54 χρόνια από τον Μαύρο Σεπτέμβρη! Η σφαγή στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου...

Οι οχτώ σκιές κινούνταν προσεχτικά μέσα στο Ολυμπιακό χωριό του Μονάχου γύρω στις 4 τα ξημερώματα, την Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου του 1972 σε ένα σ...

Οι οχτώ σκιές κινούνταν προσεχτικά μέσα στο Ολυμπιακό χωριό του Μονάχου γύρω στις 4 τα ξημερώματα, την Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου του 1972 σε ένα σχετικά απομονωμένο τμήμα του, κοντά στην πύλη, όπου βρίσκονταν οι κοιτώνες της Ισραηλινής αποστολής.

Κανείς από τους οχτώ άνδρες δεν ήταν αθλητής ή συνοδός που επέστρεφε από έξοδο στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, στις οποίες τα μέτρα ασφαλείας ήταν πολύ χαλαρά.
Όλοι τους ήταν μέλη της Παλαιστινιακής οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης» και ο φράχτης των δύο μέτρων δεν αποδείχτηκε πρόβλημα, ειδικά από την στιγμή που εξοδούχοι αθλητές τους βοήθησαν να τον πηδήξουν μαζί με τις τσάντες που κουβαλούσαν, οι οποίες ήταν γεμάτες με όπλα.

Γνωρίζοντας που ακριβώς διέμενε η αποστολή του Ισραήλ, οι οπλισμένοι άνδρες πραγματοποιούν έφοδο στα δωμάτιά τους, με σκοπό να τους συλλάβουν ως ομήρους και το ματωμένο θρίλερ των Ολυμπιακών του Μονάχου μόλις αρχίζει.

Οι ανίδεοι Γερμανοί και οι ανήμποροι ΙσραηλινοίΟ προπονητής πάλης Μοσέ Βάινμπεργκ είναι ο πρώτος νεκρός και ο αρσιβαρίστας Γιοσέφ Ρομάνο που προβάλλει αντίσταση ο δεύτερος, ο οποίος τραυματίζεται βαριά και πεθαίνει από αιμορραγία μετά από ώρες.
Κάποια μέλη της αποστολής-γιατροί, αθλητές και προπονητές-διαφεύγουν μέσα στη νύχτα και οι Παλαιστίνιοι του «Μαύρου Σεπτέμβρη» καταλήγουν με εννιά Ισραηλινούς ομήρους.
Το ξημέρωμα τα νέα της επίθεσης φτάνουν στο Ισραήλ και ο διοικητής της Μοσάντ Σβι Ζαμίρ ενημερώνει την πρωθυπουργό Γκόλντα Μέιρ, η οποία του δίνει εντολή να φύγει αμέσως για Μόναχο.

Οι Γερμανοί πιάνονται στον ύπνο από το χτύπημα και τις επόμενες ώρες θα αποδειχθούν ανίδεοι μπροστά σε αυτή την επίθεση, αφού λειτουργούν με σπασμωδικές κινήσεις.
Τα αιτήματα των Παλαιστινίων είναι η άμεση απελευθέρωση 200 και πλέον Αράβων κρατουμένων από το Ισραήλ ενώ ζητούν να αποφυλακιστούν τα μέλη της RAF Αντρέας Μπάαντερ και Ούλρικε Μάινχοφ καθώς και ο Ιάπωνας Κόζο Οκαμότο.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η απαίτηση για ένα αεροπλάνο που θα τους μετέφερε σε ασφαλή χώρα της Μέσης Ανατολής. Ο Ζαμίρ που ξέρει από τέτοιες καταστάσεις προσπαθεί να πείσει τους Γερμανούς να δεχτούν μια επιχείρηση που θα σχεδιάσουν οι IDF με την επίλεκτη ομάδα κομάντο Σαγιερέτ Ματκάλ, ώστε να λήξει η ομηρία.

Αυτοί αρνούνται, οι Ισραηλινοί παραμένουν ανήμποροι θεατές και η κυβέρνηση στέλνει τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας χωρίς ουσιαστικό σχέδιο, ενώ δεν μπαίνουν καν στον κόπο να απαγορέψουν την τηλεοπτική κάλυψη.
Το αποτέλεσμα; Οι Παλαιστίνιοι βλέπουν τους αστυνομικούς με τις φόρμες και τα αυτόματα στην τηλεόραση και απειλούν με αντίποινα, κάτι που τερματίζει άμεσα την όποια επιχείρηση είχαν στο μυαλό τους οι Γερμανοί.
Όλα λάθοςΤελικά αποφασίζουν να στείλουν τα μέλη του «Μαύρου Σεπτέμβρη» και τους ομήρους στο αεροδρόμιο του Φέρστενφελμπρουκ, ώστε δήθεν να φύγουν με ελικόπτερα για άλλο αεροδρόμιο όπου θα τους περίμενε το αεροπλάνο που είχαν ζητήσει.
Τοποθετούν ελεύθερους σκοπευτές αλλά η επιχείρηση σχεδιάζεται στο πόδι και όταν αρχίζουν οι πυροβολισμοί, επικρατεί πραγματικό χάος αφού οι Παλαιστίνιοι που επιζούν εκτελούν τους εννέα Ισραηλινούς.

