Για τη κατάργηση της "νομιμότητας"‏...

Γράφει ο Όθων Κουμαρέλλας Όλοι βάλουν εναντίον του πολιτικού συστήματος, κατηγορώντας τους πολιτικούς ότι υπέθαλψαν ή ανέχτηκαν τη παρανο...

Γράφει ο Όθων Κουμαρέλλας

Όλοι βάλουν εναντίον του πολιτικού συστήματος, κατηγορώντας τους πολιτικούς ότι υπέθαλψαν ή ανέχτηκαν τη παρανομία και τη διαφθορά, αν δεν είναι οι ίδιοι διεφθαρμένοι.
Όμως όλοι μένουν στα επιφαινόμενα ψάχνοντας να βρουν αποδιοπομπαίους τράγους, το ποιοι έκλεψαν και πως θα επιστραφούν τα κλεμμένα και αναρωτιούνται γιατί δεν εφαρμόζονται οι Νόμοι.
Αν ο πολιτικός που ισχυρίστηκε δημόσια, ότι το νόμιμο είναι και ηθικό, κατέστρεψε με τον τρόπο αυτό τη καριέρα του, θα πρέπει να...
 μας προβληματίσει γιατί ολόκληρη η Κοινωνία δεν πιστεύει σ’ αυτή την ισότητα, που θα έπρεπε λογικά να ισχύει, αντίθετα πιστεύει, ότι η νομιμότητα πολλές φορές αντιστρατεύεται την ηθική. Μήπως η "αφελής" αυτή ρήση του γνωστού πολιτικού, απεκάλυψε άθελά του το πραγματικό πρόβλημα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας;
Φοβάμαι, ότι κανείς ή πολύ λίγοι ασχολούνται με το πραγματικό αίτιο της σημερινής κατάστασης, που δεν είναι η μη τήρηση των Νόμων και η ατιμωρησία, αλλά το ίδιο το υπάρχον διάτρητο, πολυδαίδαλο και πολλές φορές αλληλοαναιρούμενο Νομικό πλαίσιο που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την παρανομία και πολύ περισσότερο, ότι το ίδιο αυτό νομοθετικό πλαίσιο στηρίζεται όχι στις αρχές του δικαίου και της ηθικής για να μπορεί να εμπνέει το σεβασμό της Κοινωνίας και των πολιτών, αλλά σε μια απολύτως ανήθικη βάση, εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων, τοπικιστικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, ή συμφερόντων ομάδων που βρίσκονται ψηλά στην κοινωνική και οικονομική ιεραρχία, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αντιστρατεύεται την ίδια τη λογική.
Αν εξετάσουμε προσεκτικά κάθε Νόμο που διέπει σχέσεις του οποιουδήποτε πολίτη με το Κράτος, θα διαπιστώσουμε πολύ γρήγορα ότι η αυστηρότητα εξαντλείται, αφού ο πολίτης θεωρείται a priori ύποπτος τέλεσης αδικήματος, ενώ ο υπάλληλος που καλείται να εφαρμόσει το Νόμο κινδυνεύει να θεωρηθεί ότι υπονομεύει το Δημόσιο Συμφέρον, εάν δεν εφαρμόσει τη χειρότερη εκδοχή σε βάρος του πολίτη, ενώ ταυτόχρονα διατάξεις του ίδιου Νόμου, επιτρέπουν στους έχοντες πρόσβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, να τυγχάνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης.
Άραγε υπάρχει Νόμος που ψηφίστηκε ποτέ από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, που να μην δημιουργεί γραφειοκρατία, προκειμένου να διαφυλάξει το περίφημο Δημόσιο Συμφέρον; Και για να επιτευχθεί αυτό να μην προβλέπει εξευτελιστικές για τον πολίτη διαδικασίες, υπογραφές, πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, παράβολα και από την άλλη πλευρά πρόστιμα και ποινές αδικαιολόγητες για απλές τυπικές παραβάσεις χωρίς συνέπεια, που μπορεί να οφείλονται είτε σε άγνοια, είτε σε απλή αμέλεια, αμέλεια που με τη σειρά της μπορεί να οφείλεται στην απέχθεια που δημιουργείται στον πολίτη με τη παραμικρή του επαφή με το Κράτος και εξ’ αιτίας αυτού να προσπαθεί να την αποφύγει με κάθε τρόπο και που όλα αυτά καθιστούν την ανάπτυξη της διαφθοράς αναπόφευκτη;
Αν είναι αλήθεια αυτό που πολλοί καταμαρτυρούν, ότι δηλαδή ο λαϊκισμός βρίσκεται στο DNA των πολιτικών, πράγματι αυτοί τον εξαντλούν ψηφίζοντας Νόμους που φαίνονται δρακόντειοι για να προστατέψουν τα δημόσια αγαθά, στη πράξη όμως έχουν σκοπό να διαχέουν ευθύνες, για τη κατασπατάληση αυτών των αγαθών (και που ανήκουν οι ευθύνες αυτές αποκλειστικά στο Κράτος), συνολικά στη Κοινωνία και να αποσείουν εκείνες των πολιτικών που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.
