρία ευρώ μετά τον έλεγχο. Η μονάδα υποταγής και η μονάδα κέρδους στην ίδια κίνηση. Η λιανική των αεροδρομίων μετρά έκτοτε σε δεκάδες δισεκατομμύρια.

Οι διεθνείς αφίξεις στις ΗΠΑ έπεσαν κατά ένα τρίτο το 2002 και δεν επέστρεψαν στο επίπεδο του 2000 πριν το 2007. Οι αεροπορικές πήραν 15 δισεκατομμύρια ενίσχυση τον Σεπτέμβριο του 2001, με νόμο που τους έδωσε και ασυλία από αγωγές. Ο κλάδος που κατέρρευσε πληρώθηκε και προστατεύθηκε. Ο επιβάτης πληρώνει από τότε με το σώμα του να σκανάρετε ως πιθανός τρομοκράτης, τις πολύωρες ταλαιπωρίες αναμονής και με την ζώνη του παντελονιού του βγαλμένη.

Η κοινωνία ρωτήθηκε, και απάντησε. Pew, Σεπτέμβριος 2001. Το 55% των Αμερικανών δήλωσε πρόθυμο να παραχωρήσει πολιτικές ελευθερίες για ασφάλεια, από 29% το 1997. Το ποσοστό έμεινε πάνω από 40% για περισσότερο από μια δεκαετία.

Γύρισε το 2013, μετά τον Σνόουντεν, όταν φάνηκε ότι η επιτήρηση αφορούσε τον ερωτώμενο και όχι τον μουσουλμάνο. Ο μουσουλμάνος πλήρωσε πρώτος. Τα εγκλήματα μίσους κατά μουσουλμάνων, κατά το FBI, από 28 το 2000 σε 481 το 2001. Το πρόγραμμα NSEERS, 2002, υποχρεωτική καταγραφή ανδρών από 25 μουσουλμανικές χώρες, 83.000 καταγεγραμμένοι, 13.000 διαδικασίες απέλασης, μηδέν καταδίκες για τρομοκρατία. Καταργήθηκε το 2016.

Τα γράμματα με τον άνθρακα, από τις 18 Σεπτεμβρίου 2001, έγραφαν μέσα «Death to America, Death to Israel, Allah is great». Το 2008 το FBI κατέληξε ότι τα έστειλε ο Μπρους Άιβινς, μικροβιολόγος του στρατιωτικού εργαστηρίου Fort Detrick, με στέλεχος Ames αμερικανικής προέλευσης. Ο Άιβινς αυτοκτόνησε πριν την απαγγελία κατηγορίας.

Η εικόνα του μουσουλμάνου στο γραμματοκιβώτιο ήταν χειρόγραφη από αμερικανό επιστήμονα.

Και μια εκκρεμότητα που έκλεισε αθόρυβα. Κοινοπραξία οκτώ μέσων, New York Times, Washington Post, Wall Street Journal, CNN, AP και άλλα, είχε αναθέσει στο NORC του Πανεπιστημίου του Σικάγου την επανακαταμέτρηση όλων των αμφισβητούμενων ψηφοδελτίων της Φλόριντα του 2000.

Η δημοσίευση ήταν προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο του 2001. Αναβλήθηκε. Βγήκε στις 12 Νοεμβρίου, με τίτλο ότι ο Μπους θα κέρδιζε ούτως ή άλλως. Στην τρίτη παράγραφο, ότι με πλήρη πολιτειακή επανακαταμέτρηση, με οποιοδήποτε ενιαίο κριτήριο, κέρδιζε ο Γκορ με μερικές δεκάδες ως 171 ψήφους. Η νομιμότητα του προέδρου έγινε ζήτημα εθνικής ασφάλειας πριν προλάβει να γίνει ζήτημα.