Στην οροφή ενός διοικητικού κτηρίου δίπλα από τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου Φέρστενφελμπρουκ, ο Σβι Ζαμίρ είδε την επιχείρηση να καταρρέει και επιστρέφει άμεσα στο Ολυμπιακό Χωριό.
Την ίδια στιγμή κυκλοφορεί κατά λάθος η είδηση ότι οι όμηροι απελευθερώθηκαν, κάτι που έχει ήδη πληροφορηθεί η Γκόλντα Μέιρ, όταν όμως της τηλεφωνεί ο Ζαμίρ δεν την αφήνει καν να μιλήσει: «Γκόλντα, λυπάμαι που σας το λέω αλλά οι αθλητές δεν σώθηκαν. Τους είδα. Κανένας τους δεν επέζησε».

Ο διοικητής της Μοσάντ, είχε κάθε λόγο να αισθάνεται σαν λιοντάρι στο κλουβί αφού οι Γερμανοί τον δέχτηκαν μόνο ως απλό παρατηρητή και η μοίρα του ήταν να ζήσει από την αρχή μέχρι το τέλος την σφαγή του Μονάχου.
Ήξερε ήδη ότι αυτό το χτύπημα δεν θα έμενε αναπάντητο και λίγες ημέρες μετά ξεκίνησε ο σχεδιασμός της περιβόητης πλέον επιχείρησης με την κωδική ονομασία «Η οργή του Θεού» την οποία έστησε η Μοσάντ και είχε ως σκοπό την εκδίκηση των Ισραηλινών για την σφαγή στους Ολυμπιακούς του Μονάχου.
«Η οργή του Θεού»

Παρόλο που έχουν γραφτεί δεκάδες άρθρα και πολλά βιβλία για τις ομάδες εκτελεστών που έστειλε η Μοσάντ στην Ευρώπη αλλά και αλλού προκειμένου να δολοφονήσουν επιλεγμένους στόχους τους οποίους θεωρούσε υπεύθυνους για το Μόναχο, η αλήθεια παραμένει θολή μέχρι σήμερα.
Επί της ουσίας οι πράκτορες του Σβίκα-το παρατσούκλι του Ζαμίρ- άρχισαν να σκοτώνουν στελέχη της PLO και του «Μαύρου Σεπτέμβρη» με επιχειρήσεις κυρίως σε Ευρωπαϊκές πόλεις στις οποίες συμμετείχαν από τέσσερα έως δεκαπέντε άτομα.
Στην σειρά ντοκιμαντέρ «Μοσάντ: Μια απόρρητη ιστορία» ο Ζαμίρ είπε ότι δεν πήρε καμία εντολή από την Μέιρ για την συγκεκριμένη επιχείρηση τονίζοντας εμφατικά: «Η Γκόλντα δεν μου έδωσε τέτοιες διαταγές και ξέρετε γιατί; Επειδή δεν τις χρειαζόμουν!»
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σκέλη στην «Οργή του Θεού» ήταν η παράτολμη αποστολή που πήρε το κωδικό όνομα «Σφαγή Βερντέν» η οποία εκτυλίχθηκε στην καρδιά της Βηρυτού.

Στόχοι ήταν ο Άμπου Γιούσεφ επιχειρησιακός αρχηγός στον «Μαύρο Σεπτέμβρη», ο Καμάλ Νάσερ εκπρόσωπος της PLO και ο Καμάλ Άντουάν αρχηγός επιχειρήσεων της PLO.
Στις 9 Απριλίου του 1973 πολεμικά σκάφη του Ισραήλ έριξαν άγκυρα δώδεκα μίλια έξω από την πρωτεύουσα του Λιβάνου και ταχύπλοα μεταφέρουν τους κομάντο της Σαγιερέτ Ματκάλ στην ακτή.
Εκεί τους περιμένουν πράκτορες της Μοσάντ με νοικιασμένα αυτοκίνητα για να τους μεταφέρουν στο σύμπλεγμα των πολυκατοικιών που κατοικούσαν οι στόχοι.
Ο Ζαμίρ ενημερώνεται συνεχώς στο αρχηγείο της Μοσάντ για την εξέλιξη της παράτολμης αποστολής στην οποία επικεφαλής είναι ο Εχούντ Μπαράκ, διοικητής τότε της Σαγιερέτ Ματκάλ.

Αυτός και κάποιοι άλλοι κομάντο ντύνονται γυναίκες, ώστε να μην κινήσουν τις υποψίες και όταν φτάνουν στα δύο κτήρια αρχίζει η επιδρομή που θα καταλήξει στην εκτέλεση των τριών στόχων.

Ο απόηχος είναι τεράστιος αφού τα διεθνή ΜΜΕ γράφουν επί μέρες για την επιχείρηση των Ισραηλινών μέσα στην καρδιά της Βηρυτού και του Λιβάνου που έστειλε το μήνυμα του Σβίκα: «Όπου και αν κρύβεστε, θα σας βρούμε...».