Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας «Ζήτω η Παλαιστινιακή Αντίσταση. Θάνατος στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό»! Ταουφίκ Αλ-Γκουσέιν & Ράνια Χ...
«Ζήτω η Παλαιστινιακή Αντίσταση. Θάνατος στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό»!
Ταουφίκ Αλ-Γκουσέιν & Ράνια Χαμάντ: «Γιατί πρέπει να δείτε την ταινία "Palestine 36" κι όχι να χειροκροτείτε το "NAZA"»...
Ζήτω η Παλαιστινιακή Αντίσταση και στο διάολο η υποκριτική ευσπλαχνία των Σιωνιστών!
Σχετικό 👉 «ΝΑΖΑ»! Πώς μπόρεσε μια τόσο απροκάλυπτη σιωνιστική ταινία να κερδίσει τόσες πολλές καρδιές;
«Αγαπώ τους μοναχικούς, τους διαφορετικούς, αυτούς που δεν συναντάς ποτέ.
Τους χαμένους, τους εξαφανισμένους, τους στοιχειωμένους, τους γαμημένους.
Αυτούς που οι ψυχές τους φλέγονται»
Τσαρλς Μπουκόφσκι
«NAZA»... η παγίδα της "φιλανθρωπίας"!
Υπάρχει λόγος για τον οποίο η "πολιτισμένη" δύση των Γενοκτονιών εξυμνεί το «NAZA»;
Χρειαζόταν η διεθνής κοινή γνώμη, η παγκόσμια κοινότητα την ιστορία δύο ισραηλινών σκηνοθετών και στρατιωτών του πιο δειλού στρατού βρεφοκτόνων;
Γιατί χρειαζόταν η "The Guardian" (τμήμα Guardian Documentaries), από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του Σιωνισμού να είναι ο κύριος παραγωγός και βασικός χρηματοδότης της ταινίας;
Η ταινία επομένως δεν αξιολογείται σε κινηματογραφικό επίπεδο, αλλά κρίνεται πάνω απ' όλα σε ηθικό, νομικό και πολιτικό επίπεδο:
Είναι μια σιωνιστική ταινία φερετζές για να οικοδομήσει τους "ειρηνιστές", τους λεγόμενους "αμερόληπτους", εκείνους τους ισαποστάκηδες: «ούτε με το Ισραήλ, ούτε με την Αντίσταση, αλλά με το ιμπεριαλιστικό αφήγημα από το 1947 περί "λύσης δύο κρατών" κι ανέξοδες χωρίς περιεχόμενο αναγνωρίσεις της Παλαιστίνης»!
Αξίζει να 'συναντήσουμε' τις σκέψεις, την προσέγγιση για την ταινία "ΝΑΖΑ" δύο καταξιωμένων Παλαιστίνιων διανοουμένων, του Ταουφίκ Αλ-Γκουσέιν και της Ράνια Χαμάντ:
«Γιατί πρέπει να δείτε την ταινία "Palestine 36" κι όχι να χειροκροτείτε το "NAZA"
Των Tawfiq Al-Ghussein και Rania Hammad
Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, μια αίθουσα χειροκροτούσε όρθια για είκοσι πέντε λεπτά. Ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια όρθια επευφημία στην ιστορία του φεστιβάλ. Την προηγούμενη χρονιά, το ρεκόρ ήταν είκοσι τρία λεπτά κι ανήκε επίσης σε μια ταινία για τη Γάζα: Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ, η οποία περιστρέφεται γύρω από το τελευταίο τηλεφώνημα ενός Παλαιστίνιου κοριτσιού που έχει παγιδευτεί σε ένα αυτοκίνητο που δέχεται πυρά.
Οι δύο μεγαλύτερες σε διάρκεια επευφημίες όρθιων θεατών που έχουν δοθεί ποτέ στη Βενετία αφορούν κι οι δύο τη Γάζα. Η μεγαλύτερη, ωστόσο, δεν είναι για τη φωνή του μικρού κοριτσιού. Είναι για το NAZA, ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών και ισραηλινοί στρατιώτες, με τα πρόσωπά τους κρυμμένα, αφηγούνται πώς η Γάζα έχει μετατραπεί σε ένα σύστημα στόχων, σημείων και προκαθορισμένων θανάτων αμάχων. Ο ίδιος ο τίτλος είναι ένας όρος που χρησιμοποιούσε ο ισραηλινός στρατός για να υποδείξει πόσους αμάχους θα σκότωνε πιθανώς μια μόνο εισβολή.