Ερώτημα του 2002. Ποιος ήταν έτοιμος;

Απάντηση. Το ίδιο το Κογκρέσο, 26 Οκτωβρίου 2001. NORC, 12 Νοεμβρίου 2001. FBI, 2008.

VIII. Οι επιβραβεύσεις

Ο Γενικός Επιθεωρητής της CIA συνέστησε το 2005 πειθαρχικά συμβούλια για συγκεκριμένα στελέχη. Ο διευθυντής Πόρτερ Γκος αρνήθηκε. Ο διάδοχός του Μάικλ Χέιντεν αρνήθηκε ξανά το 2007, δηλώνοντας ότι θα τιμωρούσε ανθρώπους που έκαναν τη δουλειά τους. Κανένα συμβούλιο δεν συνήλθε ποτέ.

Ο Τζορτζ Τένετ πήρε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας το 2004. Ο Τομ Ουίλσαϊρ που μπλόκαρε το τηλεγράφημα παρέμεινε στην υπηρεσία. Η Αλφρέντα Μπικόφσκι, η αναλύτρια του Alec Station το 2000, έγινε υποδιοικήτριά του μετά το USS Cole, διοικήτριά του τον Μάρτιο του 2003 και στη συνέχεια επικεφαλής της Global Jihad Unit. Το 2004 πίεσε για την απαγωγή του Γερμανού Χαλέντ αλ Μάσρι, που αποδείχθηκε λάθος άνθρωπος. Αναφέρεται ανώνυμα δεκάδες φορές στην έκθεση της Γερουσίας για τα βασανιστήρια το 2014. Αποχώρησε το 2021 και σήμερα είναι life coach ομορφιάς για μεσήλικες γυναίκες, με λογαριασμό στο Instagram, παντρεμένη με τον πρώτο διοικητή του Alec Station, Μάικλ Σόιερ. Ο Μαρκ Ρόσινι, που μίλησε δημόσια το 2009, έφυγε από το FBI. Ο Νταγκ Μίλερ, που έγραψε το τηλεγράφημα, είναι ο μόνος από όλη την ιστορία που δεν ανέβηκε!

Ο Λάρι Σίλβερσταϊν είναι σήμερα 95 ετών και ιδιοκτήτης του νέου συγκροτήματος. Ο Ράμσφελντ πέθανε το 2021 χωρίς να απαντήσει ποτέ για τα 2,3 τρισεκατομμύρια. Το Πεντάγωνο πήρε φέτος 850 δισεκατομμύρια, χωρίς έλεγχο.

Ερώτημα του 2002. Ποιος πλήρωσε;

Απάντηση. Οι 2.977 νεκροί της μέρας και οι 8.215 της σκόνης. Ο Μασούντ. Ο Μάσρι. Ο Μίλερ. Ο Άιβινς. Ο επιβάτης με το μπουκαλάκι.

IX. Τα αναπάντητα

Γιατί ο πληροφοριοδότης του 1993 αποσύρθηκε επτά μήνες πριν τη βόμβα και ξαναπροσλήφθηκε την επομένη;

Γιατί το τηλεγράφημα του Μίλερ μπλοκαρίστηκε δύο φορές και κανείς δεν κλήθηκε να εξηγήσει το γιατί;

Γιατί ο πληροφοριοδότης του FBI στο Σαν Ντιέγκο, σπιτονοικοκύρης δύο αεροπειρατών, δεν κλήθηκε ποτέ από την Επιτροπή;

Ποιος αγόρασε τα puts της United και γιατί το όνομα του θεσμικού επενδυτή παραμένει απόρρητο;

Πώς ένα κτίριο 47 ορόφων πέφτει με ελεύθερη πτώση για 2,25 δευτερόλεπτα από φωτιά γραφείου;

Ποιος έγραψε τα γράμματα του άνθρακα, αν κατά την Εθνική Ακαδημία Επιστημών, 2011, η επιστημονική τεκμηρίωση κατά του Άιβινς δεν ήταν οριστική;

