H μισή αστική τάξη της χώρας ξεροσταλιάζει στα «ιατρεία» κομπογιαννιτών του Κολωνακίου...

Dimitris Tsirkas Όπως προκύπτει από την υπόθεση Μαζωνάκη, η μισή αστική τάξη της χώρας ξεροσταλιάζει στα «ιατρεία» κομπογιαννιτών του Κολωνα...

Dimitris Tsirkas
Όπως προκύπτει από την υπόθεση Μαζωνάκη, η μισή αστική τάξη της χώρας ξεροσταλιάζει στα «ιατρεία» κομπογιαννιτών του Κολωνακίου.
Η μαγική σκέψη και ο ανορθολογισμός δεν είναι ίδιον μόνο της καθυστερημένης πλέμπας, όπως θέλει ο κυρίαρχος λόγος, αλλά και της λεγόμενης «καλής» κοινωνίας.
Απλώς εδώ η μαγική σκέψη ενδύεται τον μανδύα της επιστήμης, πλαισιώνεται με ψευδο-τεχνικούς όρους και ακριβά μηχανήματα και προσφέρεται – έναντι αδρής αμοιβής - σε κυριλέ «κλινικές» στις πιο ακριβές συνοικίες της Αθήνας, του Ψυχικού, της Κηφισιάς.
Αντί για ζώδια και χαρτομαντείες, οι αστοί την ψάχνουν σε κβαντικές και "ολιστικές" ιατρικες, σε βιοσυντονισμούς και οζονοθεραπείες, σε υπνωτιστές και σαμάνους.
Ένας πολυτελής κομπογιαννιτισμός από πλουσίους για πλουσίους.
Σε αντίθεση, όμως, με τον ανορθολογισμό των φτωχών, που είναι κατά κύριο λόγο ένας ανορθολογισμός της απελπισίας, ο ανορθολογισμός των πλουσίων είναι ένας ανορθολογισμός της υπερβολικής αυτοπεποίθησης.
Της πίστης ότι επειδή έχουν λεφτά και δύναμη μπορούν να νικήσουν το γήρας, ακόμη και τον θάνατο – με τις εξεζητημένες και πανάκριβες θεραπείες θα καταφέρουν να μείνουν αιωνίως νέοι.
Είναι ο φετιχισμός του κεφαλαίου στην πιο ακραία μορφή του - η εξουσία του πλούτου που θέλει να γίνει και εξουσία επί της ζωής.
Οι αρχαίοι Φαραώ και οι Κινέζοι αυτοκράτορες απαιτούσαν να τους θάψουν μαζί με τα πλούτη και τους υπηρέτες τους, γιατί πίστευαν ότι θα κυβερνάνε και στον άλλο κόσμο.
Οι σύγχρονοι αστοί δεν πιστεύουν στον άλλον κόσμο – αυτός είναι μια χρήσιμη αυταπάτη για τους φτωχούς, για να αντέξουν την αβίωτη ζωή τους σε τούτο τον κόσμο.
Πιστεύουν όμως ότι μπορούν, με το χρήμα και την επιστήμη που την έχουν μετατρέψει σε κοσμική θρησκεία, να κατακτήσουν την αθανασία.
Αλλά αντί για αθάνατοι, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δείχνουν απλώς σαν ζωντανές μούμιες - απέθαντοι.
Η τέλεια ενσάρκωση του κεφαλαίου ως νεκρή εργασία, που, σαν βαμπίρ, ζει μόνο ρουφώντας ζωντανή εργασία και ζει περισσότερο, όσο περισσότερη εργασία ρουφά.