Αξίζει να σταματήσουμε εδώ πριν μιλήσουμε για την ταινία.
Για σχεδόν τρία χρόνια, οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα καταγράφουν την καταστροφή τους σε πραγματικό χρόνο. Κατέγραψαν βόμβες που έπεφταν, παιδιά που ανασύρονταν από τα ερείπια, νοσοκομεία που κατέρρεαν γύρω από γιατρούς, δημοσιογράφους που δολοφονήθηκαν ενώ εργάζονταν. Πατεράδες και μανάδες έστρεψαν τις κάμερες στα σώματα των παιδιών τους. Κατέγραψαν τους εαυτούς τους να πεθαίνουν από την πείνα, να φεύγουν, να επιστρέφουν, να σκάβουν, να θάβουν. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την καταστροφή ενός λαού που έχει καταγραφεί περισσότερο από αυτό, και όχι μόνο από τον Οκτώβρη του 2023, αλλά για δεκαετίες. Ωστόσο, δεν ήταν αρκετό. Ποτέ δεν είναι αρκετό. Μόνο όταν μιλάει ένας ισραηλινός, η αίθουσα σηκώνει ανάστημα, σηκώνεται όρθια και χειροκροτεί.
Γιατί η αλήθεια έχει διαφορετική υπόσταση όταν λέγεται από έναν ισραηλινό;
Γιατί αυτά που λέει ένας Παλαιστίνιος από το κατεστραμμένο σπίτι του αντιμετωπίζονται ως προκατειλημμένη μαρτυρία, ενώ το ίδιο πράγμα που λέγεται από κάποιον μέσα στον μηχανισμό που προκάλεσε αυτή την καταστροφή γίνεται αποκάλυψη;
Ο Παλαιστίνιος ποιητής και συγγραφέας Μοχάμεντ Ελ-Κουρτ έχει δώσει σ' αυτόν τον μηχανισμό ένα όνομα. Στην "πολιτική της έφεσης" του, περιγράφει την προϋπόθεση που επιβάλλεται στους Παλαιστίνιους: για να ακουστούν, πρέπει να απευθύνονται στη συνείδηση όσων τους καταπιέζουν, να επιδεικνύουν την αθωότητά τους, να παρουσιάζονται ως τέλεια θύματα.
Θύματα χωρίς Θυμό, χωρίς Πολιτική, χωρίς Αντίσταση. Όποιος δεν ταιριάζει σ' αυτή την εικόνα χάνει το δικαίωμα να γίνει πιστευτός.
Είναι παγίδα, γιατί σ' αυτό το έδαφος, ο Παλαιστίνιος δεν κερδίζει ποτέ. Αν μιλήσει, είναι προκατειλημμένος. Αν κατηγορήσει, υπερβάλλει. Αν Αντισταθεί, δικαιολογεί αυτό που του έχει γίνει. Ο λόγος του από μόνος του δεν είναι αρκετός. Κάποιος άλλος χρειάζεται πάντα για να τον εγγυηθεί.
Ο ισραηλινός μάρτυρας λύνει ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Ο Παλαιστίνιος ζήτησε να τον πιστέψουν κι αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο ισραηλινός δεν ζητά τίποτα: επιβεβαιώνει. Και επιβεβαιώνοντας, προσφέρει στον Δυτικό θεατή αυτό που πραγματικά χρειάζεται: την ικανότητα να πιστέψει στην θηριωδία χωρίς να χρειάζεται να πιστέψει τον Παλαιστίνιο.
Ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Μαχμούντ Μουστάχα, ο οποίος είδε το NAZA στην αίθουσα, χαρακτήρισε τα είκοσι πέντε λεπτά χειροκροτημάτων ως κατηγορητήριο κατά των δυτικών μέσων ενημέρωσης που για τρία χρόνια αντιμετώπιζαν τους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους ως "αναξιόπιστους αφηγητές του δικού μας θανάτου". Είναι χαρούμενος που οι μαρτυρίες τους γίνονται πλέον πιστευτές. Αλλά η εμπιστοσύνη που έρχεται τόσο αργά και μόνο από τους ισραηλινούς δεν προστατεύει κανέναν. "Οι νεκροί είναι ήδη νεκροί".