Πόσα από τα 21 τρισεκατομμύρια είναι χρήμα και πόσα λογιστική, και γιατί μετά από τριάντα έξι χρόνια νομικής υποχρέωσης δεν υπάρχει απάντηση;

Και το ερώτημα που το κείμενο του 2002 δεν μπορούσε ακόμα να θέσει. Πώς πέρασε το μάθημα από το αεροδρόμιο στο κινητό, χωρίς να χρειαστεί άλλο αεροπλάνο;

X. Η οθόνη και η παγκοσμιοποίηση

Η εικόνα των πύργων έφτασε σε κάθε τηλεόραση του πλανήτη μέσα σε λεπτά, και κανείς δεν πλήρωσε για να τη δει. Τα δίκτυα ανταλλαγής, το Eurovision News Exchange της EBU για τα δημόσια κανάλια και οι ροές των Reuters Television και APTN για τα ιδιωτικά, λειτουργούσαν με πάγιες ετήσιες συνδρομές. Τα αμερικανικά δίκτυα ήραν την ίδια μέρα κάθε περιορισμό στη ροή τους. Την επομένη η Le Monde κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο του διευθυντή της Ζαν Μαρί Κολομπανί, «Nous sommes tous Américains».

Η ελληνική τηλεόραση έπαιζε CNN και Sky με ελληνικό σχόλιο. Το κόστος το πλήρωσαν οι πάροχοι. Τα τέσσερα αμερικανικά δίκτυα μετέδωσαν ενενήντα και πλέον ώρες χωρίς καμία διαφήμιση, από το πρωί της Τρίτης ως το Σάββατο, με απώλεια που υπολογίστηκε γύρω στα 100 εκατομμύρια δολάρια τη μέρα για τον κλάδο.

Η απόδοση της επένδυσης ήρθε σε τέσσερις μήνες. Το Fox News, πίσω από το CNN το καλοκαίρι του 2001, το προσπέρασε τον Ιανουάριο του 2002 και δεν το ξαναέχασε. Η σημαία στη γωνία της οθόνης, η επωνυμία «America at War» και η κυλιόμενη μπάντα ειδήσεων εμφανίστηκαν εκείνες τις μέρες και δεν έφυγαν ποτέ.

Η τηλεθέαση των ειδησεογραφικών καναλιών διπλασιάστηκε και έμεινε ψηλά ως το Ιράκ, που έγινε το επόμενο δωρεάν προϊόν. Το CNN είχε κάνει ακριβώς το ίδιο το 1991, στον Πόλεμο του Κόλπου, δίνοντας τη ροή του ελεύθερα σε όλο τον κόσμο. Ο πόλεμος ήταν το περιεχόμενο, το κανάλι η μάρκα, και η μάρκα εισέπραξε την επόμενη δεκαετία.

Ο Πωλ Βιριλιό το είχε γράψει το 1991, στο «Desert Screen». Η κάμερα του πυραύλου δεν έδειχνε τον πόλεμο, ήταν το όπλο. Το 2002, στο «Ground Zero», έγραψε ότι κάθε τεχνολογία εφευρίσκει το ατύχημά της, το πλοίο το ναυάγιο, το τρένο τον εκτροχιασμό, και η ζωντανή παγκόσμια τηλεόραση το «ολοκληρωτικό ατύχημα», αυτό που συμβαίνει παντού την ίδια στιγμή.

Όταν ο χρόνος γίνεται ενιαίος, ίδιο δευτερόλεπτο για το Μανχάταν και τη Θεσσαλονίκη, καταργείται ο χώρος και μαζί του η απόσταση που χρειάζεται η κρίση. Το δεύτερο αεροπλάνο μπήκε δεκαεπτά λεπτά μετά το πρώτο, όσο ακριβώς χρειάζεται για να στραφούν όλες οι κάμερες του κόσμου.