Φταίει ο δημόσιος υπάλληλος για τη ταλαιπωρία των πολιτών και όχι η στρεβλή Νομοθεσία που ο ίδιος υπάλληλος καλείται να εφαρμόσει.
Φταίει ο πολίτης που δεν ζητάει αποδείξεις για να υποχρεώσει τον επαγγελματία να πληρώσει τον φόρο που του αναλογεί, αλλά κανείς δεν νοιάζεται γιατί ο πολίτης να υποχρεώνεται να πληρώνει τουλάχιστον 20% πιο ακριβά τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που χρειάζεται, χωρίς κανένα επί της ουσίας δικό του όφελος.
Φταίει αυτός που αυθαίρετα χτίζει το σπίτι του, όπως θα το ήθελε και όχι ο επαίσχυντος Πολεοδομικός Νόμος, που απαλλάσσει τη Πολιτεία από τις ευθύνες της για ένα ανθρώπινο, καθαρό και αισθητικά άρτιο οικιστικό περιβάλλον, επιβάλλοντας αποκλειστικά στους πολίτες να δεχθούν ένα σύνολο καταπιεστικών διαδικασιών έκδοσης αδειών, ρυθμίσεων, κανόνων δόμησης, φορολογίας κτλ. την ίδια στιγμή που υφίσταται τις παγιδεύσεις του ίδιου του Νόμου (π.χ. ημιυπαίθριοι) και καλούνται να οικοδομήσουν σε περιοχές χωρίς να υφίστανται οι στοιχειώδεις υποδομές, κοινόχρηστοι χώροι, πλατείες, σχολεία, χώροι πρασίνου, όταν τα ίδια τα δάση δεν έχουν ακόμα και σήμερα προσδιοριστεί και επαφίεται στη βούληση του κάθε δασάρχη να αποφασίζει τι είναι δάσος και τι όχι, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις βίλλες των λίγων αλλά ισχυρών. Αλλά ο μικρός θα πληρώσει τόσο πρόστιμο επί της αξίας του ακινήτου γιατί, για να αυξήσει το λειτουργικό του χώρο, έκλεισε τον ημιυπαίθριο, που του πούλησε ο εργολάβος, αφού έτσι το προβλέπει ο Νόμος, που φτιάχτηκε ακριβώς για να μπορεί να χτίζει και να πουλάει με υπερκέρδος ο εργολάβος. Και οι αυστηρές πολεοδομικές διατάξεις για το θεαθήναι, ότι τάχα ισχύουν για να προστατεύουν το οικιστικό περιβάλλον ως Δημόσιο αγαθό. Επιτρέπεται όμως να χτίζονται πολυκατοικίες ύψους 20 και πλέον μέτρων σε δρόμους πλάτους μόλις 10 μ. μετατρέποντας τα διαμερίσματα κάτω του τρίτου ορόφου σε ανήλια υπόγεια, κατά τα άλλα απαγορεύεται η κατασκευή χώρων κύριας χρήσης σε υπόγεια. Ω τι υποκρισία και τι ιησουϊτισμός! Διυλίζουμε τον κώνωπα, αφήνοντας την κάμηλο να περάσει ελεύθερα!
Αλλά πρώτιστο μέλημά μας η Εφαρμογή του Νόμου! Ποιού αλήθεια Νόμου;
Το πρόβλημα όμως δεν είναι η μη εφαρμογή των Νόμων και η ατιμωρησία, που η άρχουσα επιχειρηματική και πολιτική τάξη και οι πληρωμένοι τους κονδυλοφόροι προσπαθούν να μας πείσουν, ενοχοποιώντας το σύνολο της Κοινωνίας, αλλά ο ίδιος ο Νόμος και οι στρεβλώσεις που δημιουργεί στη φυσιολογική κοινωνική λειτουργία και εξέλιξη.
Αν αυτός ο πρωθυπουργός, αυτή η κυβέρνηση είναι στο ελάχιστο ειλικρινείς στην πίστη τους για την αναγκαιότητα Αλλαγής, τότε ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, ας απαλλαχτούν από το σφικτό εναγκαλισμό των πάσης φύσεως ιερατείων της εκκλησίας, των δικηγόρων, των μηχανικών του ΤΕΕ, των εργολάβων, των ΜΜΕ και κάθε άλλου είδους συντεχνίας, που πνίγουν και τη τελευταία ικμάδα αυτής της χώρας και αυτού του λαού και ας προχωρήσουν στη πραγματική Ανατροπή: Τη κατάργηση του συνόλου των γραφειοκρατικών και ανήθικων Νόμων και την αντικατάστασή τους με νέους που στηριζόμενοι στην Απλότητα, στην Ανθρωπιά και την Ηθική θα μπορέσουν να γίνουν άξιοι σεβασμού και η τήρησή τους να προστατεύεται πια, όχι από άχρηστους και διεφθαρμένους μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής, αλλά από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο.
Αλλιώς η μόνη λύση που θα απομείνει είναι: Ναι, Να καεί το …. η Βουλή!