Η Παλαιστίνια συγγραφέας Σούζαν Αμπουλχάουα το έθεσε ευθέως:
"Οι Παλαιστίνιοι έδωσαν τη ζωή τους για να πουν αυτή την ιστορία. Μέσα και έξω από τη Γάζα, φωνάζαμε στον κόσμο τι έκανε το ισραήλ, όπως κάνουμε εδώ και δεκαετίες. Αλλά μόνο οι ισραηλινοί γίνονται πιστευτοί, γιορτάζονται ως θαρραλέοι αφηγητές, ενώ οι δράστες εξανθρωπίζονται και αντιμετωπίζονται με το πλεονέκτημα της αμφιβολίας".
Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα. Όχι μόνο αγνοείται η Παλαιστινιακή μαρτυρία, αλλά κι επιπλέον η ισραηλινή επιβεβαίωση αποκτά μια ηθική αξία που δεν αναγνωρίζεται ποτέ στον Παλαιστινιακό λόγο. Ένας Παλαιστίνιος σου λέει ότι η οικογένειά του δολοφονήθηκε και είναι θύμα. Ένας ισραηλινός σου λέει ότι οι Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν εν γνώσει τους και γίνεται θαρραλέος. Ο Παλαιστίνιος παρέχει το σώμα. Ο Ισραηλινός παρέχει την αποκάλυψη.
Είμαστε ήδη εξοικειωμένοι με αυτό το (σιωνιστικό) τέχνασμα. Στο Ισραήλ, υπάρχει ακόμη και μια έκφραση για μια από τις μορφές του, yorim ve-bochim ("πυροβολώ και κλαίω"). Ο στρατιώτης πυροβολεί, μετά κλαίει γι' αυτό που έχει κάνει, και το κλάμα του γίνεται απόδειξη ότι έχει διατηρήσει την ανθρώπινη φύση του. Το έγκλημα μπορεί ν' αναγνωριστεί, αρκεί η συνείδηση όσων συμμετείχαν να παραμένει στο επίκεντρο της αφήγησης.
Υπάρχει και μια δεύτερη οπτική γωνία, που στοχεύει στο ίδιο το Ισραήλ. Αν οι ισραηλινοί είναι αυτοί που καταγγέλλουν τα ισραηλινά εγκλήματα, τότε ίσως το Ισραήλ να παραμένει, κάτω από όλα αυτά, η φιλελεύθερη και μεταρρυθμιστική κοινωνία που οι υποστηρικτές του πάντα απεικόνιζαν. Κοιτάξτε, μας λένε: Ισραηλινοί σκηνοθέτες καταγγέλλουν τον στρατό, Ισραηλινοί στρατιώτες ομολογούν, η ισραηλινή κοινωνία συζητά. Πρέπει να υπάρχει ένα άλλο Ισραήλ, αξιοπρεπές, βασανισμένο. Ο αντιφρονών γίνεται έτσι απαλλακτικό στοιχείο. Αυτή είναι η βαθύτερη λειτουργία του "πυροβολώ και κλαίω":
Το κλάμα δεν αμφισβητεί το σύστημα, σώζει την ηθική του εικόνα.
Και σήμερα, μετά από όσα είδε ο κόσμος στη Γάζα, το Ισραήλ χρειάζεται απεγνωσμένα αυτή την εικόνα.
Στο NAZA, αυτοί οι άντρες δεν κλαίνε καν.
Περιγράφουν τη δολοφονία με άτονη φωνή κι ένας από αυτούς τη συγκρίνει με βιντεοπαιχνίδι. Η τύψεις δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνη. Την προσφέρει το θέατρο, ένα κοινό που χρειάζεται να πιστέψει ότι κάποιος βασανίζεται.