Ο Ζαν Μπωντριγιάρ, στη Le Monde τον Νοέμβριο του 2001, έγραψε ότι η εικόνα δεν αναπαρέστησε το γεγονός αλλά το κατανάλωσε, και ο θεατής, βλέποντας τη επανάληψη, το ξαναζεί ως δικό του.

Ο Γκυ Ντεμπόρ το είχε πει από το 1967. Το θέαμα δεν είναι εικόνες. Είναι μια κοινωνική σχέση διαμεσολαβημένη από εικόνες.

Η σχέση αυτή έχει και σύνταξη. Τα δύο αεροπλάνα και οι δύο καταρρεύσεις παίχτηκαν σε επανάληψη επί μέρες. Οι εικόνες των ανθρώπων που πηδούσαν από τους ορόφους αποσύρθηκαν από τα αμερικανικά δίκτυα μέσα σε ώρες και δεν ξαναπαίχτηκαν. Η επιλογή του τι επαναλαμβάνεται δεν κόστισε τίποτα και δεν πέρασε από κανένα κουμπί του θεατή.

Το 1991 η οθόνη έδειξε τον πόλεμο από την πλευρά του όπλου. Το 2001 η ίδια οθόνη έδειξε το ατύχημα από την πλευρά του θύματος. Και τις δύο φορές ο θεατής κάθισε στην ίδια πολυθρόνα, με το ίδιο τηλεκοντρόλ, χωρίς να χρειαστεί να πατήσει τίποτα. Η παγκοσμιοποίηση ήρθε με δορυφόρο πριν έρθει με πλοία, και το πρώτο της προϊόν ήταν ο φόβος σε πραγματικό χρόνο.

Οι ενενήντα ώρες δεν ήταν δωρεάν για τον θεατή. Τις πλήρωσε με το 55% του Pew.

XI. Το χωριό και το κουκούλι

Το «είμαστε όλοι Αμερικανοί» της 12ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν το πρώτο τέτοιο μάθημα. Ήταν το έβδομο.

Το 1959 η Μαίρη Λίντα τραγούδησε σε μουσική Μανώλη Χιώτη και στίχους Αλέκου Σακελλάριου ότι λαός και Κολωνάκι είναι το ίδιο πράγμα σε τούτο τον κοσμάκη.

Τρία χρόνια μετά, το 1962, ο Μάρσαλ ΜακΛούαν έγραψε ότι ο ηλεκτρονικός χρόνος συρρικνώνει τον πλανήτη σε χωριό. Το ίδιο σχήμα, σε δύο κλίμακες.

Πρώτα μαθαίνει κανείς ότι δεν υπάρχει τάξη. Μετά ότι δεν υπάρχει έθνος. Ο Χιώτης, που πήρε το μπουζούκι από τον τεκέ, του έβαλε τέταρτη χορδή, το έκανε ηλεκτρικό, το ανέβασε στα κοσμικά κέντρα και το πήγε στην Αμερική, ήταν ο μόνος στην ορχήστρα που είχε κάνει πραγματικά τη διαδρομή.

Το «όλοι το ίδιο» το τραγούδησε αυτός που ήξερε καλύτερα από όλους το αντίτιμο.

Τα μαθήματα ήρθαν με τη σειρά, κάθε ένα με ένα ζωντανό γεγονός και ένα «όλοι μαζί». 1969, το φεγγάρι, 600 εκατομμύρια βλέπουν την ίδια εικόνα την ίδια στιγμή.

1985, Live Aid, 1,9 δισεκατομμύρια σε 150 χώρες και το «We Are the World», ο ύμνος του ενιαίου πλανήτη με τη λιμοκτονία ως αφορμή.

1989, το Τείχος του Βερολίνου πέφτει σε ζωντανή μετάδοση.

1991, ο Κόλπος από την κάμερα του πυραύλου.

1997, η κηδεία της Νταϊάνα, 2,5 δισεκατομμύρια, το πρώτο παγκόσμιο πένθος για άνθρωπο που κανείς δεν γνώριζε.

2001, οι πύργοι και το πρωτοσέλιδο της Le Monde.

2004, το τσουνάμι. 2020, η πανδημία, «είμαστε όλοι μαζί σε αυτό», στο κινητό πια, χωρίς τηλεόραση. Κάθε φορά ένα συναίσθημα χωρίς σύνορα, με ημερομηνία λήξης, που έπρεπε να ανανεωθεί με το επόμενο.

Στην Ελλάδα το συναίσθημα του 2001 κράτησε σαράντα οκτώ ώρες. Την ίδια εβδομάδα, σε ελληνικό γήπεδο, η ενός λεπτού σιγή αποδοκιμάστηκε και ο διεθνής Τύπος το κατέγραψε με φρίκη.

Ο τηλεθεατής από τα Τρίκαλα ήταν Νεοϋορκέζος για δύο μέρες. Μετά θυμήθηκε τον Κίσινγκερ, τη Χούντα και το Βελιγράδι του 1999, που το είχε δει από την ίδια οθόνη δύο χρόνια πριν. Η εικόνα ενοποιεί τον χρόνο, όχι τη μνήμη.

Παράλληλα με το συναίσθημα προχωρούσε η υπογραφή. 1992, Μάαστριχτ και το «Τέλος της ιστορίας» του Φουκουγιάμα.

1995, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το Σένγκεν και «Το τέλος του έθνους κράτους» του Κενίτσι Ομάε, το βιβλίο που διάβασαν όλοι οι διευθύνοντες σύμβουλοι. 1999, το ευρώ λογιστικά. Ιανουάριος 2002, τα χαρτονομίσματα του ευρώ στα χέρια, τέσσερις μήνες μετά τους πύργους, πάνω στο ίδιο κύμα. 2005, η Πρόεδρος της Βουλής προς τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι τα εθνικά σύνορα και η εθνική κυριαρχία θα περιοριστούν. 2010, «ευρώ ή χάος», με το spread στη θέση των πύργων, και η ίδια απάντηση.

Λευκές συσκευές, ησυχία, μια οθόνη. Δεν χρειάστηκε καν μουσουλμάνος. Το έθνος κράτος δεν καταργήθηκε με διάταγμα. Παραδόθηκε σε δόσεις, κάθε μία μετά από ένα ζωντανό γεγονός που είχε πείσει τον θεατή ότι δεν ανήκει πια πουθενά συγκεκριμένα.

Η λέξη cocooning επινοήθηκε το 1981 από τη Φέιθ Πόπκορν, σύμβουλο μάρκετινγκ, για να περιγράψει μια καταναλωτική τάση. Το κουκούλι ήταν πρώτα προϊόν και μετά τρόπος ζωής. Το δίλημμα «δημοκρατία ή ασφάλεια» τέθηκε τη στιγμή που οι πύργοι έπεφταν σε λούπα και ο άνθρακας έφτανε στο Κογκρέσο, και η απάντηση δόθηκε με τη σειρήνα ανοιχτή. Το παγκόσμιο χωριό και το κουκούλι είναι το ίδιο δωμάτιο από τις δύο του πλευρές. Απέξω, όλοι το ίδιο. Από μέσα, ο καθένας μόνος με την οθόνη του.

Η νέα γενιά δεν χρειάστηκε να πειστεί. Γεννήθηκε μέσα. Ο δεκαοχτάχρονος του 2026 δεν είδε τους πύργους, δεν είδε το Τείχος, δεν είδε τη δραχμή. Είδε την πανδημία από το κινητό, το «όλοι μαζί» ήταν η πρώτη του πολιτική εμπειρία, με το σχολείο κλειστό και το κράτος να του μιλά μέσω εφαρμογής. Για αυτόν το παγκόσμιο χωριό δεν είναι ιδεολογία, είναι ο μόνος χώρος που γνώρισε. Και το κράτος του, το μόνο που γνώρισε, ήταν ένα QR. Έτσι πέρασε το μάθημα από το αεροδρόμιο στο κινητό, χωρίς να χρειαστεί άλλο αεροπλάνο. Σαράντα χρόνια λεπτοδουλειάς, από το τραγούδι ως την εφαρμογή, για να μη χρειάζεται πια ούτε σειρήνα.