Ο Αμερικανό-Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Άλι Αμπούνιμα έθεσε το ερώτημα με την απαραίτητη σκληρότητα:
Γιατί οι άνδρες που περιγράφουν εγκλήματα αυτής της σοβαρότητας γίνονται ανώνυμοι πρωταγωνιστές μιας πολιτιστικής καθαγίασης αντί να καλούνται να λογοδοτήσουν γι' αυτά;
Η ανωνυμία μπορεί να είναι απαραίτητη για τη λήψη μαρτυρίας. Οι δημοσιογράφοι προστατεύουν τις πηγές τους· οι πληροφοριοδότες αντιμετωπίζουν πραγματικούς κινδύνους.
Αλλά η ανωνυμία δεν μπορεί να γίνει άφεση αμαρτιών. Αν κάποιος λέει ότι συμμετείχε σ' ένα σύστημα στο οποίο ολόκληρες οικογένειες δολοφονήθηκαν εν γνώσει του, έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε περισσότερα από την ανησυχία τους. Τι έκαναν; Τι ενέκριναν; Ποιοι δολοφονήθηκαν; Θα παραδώσουν τα αποδεικτικά στοιχεία στους ερευνητές, τα ονόματα στους εισαγγελείς; Θα εμφανιστούν στα δικαστήρια; Διαφορετικά, παραμένει μια αντίστροφη ηθική συναλλαγή:
Το Παλαιστίνιο θύμα αναγνωρίζεται, φωτογραφίζεται και θάβεται. Ο Ισραηλινός συμμετέχων παραμένει ανώνυμος, προστατεύεται και στη συνέχεια επαινείται επειδή μας είπε ότι το θύμα δολοφονήθηκε.
Και εδώ πρέπει να ειπωθεί κάτι που κανείς δεν είπε στη Βενετία. Το NAZA είναι των Yuval Abraham και Rachel Szor, των ίδιων δύο δημιουργών του "No Other Land", της ταινίας που έκαναν με τους Παλαιστίνιους Basel Adra και Hamdan Ballal. Δεν είναι προπαγανδιστές της hasbara (δημόσια διπλωματία κι επικοινωνιακή πολιτική του ισραήλ). Είναι ειλικρινείς ισραηλινοί, κατά της κατοχής, οι "καλοί Ισραηλινοί" για τους οποίους γίνεται όλο αυτό το επιχείρημα. Και η ίδια η ιστορία τους καταδεικνύει την ασυμμετρία στην πιο ωμή της μορφή. Λίγες εβδομάδες αφότου και οι τέσσερις κέρδισαν μαζί το Όσκαρ, έποικοι επιτέθηκαν στον Ballal στο χωριό του, Susiya, στη Δυτική Όχθη, αφήνοντάς τον με αιμορραγία στο κεφάλι. Ο στρατός τον πήρε μακριά και τον κράτησε όλη τη νύχτα. Η Adra είπε ότι από τότε που επέστρεψε από τα Όσκαρ, υπήρχε μία επίθεση την ημέρα και ένιωθε σαν εκδίκηση. Οι Ισραηλινοί σκηνοθέτες έλαβαν όρθια χειροκροτήματα και το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής. Ο Παλαιστίνιος συν-σκηνοθέτης τους ξυλοκοπήθηκε στην ίδια του τη γη. Ίδια ταινία, ίδιο βήμα, άνισα σώματα.
Ακόμα και το πλαίσιο του θαρραλέου αντιφρονούντος θα πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά. Ο ισραηλινός Υπουργός Πολιτισμού ζήτησε την ανάκληση της υπηκοότητας του Αβραάμ και του Σζορ. Κι όμως, στη Βενετία, το δυτικό κοινό είναι αυτό που υπερασπίζεται την ισραηλινή φωνή, όχι την Παλαιστινιακή.
Τίποτα από αυτά δεν καθιστά τις μαρτυρίες άχρηστες. Πρέπει να διατηρηθούν, να επαληθευτούν, να προσαχθούν στα δικαστήρια και πρέπει να αναζητηθούν κυρώσεις και λογοδοσία για τα αποδεικτικά στοιχεία τους. Ο ίδιος ο Μοχάμεντ Ελ-Κουρτ αναγνωρίζει αυτό που αποκαλύπτει το NAZA:
Την αυτοματοποιημένη και θεσμική φύση της δολοφονίας, τον μαζικό θάνατο πολιτών "εκ προθέσεως", το σύστημα Lavender (Λεβάντα, είναι ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που επιλέγει στόχους για δολοφονία).