Η δεύτερη φάση είναι η αντίθετη κίνηση από την πρώτη. Το 2001 η οθόνη ήταν μία. Όλοι είδαν τις ίδιες σκηνές εικόνες σε επανάληψη, την ίδια στιγμή και το Pew μέτρησε ένα 55%. Το 2026 οι οθόνες είναι οκτώ δισεκατομμύρια και καμία δεν δείχνει το ίδιο. Ο ίδιος χρόνος, διαφορετική πραγματικότητα για τον καθένα.

Το παγκόσμιο χωριό ενοποίησε το ρολόι και μετά ο αλγόριθμος διέσπασε το περιεχόμενο. Πρώτα «όλοι μαζί», για να διαλυθεί το έθνος. Μετά «ο καθένας μόνος», για να μη φτιαχτεί τίποτα στη θέση του. Το εργαλείο έχει όνομα και ημερομηνίες. Ο Ιλάι Παρίσερ, 2011, «η φούσκα του φίλτρου».

Η Cambridge Analytica, 2018, 87 εκατομμύρια προφίλ και περίπου πέντε χιλιάδες σημεία δεδομένων ανά άτομο, ώστε κάθε ψηφοφόρος να βλέπει διαφορετικό υποψήφιο.

Η Palantir, ιδρυμένη το 2003 από τον Πίτερ Θιλ με κεφάλαιο εκκίνησης από την In-Q-Tel, τον επενδυτικό βραχίονα της CIA, δύο χρόνια μετά τους πύργους. Η υπηρεσία που μπλόκαρε το τηλεγράφημα του Μίλερ χρηματοδότησε τη μηχανή που δεν χρειάζεται πια τηλεγραφήματα.

Ο πάροχος ξέρει για τον χρήστη περισσότερα από το κράτος, και το κράτος αγοράζει από τον πάροχο. Το προφίλ που κρατά ο πάροχος δεν περιγράφει τον χρήστη. Τον παράγει. Του δείχνει αυτό που τον κρατά, ο χρήστης γίνεται αυτό που βλέπει, και το προφίλ επιβεβαιώνεται. Δύο γείτονες με διαφορετικό πάροχο ζουν στην ίδια πολυκατοικία σε δύο διαφορετικές χώρες, με διαφορετικούς εχθρούς, διαφορετικά γεγονότα, διαφορετική 11η Σεπτεμβρίου. Δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στο τι συνέβη, άρα δεν μπορούν να κάνουν κοινωνία.

Το «α-κοινωνία» έχει ημερομηνία γέννησης, και μάλιστα επίσημη. 1987, η Θάτσερ στο Woman’s Own. «Κοινωνία δεν υπάρχει, υπάρχουν άτομα και οικογένειες». Την ίδια χρονιά βγήκε ο RoboCop, με την OCP να ιδιωτικοποιεί την αστυνομία του Ντιτρόιτ και να πουλά την ασφάλεια ως προϊόν.

Το 1987 η α-κοινωνία διακηρύχθηκε και προβλήθηκε σε κινηματογράφο μέσα σε δώδεκα μήνες. Οι πύργοι ήρθαν δεκατέσσερα χρόνια μετά, όταν το έδαφος ήταν ήδη σκαμμένο. Το 1987 διακηρύχθηκε, το 2001 πήρε τον φόβο της, το 2011 πήρε τον αλγόριθμό της.

Ένα σύστημα που χρειάζεται φόβο, τον προβλέπει, τον παράγει, (κάνε τους να φοβηθούν ήταν το μότο των κυβερνήσεων στον covid 19)  τον αξιοποιεί σε σαράντα πέντε μέρες φτάνει στο ίδιο σημείο είτε έχει σχέδιο είτε απλώς ένστικτο. Το σχέδιο θέλει συνωμότες. Και τα δύο χρειάζονται κίνητρα και ατιμωρησία, και αυτά είναι τεκμηριωμένα σε κάθε ενότητα παραπάνω. Η α-κοινωνία δεν χρειάζεται πολίτες. Χρειάζεται πελάτες. Κι αν κοιτάξουμε γύρω μας και δεν σκεφτούμε τον κόσμο με όρους μνήμης αλλά με όρους απτής πραγματικότητας, το κατάφεραν.

Και ο αμίαντος του ενός δισεκατομμυρίου, αυτός που η Port Authority δεν μπορούσε να αφαιρέσει νόμιμα. Αφαιρέθηκε σε δέκα δευτερόλεπτα και απλώθηκε πάνω από το Μανχάταν, 400 τόνοι ψεκασμένου αμιάντου, μαζί με μόλυβδο, βενζόλιο, διοξίνες, ίνες γυαλιού και κονιορτοποιημένο τσιμέντο, πάνω σε περίπου 400.000 ανθρώπους, διασώστες, εργάτες, κατοίκους, υπαλλήλους, μαθητές.

Η συγκάλυψη είχε τρία επίπεδα και το καθένα έχει έγγραφο. Το ομοσπονδιακό. 18 Σεπτεμβρίου 2001, η επικεφαλής της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος Κριστίν Τοντ Γουίτμαν δηλώνει ότι ο αέρας είναι ασφαλής. Το 2003 ο Γενικός Επιθεωρητής της ίδιας υπηρεσίας διαπιστώνει ότι το Συμβούλιο Περιβαλλοντικής Ποιότητας του Λευκού Οίκου αφαίρεσε τις προειδοποιήσεις από τις ανακοινώσεις και πρόσθεσε καθησυχαστικές φράσεις, ώστε να ανοίξει ξανά η Wall Street στις 17 Σεπτεμβρίου. Το δημοτικό. Ο δήμαρχος Τζουλιάνι επαναλάμβανε ότι ο αέρας ήταν «ασφαλής και αποδεκτός», ενώ τον Οκτώβριο του 2001 ο αναπληρωτής δήμαρχος Ρόμπερτ Χάρντινγκ έγραφε εσωτερικό μνημόνιο που κατέγραφε τους κινδύνους του αέρα και τη νομική ευθύνη της πόλης. Οι μετρήσεις της ίδιας της πόλης έδειχναν τον Νοέμβριο του 2001 αυξημένο βενζόλιο στο Ground Zero και αυξημένο αμίαντο στο Στάτεν Άιλαντ όπου πήγαιναν τα μπάζα, και τον Ιούλιο του 2002, δέκα μήνες μετά, αμίαντο σε πρόσοψη κτιρίου στην οδό John, μακριά από το σημείο.

Τα έγγραφα καταγράφουν απόκρυψη των δεδομένων αμιάντου, κάλυψη μόλυνσης από μόλυβδο στο κτίριο του Υπουργείου Μεταφορών και αποθάρρυνση των διασωστών από τη χρήση μάσκας. Οι εργαζόμενοι στα ερείπια δούλεψαν οκτώ μήνες χωρίς καμιά προφύλαξη.