Οι αποκαλύψεις σχετικά με τη στόχευση με τεχνητή νοημοσύνη αφαιρούν το άλλοθι των δυτικών κυβερνήσεων για εύλογη άρνηση. Και η ταινία έχει πραγματική αξία επειδή φτάνει σ' ένα κοινό που οι Παλαιστίνιοι πολύ συχνά δεν έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν.
Αλλά αν αυτό το κοινό φύγει από την αίθουσα καθησυχασμένο από την ύπαρξη "καλών ισραηλινών", αντί ν' αντιμετωπίσει το σύστημα, τότε η ταινία έχει αποτύχει ακριβώς εκεί που είχε τη μεγαλύτερη σημασία. Μην συγχέετε την επιβεβαίωση με την ανακάλυψη. Μην συγχέετε την εξομολόγηση με το θάρρος. Μην συγχέετε τις τύψεις με τη δικαιοσύνη.
Έπειτα, υπάρχει το ζήτημα του χρόνου. Το NAZA ξεκινά εκεί που ξεκίνησε ο Γενοκτονικός πόλεμος. Χτισμένο πάνω στα λόγια στρατιωτών που περιγράφουν το σύστημα στόχευσης κι αυτό μπορεί να ανοίξει μόνο μετά την 7η Οκτώβρη. Και αυτό το άνοιγμα, αποδέχεται σιωπηλά το πλαίσιο που θα έπρεπε να απορρίψουμε:
Ότι η ιστορία ξεκινά εκεί, ότι το 1936, η Νάκμπα και οι δεκαετίες κατοχής είναι το φόντο, όχι η αιτία.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που έχει σημασία η ταινία "Παλαιστίνη 36".
Η ταινία της Αν Μαρί Τζασίρ (👉 Μας υπενθυμίζει με τον πιο σαφή τρόπο ότι το ισραήλ δεν δημιουργήθηκε από τους Εβραίους, αλλά από τους Βρετανούς) κάνει το ακριβώς αντίθετο. Δεν χρειάζεται την ισραηλινή συνείδηση για ν' ανοίξει την πόρτα στην Παλαιστινιακή Ιστορία. Μας μεταφέρει στο 1936, σε μια Παλαιστινιακή κοινωνία που αντιμετωπίζει τη βρετανική αποικιακή κυριαρχία, τον εκτοπισμό και μια επικείμενη καταστροφή. Η Αν Μαρί Τζασίρ εργάστηκε πάνω σ' αυτό για σχεδόν δέκα χρόνια. Η ταινία γυρίστηκε από Παλαιστινιακά χέρια και είναι η μόνη μεγάλου μήκους ταινία που γυρίστηκε στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών πολέμου. Υπάρχει μια σκηνή στην οποία η σκηνοθέτης επέμεινε πάση θυσία:
Ένα μικρό κορίτσι που τρέχει κατά μήκος των τειχών της Ιερουσαλήμ.
Αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε διατριβή.
Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται στο επίκεντρο της δικής τους Ιστορίας. Δεν αποτελούν στοιχεία στο ηθικό ταξίδι κάποιου άλλου. Δεν περιμένουν έναν ισραηλινό να επιβεβαιώσει αυτά που γνωρίζουν για τη χώρα τους. Μιλούν πριν καν υπάρξει το ισραήλ (👉 Γιατί δεν γνωρίζουμε ότι ο Ηρόδοτος ανέφερε την «Παλαιστίνη» ήδη από το 450 π.Χ.;). Και αυτό από μόνο του σπάει μια από τις πιο επίμονες συνήθειες στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η Παλαιστίνη στο δυτικό κοινό:
Οι Παλαιστίνιοι έχουν μια ιστορία πριν από τις ισραηλινές τύψεις, μια πολιτική πριν από την ισραηλινή διαφωνία, μια Μνήμη πριν από την ισραηλινή ομολογία.
Πηγαίνετε να δείτε την ταινία "Παλαιστίνη 36".