Ο νόμος για την περίθαλψη ψηφίστηκε το 2010, με το όνομα του αστυνομικού Τζέιμς Ζαντρόγκα, νεκρού από το 2006 στα 34, και άφησε τον καρκίνο απέξω. Τον Ιούλιο του 2011 ο διευθυντής του προγράμματος απέρριψε την ένταξή του ελλείψει στοιχείων. Δύο μήνες μετά το Lancet δημοσίευσε τη μελέτη της Πυροσβεστικής, 19% περισσότεροι καρκίνοι στους εκτεθειμένους. Ο καρκίνος μπήκε στη λίστα τον Σεπτέμβριο του 2012, έντεκα χρόνια μετά τη σκόνη. Η Γουίτμαν ζήτησε συγγνώμη το 2016.

Η αποκάλυψη είχε επίσης μέθοδο, και ημερομηνίες. Τα δημοτικά έγγραφα, 68 κούτες, έμειναν σε γραφείο του Δήμου για πάνω από είκοσι χρόνια και ανακαλύφθηκαν το 2025. Οι βουλευτές Γκόλντμαν και Νάντλερ τα ζητούσαν εγγράφως από τον δήμαρχο Άνταμς από τον Απρίλιο του 2024 και κάθε φορά τους τα αρνούνταν.

Η οργάνωση 9/11 Health Watch έκανε δύο αγωγές. Τον Ιούλιο του 2025 το Δημοτικό Συμβούλιο ψήφισε ψήφισμα που υποχρέωσε την πόλη. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2026, έξι μέρες πριν από αυτές τις γραμμές, ο νέος δήμαρχος Ζόραν Μαμντάνι, με τον Τζον Στιούαρτ δίπλα του στο Δημαρχείο, έδωσε στη δημοσιότητα 170.000 σελίδες και δήλωσε ότι οι άνθρωποι αρρώστησαν επειδή οι ηγέτες που εμπιστεύονταν τους είπαν ψέματα.

Τέσσερις δημοτικές αρχές, Τζουλιάνι, Μπλούμπεργκ, ντε Μπλάζιο, Άνταμς, τα κράτησαν κλειστά. Η αποκάλυψη δεν προήλθε από έρευνα. Προήλθε από αλλαγή δημάρχου και από αγωγή. Το ομοσπονδιακό πρόγραμμα υγείας για την 11η Σεπτεμβρίου αριθμεί σήμερα περίπου 145.000 μέλη και έχει εξουσιοδότηση ως το 2090. Ως τον Μάρτιο του 2025 είχαν πεθάνει 8.215 από τα μέλη του, οι 3.767 από καρκίνο. Οι νεκροί της σκόνης ξεπέρασαν τους νεκρούς της μέρας πριν κλείσουν είκοσι χρόνια, και οι νέες διαγνώσεις ανεβαίνουν ακόμα, γιατί το μεσοθηλίωμα θέλει είκοσι με σαράντα χρόνια για να εμφανιστεί και η καμπύλη του αρχίζει τώρα. Το κτίριο που δεν άξιζε να καθαριστεί καθαρίστηκε από τους πνεύμονες όσων το ξεσκάλισαν.

Η ασφάλεια δεν μετριέται από το πόσους κακούς πιάνει. Μετριέται από το πόσους καλούς μαθαίνει να στέκονται στη σειρά χωρίς να ρωτούν. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, ο άνθρωπος που ρώτησε το 2002 δεν χρειάζεται πια να ρωτήσει. Τις απαντήσεις τις έδωσαν οι ίδιοι, με ημερομηνία, στα δικά τους έγγραφα. Το μόνο που δεν άλλαξε είναι η λέξη. Συνωμοσιολόγος. Δεν διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα. Διακρίνει το επιτρεπτό από το πρόωρο.

* Ο Αλέξανδρος Τσίγγος είναι τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός παραγωγός και αρθρογράφος και αναλυτής σε διάφορα ενημερωτικά sites και εφημερίδες.

"documentonews"

Σχετικό 👉 ΒΙΝΤΕΟ! Τότε (11/9/2001) μπήκαν τα θεμέλια για την συμμόρφωση μας και την κατάργηση της Δημοκρατίας...