Όχι ως χειρονομία πολιτιστικής αλληλεγγύης, όχι επειδή ο Παλαιστινιακός κινηματογράφος πρέπει να εξαιρείται από την κριτική, όχι επειδή μια ταινία μπορεί να διορθώσει δεκαετίες διαγραφής. Πηγαίνετε επειδή έχει σημασία ποιος αφηγείται την ιστορία. Πηγαίνετε επειδή οι Παλαιστίνιοι αποτελούν εδώ και καιρό δευτερεύοντες χαρακτήρες στην ηθική βιογραφία του ισραήλ. Πηγαίνετε επειδή ένας λαός δεν πρέπει να αναγκάζεται να πεθάνει μπροστά στην κάμερα και μετά να περιμένει κάποιος από την κοινωνία που τον σκοτώνει να εξηγήσει στον κόσμο ότι αυτοί οι θάνατοι ήταν αληθινοί.
Και όταν μιλούν ισραηλινοί στρατιώτες, ακούστε τους. Διατηρήστε τα αποδεικτικά στοιχεία, επαληθεύστε τα και προσκομίστε τα στα δικαστήρια. Αλλά μην μπερδεύετε την επιβεβαίωση με την αποκάλυψη.
Ο Παλαιστίνιος ποιητής (συγγραφέας, καθηγητής Πανεπιστημίου) Μοσάμπ Αμπού Τόχα, ο οποίος έχασε την οικογένειά του σ' εκείνες τις επιθέσεις, έγραψε ό,τι έπρεπε να ειπωθεί γι' αυτά τα χειροκροτήματα. Απαριθμεί τους νεκρούς, ονομαστικά και αριθμητικά:
Τον ξάδερφο του πατέρα του, που δολοφονήθηκε μαζί με τη σύζυγό του, τα παιδιά και τα εγγόνια του - τριάντα ένα άτομα σε μία μόνο επίθεση· περισσότερα από ενενήντα μέλη της οικογένειας Τόχα σε μια άλλη.
Στη συνέχεια, στράφηκε στις ομολογίες:
"Πρέπει να σπάσουμε τα κόκαλα του συστήματος πίσω απ' αυτό το κακό... Σπάστε τα πολεμικά αεροπλάνα. Σπάστε τα τανκ. Σπάστε το πυροβολικό. Χρειαζόμαστε μια Επανάσταση, όχι απλώς να σπάσουμε τη σιωπή".
Αυτή είναι η διαφορά. Επικροτούμε το σπάσιμο της σιωπής όταν αυτό που χρειάζεται είναι η θραύση του συστήματος. Και σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν οι πρώτοι που μπόρεσαν να σπάσουν αυτή τη σιωπή. Οι Παλαιστίνιοι μιλούσαν πολύ πριν από αυτούς, και τις Παλαιστινιακές φωνές πρέπει να ακούσουμε.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπάρχουν καλοί ισραηλινοί. Είναι ο λόγος για τον οποίο οι Παλαιστίνιοι πρέπει να συνεχίσουν να πεθαίνουν πριν ο κόσμος είναι πρόθυμος να τους πιστέψει.
Και γιατί, όταν ένας ισραηλινός επαναλαμβάνει αυτό που έλεγαν από πάντα οι νεκροί, ο κόσμος σηκώνεται και χειροκροτεί για είκοσι πέντε λεπτά.»
* Δημοσιεύτηκε στην "Antiper" Επαναστατική κριτική του υπάρχοντος (αριστερή/αντιιμπεριαλιστική συλλογικότητα πολιτικής ανάλυσης), 2 Οκτώβρη 2026 👉 Tawfiq Al-Ghussein e Rania Hammad | Perché dovete vedere Palestina 36 e non applaudire Naza
Αυτή είναι η Παλαιστινιακή διανόηση που τρομοκρατεί της ιμπεριαλιστική ευρωπαϊκή αριστερά. Πως να μην υποκλιθείς σ' αυτούς τους Παλαιστίνιους; Τι δεν μπορούμε να καταλάβουμε και πρέπει να δεχόμαστε διαχρονικά αυτό που μας επιβάλουν οι κυρίαρχοι, ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός;
.png)
Είναι Διευθυντής στο "Cordoba Group" και απόφοιτος της Σχολής Διεθνών Σχέσεων Edmund A. Walsh του Georgetown University (BSFS) καθώς και του SOAS University of London (MA).
Ράνια Χαμάντ (Rania Hammad), γεννημένη στη Δαμασκό από Παλαιστίνιο πατέρα και Σύρια μητέρα, με πλούσιο συγγραφικό έργο, πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης, μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις από το Λονδίνο και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο St. John’s University.
Στρατευμένη στην Παλαιστινιακή υπόθεση, διοργανώτρια του «Φεστιβάλ Φαλαστίν» (Falastin Festival) στη Ρώμη.
Η πιο άβολη κι ενάντια στο ρεύμα κριτική που αποκαλύπτει την υποκρισία της ταινίας "ΝΑΖΑ"
Το «σύμπλεγμα του σωτήρα»: η υποκρισία μιας "πολιτισμένης" Δύσης που χειροκροτεί τους ισραηλινούς και αγνοεί τα θύματα. Της ίδιας "πολιτισμένης" Δύσης που αγωνίζεται για τα "δικαιώματα γυναικών κι ομοφυλόφιλων στο Ιράν", που πολεμάει την Υεμένη και στηρίζει τους ουκροναζί...
Το ΝΑΖΑ πρέπει να ειδωθεί μέσα από το μοναδικό δυνατό πρίσμα: αυτό μιας συνεχιζόμενης Γενοκτονίας. Και πάνω απ' όλα: τι συμβαίνει μετά τα χειροκροτήματα;
Τουριστικές πορείες, στολίσκοι φιλανθρωπίας, άχρηστες ανακοινώσεις "αναγνώρισης της Παλαιστίνης" που δίνουν χέρι βοήθειας στους εβραιοσιωνιστές, τον "Συνασπισμό Έπστιν" και «μάνα ξανά» το ιμπεριαλιστικό αφήγημα από το 1947, της "Λύσης δύο κρατών" με ισοπεδωμένη τη Γάζα, ζωρίς μέτρο ελεύθερης γης στη Δυτική Όχθη και τους γκαουλάιτερ της δωσίλογης σιωνιστικής 'παλαιστινιακής αρχής' του δωσίλογου Αμπάς;
Αυτή η ταινία-επιχείρηση ωφελεί ή όχι τον Νετανιάχου στις επόμενες εκλογές;
Είναι σημαντικό αυτό ή η διατήρηση και κυριαρχία του εβραιοσιωνισμού;
Δεν υπάρχουν μεμονωμένα τέρατα ή μεσσίες, καλοί ή κακοί σιωνιστές σε μια σοβαρή γεωπολιτική ανάλυση: είτε κερδίσει είτε χάσει ο Νετανιάχου, απολύτως τίποτα δεν θα αλλάξει!
Ένας άλλος τηλεειδοποιητής θα εμφανίζεται απειλητικά από το βήμα του ξεφτιλισμένου ΟΗΕ, στη σκηνή του ξεφτιλισμένου "διεθνούς δικαίου" του ΟΗΕ.
Δεν έχει σημασία από ποιον εβραιοναζί θα είναι στο "βήμα". Ο μύθος των καλών και κακών σιωνιστών πρέπει να τελειώσει!
Αυτή είναι η υποκρισία της ταινίας το "ΝΑΖΑ"!
Υ.Γ. Είναι κατανοητό πως αυτή η προσπάθεια θα γίνει δύσκολα αποδεκτή, ή θα αποτελέσει 'τροφή σκέψης" και προβληματισμού ακόμη κι από σκεπτόμενους κι ειλικρινείς φίλους της Παλαιστίνης. Η θέρμη υποδοχή της ταινίας με κυρίαρχο ρόλο της αργυρώνητη δημοσιογραφία δεν μπορεί ν' αντιμετωπιστεί ευκόλως.
Όμως, είναι οφειλόμενη η απάντηση πως προκλήθηκε η "συμωμοσιολογική", ή ακόμη αντιμετώπιση "ψεκασμένων" κριτική σκέψη γι' αυτή την ταινία:
1). Το ότι πρόκειται για μια καλυμμένη αποικιοκρατική ταινία αναδεικνύοντας την μαρτυρία του δράστη/δολοφόνου, που απονομιμοποιεί την Παλαιστινιακή φωνή της Αντίστασης δεν χρήζει περισσότερων διευκρινήσεων. Το μοντάζ μπορεί να κάνει τη δίωξη των κατοίκων της Γάζας να φαίνεται ως αποκλειστική ευθύνη του Νετανιάχου, ξεκινώντας από τις 7 Οκτώβρη, κάτι που εμφανίζεται επανειλημμένα στο ντοκιμαντέρ, αλλά η Γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα είναι απλώς η αναπόφευκτη συνέπεια του σιωνιστικού δόγματος, του απαρτχάιντ και της κατοχής, που μαστίζει τη Δυτική Ασία τουλάχιστον από τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Όμως, θα έπρεπε να προβληματίζει πως ο δισεκατομμυριούχος, καλός σιωνιστής και "φιλάνθρωπος" Τζορτζ Σόρος (το ίδρυμά του, τα Ιδρύματα Ανοικτής Κοινωνίας - OSF) και το τμήμα Ντοκιμαντέρ της Guardian (το τμήμα της βρετανικής εφημερίδας "The Guardian" που χρηματοδότησε την παραγωγή της ταινίας έχουν διαχρονική στενή συνεργασία (Συνέργεια Θεμάτων για "Δημοκρατία" και "Ανθρώπινα Δικαιώματα").
2). Στον ελλαδικό χώρο "πήρε στις πλάτες" του το πλασάρισμα της ταινίας ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Άρης Χατζηστεφάνου, που σύμφωνα με τις μαρτυρίες του συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Ισραήλ από την Μοσάντ με έναν "στολίσκο ελευθερίας", αλλά κατόρθωσε να μετακομίσει και να ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, από όπου εργάζεται: «Άρης Χατζηστεφάνου: Μία από τις σημαντικότερες ταινίες των τελευταίων δεκαετίων... ΝΑΖΑ είναι το ντοκιμαντέρ που ΠΡΕΠΕΙ να δουν όλοι...» κ.α.π. που αναπαρήγαγαν χωρίς δεύτερη σκέψη δημοσιογραφία, ΜΜΕ και πολιτικά πρόσωπα.
Κι ο κύριος Άρης εξ Αμερικής μας έφερε στο νου μας τους αγώνες του εναντίον του Ρωσικού ιμπεριαλισμού 27 Απρίλη 2022 👉 Διεθνής εξοστρακισμός Τσαϊκόφσκι! "Δικαίωση" Μενδώνη, Χατζηστεφάνου και Cia...
Ακόμη, θυμηθήκαμε την εποχή που ο νεοφασίστας Σπυρίδων Γεωργιάδης, κοινοποιούσε το "άρθρο" του για την υποχρεωτικότητα των λεγόμενων "εμβολιασμών" ως πλασιέ πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών για πειραματικά φάρμακα, τον Αύγουστο του 2021 👉 Χατζηστεφάνου... Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους!, όπως και τη συμμετοχή του στις επιτροπές για την "ανάγκη ανασυγκρότησης της Αριστεράς", αλλά και την "αναγκαιότητα λογοκρισίας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης" όσων δεν έχουν "σωστές απόψεις"... κι έτσι «μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά» μας...
Σε εποχές που βασιλεύει το ψέμα,
η διάδοση της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική!
Σαν σήμερα, το 1953, τότε που δεν υπήρχε η 7 Οκτώβρη 2023, η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, η Ιρανική Επανάσταση, ούτε καν η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Γιασέρ Αραφάτ (ιδρύθηκε το Μάη του 1964), εβραιοσιωνιστές "στρατιώτες" εξαπέλυσαν μια δειλή επίθεση στο Παλαιστινιακό χωριό Κίμπια στη Δυτική Όχθη με την «Επιχείρηση Σοσάνα», δολοφονώντας τους αμάχους κατοίκους, κατασφάζοντας τα παιδιά και τις γυναίκες και καταστρέφοντας όλα τα σπίτια.
Την ιστορική μνήμη του Παλαιστινιακού λαού δεν μπορεί να την ανατρέψουν τα ντοκιμαντέρ όπως το "ΝΑΖΑ" του 2026...
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση