Της Ζέζας Ζήκου. Πιστεύω ότι οι ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και γενικώς οι πάντες γνωρίζουν πλέον, αλλά δεν το ομολογούν, ότ...
Της Ζέζας Ζήκου.
Πιστεύω ότι οι ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και γενικώς οι πάντες γνωρίζουν πλέον, αλλά δεν το ομολογούν, ότι μόνο ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να συγκριθεί με το Μνημόνιο από την άποψη των συνεπειών στην ελληνική οικονομία και την κοινωνία. Η λιτότητα μείωσε την κατανάλωση, εκτόξευσε την ανεργία, βάθυνε την ύφεση και θρυμμάτισε την κοινωνική συναίνεση που είναι προϋπόθεση για την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Η μεγέθυνση της ύφεσης ανέστειλε τις επενδύσεις, ματαίωσε τις ιδιωτικοποιήσεις και σάπισε τις τράπεζες, οι οποίες, φορτωμένες με «κόκκινα» δάνεια και «κουρεμένα» κρατικά ομόλογα, περιόρισαν τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Οταν επικρατούν τέτοιες συνθήκες, καμία οικονομία δεν ανακάμπτει, ακόμη και αν πραγματοποιηθούν όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές μέσα σε μία νύχτα.
Οτι οι ισορροπίες θα άλλαζαν και οι ρόλοι θα εναλλάσσονταν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι κάτι που θα μπορούσε να το προβλέψει ένας καλός αναλυτής. Απλώς, η κρίση μεγέθυνε τις αδυναμίες και απογύμνωσε τους πολιτικούς, τους έδειξε όπως είναι: λίγους, αδύναμους, ανεπαρκείς. Ζούσαν και ζουν με τον δανεικό χρόνο του ευρώ, που μετέτρεψε την ελληνική οικονομία σε σωρό ερειπίων. Ελάχιστοι διασώζονται, κι αυτοί δεν είναι αρκετοί να αλλάξουν τη συνολική εικόνα ή να αλλάξουν τον ρου των εξελίξεων. Και όταν τα πάντα καταρρέουν, παρασύρουν και το πολιτικό σύστημα. Και τότε αναδεικνύεται το «σύνδρομο του εθνοσωτήρα», Η άσκηση, όμως, σωτηρίας που υπόσχεται είναι έωλη.
Οντως, ο Αντώνης Σαμαράς λειτούργησε –εντός και εκτός– σχεδόν σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το καταρρέον πολιτικό σύστημα και την αποτροπή της άμεσης χρεοκοπίας της χώρας. Η εκλογή του δεν παρουσιάστηκε απλώς ως τομή στο επίπεδο συμβολισμών και μόνο της πασοκικής παρακμής και της τσιπριακής θύελλας. Απεναντίας, βιώνεται ως λύτρωση από το ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον που έχουν επιβάλει οι εταίροι–δανειστές μας. Βιώνεται και ως ελπίδα γενικώς. Ωστόσο, το ακραία επικίνδυνο είναι ότι βιώνεται και ως μία απόδειξη πως όλα είναι δυνατά!
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει υποσχεθεί «μια εθνική, δίκαιη προσπάθεια προκειμένου να βγούμε από την κρίση». Ομως, το πρόβλημα με τον Σαμαρά είναι ότι αυτή η οικονομική λογική στηρίζεται σε μια πολιτική προσδοκία: ότι οι εταίροι θα δεχτούν την αναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου, ώστε να αλλάξει η οικονομική συνταγή.
Η Ελλάδα θυμίζει τα ομόλογα που τιτλοποιούσαν σε «φέτες», ανάλογα με το ρίσκο, επισφαλή στεγαστικά δάνεια. Είναι τα περιβόητα «subprimes», που ήταν στο επίκεντρο της πρώτης φάσης της κρίσης, το 2008. Στα χαρτιά, τα τιτλοποιημένα αυτά ομόλογα ήταν «ΑΑΑ» ποιότητας. Οταν, όμως, τα επισφαλή στεγαστικά άρχισαν να «σκάνε», τότε αποδείχτηκαν σάπια. Αντίστοιχα, η Ελλάδα είναι στα χαρτιά χώρα της Ευρωζώνης, αλλά στην πραγματικότητα έχει ήδη… ξινίσει.
Και είναι αλήθεια ότι και το νέο Μνημόνιο –δομημένο πάνω στην τρελή ιδέα πως, αν δανείζεις έναν ήδη υπερδανεισμένο, υποχρεώνοντάς τον παράλληλα να μειώνει το εισόδημά του διά της λιτότητας, τον οδηγείς στη σωτηρία του– δεν σχεδιάστηκε εξαρχής ως πρόγραμμα σωτηρίας, αλλά ως γέφυρα συμμόρφωσης και υπακοής στο μέλλον. Και επειδή συνάγω ότι απαυδισμένοι οι εταίροι μας από την ανικανότητα να συλλάβουμε το τεράστιο φοροδιαφεύγον κομμάτι του ΑΕΠ, αποφάσισαν να μας χαλαρώσουν χρονικά. Το ΑΕΠ απομειώνεται όχι μόνο επειδή τραυματίστηκε μια σειρά παραγωγικών τομέων, αλλά κυρίως επειδή συρρικνώνεται το καταγεγραμμένο και νόμιμο κομμάτι της οικονομίας.
Ακόμα και αν τα σώματα των κοινωνιών υποφέρουν, δυσφορούν, αντιδρούν και αντιστέκονται, η συνταγή των Μνημονίων –σωστή ή εσφαλμένη– δεν αλλάζει. Θα υπογραμμίσω απλώς και πάλι ότι αυτό ακριβώς επαγγέλλεται η θεωρία και πρακτική των μονοδρόμων. Οι πολιτικές ηγεσίες έχουν αποδεχθεί ότι η χώρα δεν είχε άλλη λύση από το να ξαπλώσει «οικειοθελώς» στην ανατομική κλίνη, πάνω στην οποία θα δοκιμαστούν «πειραματικά» οι λοιπές «αναγκαίες» μεταλλάξεις.
Με αυτή την έννοια, η αναγκαία «θεραπευτική μετάλλαξη» δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πολιτιστική, ιδεολογική και ηθική. Γονυπετείς ενώπιον των εταίρων, των δανειστών και των απανταχού οικονομολογούντων, οι πολιτικές ηγεσίες καλούνται να ζητήσουν κατανόηση, επιδεικνύοντας έμπρακτη μετάνοια για όλα εκείνα για τα οποία, καλώς ή κακώς, οι πολίτες αυτής της χώρας είχαν συνηθίσει να επαίρονται ότι έχουν κατακτήσει.
Τα κριτήρια της μεταμόρφωσης παραμένουν, όμως, ανομολόγητα. Ουδείς φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η επιθυμητή αλλαγή συνεπάγεται πως, την ίδια στιγμή που πρέπει να καταξιώνονται απερίφραστα οι ανάλγητες «ορθολογικές μεταμορφώσεις», πρέπει να απαξιώνονται με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση οι «ευτελείς μικρο-ιδιοτέλειες» μιας κοινωνίας που δεν επιδιώκει παρά μόνο την επιβίωσή της.
Η κάθε κρίση, όμως, γεννά και ευκαιρίες, αλλά αυτό τώρα γίνεται με το ζόρι. Το διακύβευμα είναι μεγάλο για όλους. Το μοίρασμα του πλούτου από πλευράς των ισχυρών, και η παραχώρηση κυριαρχίας, από πλευράς των ασθενών, θα πονέσουν.
kostasxan.blogspot.gr
Πιστεύω ότι οι ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και γενικώς οι πάντες γνωρίζουν πλέον, αλλά δεν το ομολογούν, ότι μόνο ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να συγκριθεί με το Μνημόνιο από την άποψη των συνεπειών στην ελληνική οικονομία και την κοινωνία. Η λιτότητα μείωσε την κατανάλωση, εκτόξευσε την ανεργία, βάθυνε την ύφεση και θρυμμάτισε την κοινωνική συναίνεση που είναι προϋπόθεση για την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Η μεγέθυνση της ύφεσης ανέστειλε τις επενδύσεις, ματαίωσε τις ιδιωτικοποιήσεις και σάπισε τις τράπεζες, οι οποίες, φορτωμένες με «κόκκινα» δάνεια και «κουρεμένα» κρατικά ομόλογα, περιόρισαν τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Οταν επικρατούν τέτοιες συνθήκες, καμία οικονομία δεν ανακάμπτει, ακόμη και αν πραγματοποιηθούν όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές μέσα σε μία νύχτα.
Οτι οι ισορροπίες θα άλλαζαν και οι ρόλοι θα εναλλάσσονταν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι κάτι που θα μπορούσε να το προβλέψει ένας καλός αναλυτής. Απλώς, η κρίση μεγέθυνε τις αδυναμίες και απογύμνωσε τους πολιτικούς, τους έδειξε όπως είναι: λίγους, αδύναμους, ανεπαρκείς. Ζούσαν και ζουν με τον δανεικό χρόνο του ευρώ, που μετέτρεψε την ελληνική οικονομία σε σωρό ερειπίων. Ελάχιστοι διασώζονται, κι αυτοί δεν είναι αρκετοί να αλλάξουν τη συνολική εικόνα ή να αλλάξουν τον ρου των εξελίξεων. Και όταν τα πάντα καταρρέουν, παρασύρουν και το πολιτικό σύστημα. Και τότε αναδεικνύεται το «σύνδρομο του εθνοσωτήρα», Η άσκηση, όμως, σωτηρίας που υπόσχεται είναι έωλη.
Οντως, ο Αντώνης Σαμαράς λειτούργησε –εντός και εκτός– σχεδόν σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το καταρρέον πολιτικό σύστημα και την αποτροπή της άμεσης χρεοκοπίας της χώρας. Η εκλογή του δεν παρουσιάστηκε απλώς ως τομή στο επίπεδο συμβολισμών και μόνο της πασοκικής παρακμής και της τσιπριακής θύελλας. Απεναντίας, βιώνεται ως λύτρωση από το ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον που έχουν επιβάλει οι εταίροι–δανειστές μας. Βιώνεται και ως ελπίδα γενικώς. Ωστόσο, το ακραία επικίνδυνο είναι ότι βιώνεται και ως μία απόδειξη πως όλα είναι δυνατά!
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει υποσχεθεί «μια εθνική, δίκαιη προσπάθεια προκειμένου να βγούμε από την κρίση». Ομως, το πρόβλημα με τον Σαμαρά είναι ότι αυτή η οικονομική λογική στηρίζεται σε μια πολιτική προσδοκία: ότι οι εταίροι θα δεχτούν την αναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου, ώστε να αλλάξει η οικονομική συνταγή.
Η Ελλάδα θυμίζει τα ομόλογα που τιτλοποιούσαν σε «φέτες», ανάλογα με το ρίσκο, επισφαλή στεγαστικά δάνεια. Είναι τα περιβόητα «subprimes», που ήταν στο επίκεντρο της πρώτης φάσης της κρίσης, το 2008. Στα χαρτιά, τα τιτλοποιημένα αυτά ομόλογα ήταν «ΑΑΑ» ποιότητας. Οταν, όμως, τα επισφαλή στεγαστικά άρχισαν να «σκάνε», τότε αποδείχτηκαν σάπια. Αντίστοιχα, η Ελλάδα είναι στα χαρτιά χώρα της Ευρωζώνης, αλλά στην πραγματικότητα έχει ήδη… ξινίσει.
Και είναι αλήθεια ότι και το νέο Μνημόνιο –δομημένο πάνω στην τρελή ιδέα πως, αν δανείζεις έναν ήδη υπερδανεισμένο, υποχρεώνοντάς τον παράλληλα να μειώνει το εισόδημά του διά της λιτότητας, τον οδηγείς στη σωτηρία του– δεν σχεδιάστηκε εξαρχής ως πρόγραμμα σωτηρίας, αλλά ως γέφυρα συμμόρφωσης και υπακοής στο μέλλον. Και επειδή συνάγω ότι απαυδισμένοι οι εταίροι μας από την ανικανότητα να συλλάβουμε το τεράστιο φοροδιαφεύγον κομμάτι του ΑΕΠ, αποφάσισαν να μας χαλαρώσουν χρονικά. Το ΑΕΠ απομειώνεται όχι μόνο επειδή τραυματίστηκε μια σειρά παραγωγικών τομέων, αλλά κυρίως επειδή συρρικνώνεται το καταγεγραμμένο και νόμιμο κομμάτι της οικονομίας.
Ακόμα και αν τα σώματα των κοινωνιών υποφέρουν, δυσφορούν, αντιδρούν και αντιστέκονται, η συνταγή των Μνημονίων –σωστή ή εσφαλμένη– δεν αλλάζει. Θα υπογραμμίσω απλώς και πάλι ότι αυτό ακριβώς επαγγέλλεται η θεωρία και πρακτική των μονοδρόμων. Οι πολιτικές ηγεσίες έχουν αποδεχθεί ότι η χώρα δεν είχε άλλη λύση από το να ξαπλώσει «οικειοθελώς» στην ανατομική κλίνη, πάνω στην οποία θα δοκιμαστούν «πειραματικά» οι λοιπές «αναγκαίες» μεταλλάξεις.
Με αυτή την έννοια, η αναγκαία «θεραπευτική μετάλλαξη» δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πολιτιστική, ιδεολογική και ηθική. Γονυπετείς ενώπιον των εταίρων, των δανειστών και των απανταχού οικονομολογούντων, οι πολιτικές ηγεσίες καλούνται να ζητήσουν κατανόηση, επιδεικνύοντας έμπρακτη μετάνοια για όλα εκείνα για τα οποία, καλώς ή κακώς, οι πολίτες αυτής της χώρας είχαν συνηθίσει να επαίρονται ότι έχουν κατακτήσει.
Τα κριτήρια της μεταμόρφωσης παραμένουν, όμως, ανομολόγητα. Ουδείς φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η επιθυμητή αλλαγή συνεπάγεται πως, την ίδια στιγμή που πρέπει να καταξιώνονται απερίφραστα οι ανάλγητες «ορθολογικές μεταμορφώσεις», πρέπει να απαξιώνονται με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση οι «ευτελείς μικρο-ιδιοτέλειες» μιας κοινωνίας που δεν επιδιώκει παρά μόνο την επιβίωσή της.
Η κάθε κρίση, όμως, γεννά και ευκαιρίες, αλλά αυτό τώρα γίνεται με το ζόρι. Το διακύβευμα είναι μεγάλο για όλους. Το μοίρασμα του πλούτου από πλευράς των ισχυρών, και η παραχώρηση κυριαρχίας, από πλευράς των ασθενών, θα πονέσουν.
kostasxan.blogspot.gr
Η απελευθέρωση άδειασε τα ταμεία της επιχείρησης..
ΑπάντησηΔιαγραφήΔυο μήνες τώρα τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν: «Τον Ιούνη δεν θα έχουμε ρεύμα», «έρχεται μπλακ άουτ!».
Μα είναι δυνατόν; Αφού δεν βγήκαμε ακόμα από το ευρώ... Συμβαίνουν καταστροφές και μέσα στο ευρώ; Όμως, τι προκαλεί το υποτιθέμενο «ενεργειακό κραχ»; Η αδυναμία της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ) να πληρώσει 120 εκ. ευρώ στη Γκαζπρόμ για την προμήθεια φυσικού αερίου τον Ιούνιο.
Ποιος δεν πληρώνει το φυσικό αέριο που παίρνει από τη ΔΕΠΑ; Οι ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγοί που την έχουν φεσώσει με 187 εκ. ευρώ ως σήμερα. Όπως ισχυρίζονται Μυτιληναίος, Λάτσης, Περιστέρης δεν πληρώνουν τη ΔΕΠΑ γιατί δεν έχουν ακόμα αποζημιωθεί πλήρως από τον Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ). Δηλαδή από το χρηματιστήριο στο οποίο πωλείται το ρεύμα από τους παραγωγούς και αγοράζεται από τους προμηθευτές των καταναλωτών, που δεν είναι πλέον άλλοι από τον εξής ένα, τη ΔΕΗ.
Τι δημιούργησε έλλειμμα πάνω από 300 εκ. ευρώ στο ΛΑΓΗΕ και δεν μπορεί να τους αποζημιώσει; Πρώτο, οι «εναλλακτικοί προμηθευτές», Ενέργκα, Ελλάς Πάουερ, Ρεύμα Ένα κ.λπ. που φέσωσαν με 200 εκ. ευρώ το ΛΑΓΗΕ, τη ΔΕΗ και το ελληνικό Δημόσιο και τα έβγαλαν σε υπεράκτιες εταιρείες!
Δεύτερο, το χαράτσι του ΕΕΤΗΔΕ στον λογαριασμό του ηλεκτρικού που τα λαϊκά νοικοκυριά είτε δεν είχαν, είτε δεν ήθελαν -και πολύ ορθώς έπραξαν- να πληρώσουν.
Όμως, η συγκυβέρνηση της τρόικας και των μνημονίων απέσπασε από τα ταμεία της ΔΕΗ «όσα της έλειπαν» σαν χαράτσια και τα κατέβαλε στους «σωτήρες» - τοκογλύφους, αφήνοντάς τη χωρίς ρευστότητα. Τρίτο, η ανεργία, το πετσόκομμα των λαϊκών εισοδημάτων και οι απανωτές αυξήσεις στο ρεύμα που οδηγούν σε συνεχή περιορισμό της κατανάλωσης. Ο κόσμος σκέπτεται αν θα ανάψει τη λάμπα...
Γεγονός που καθιστά πλέον αδύνατον να χρηματοδοτηθούν οι υπέρογκες κρατικές επιδοτήσεις που εισπράττουν τόσο οι ανωτέρω ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγοί, όσο και οι «πράσινοι» των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ). Παρότι το «Ειδικό Τέλος ΑΠΕ» αυξήθηκε από το 2011 κατά 297% για τη λαϊκή κατανάλωση...
Μόνο για το 2012, το «εγγυημένο έσοδο» που νομοθετήθηκε για να «απελευθερωθεί» η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και καταβάλλει η ΔΕΗ στους «ανταγωνιστές» της απλά γιατί ...υπάρχουν, φτάνει τα 150 εκ. ευρώ.
Η σκανδαλώδης τιμολόγηση του ρεύματος που παράγουν αφαίρεσε το 2011 από τα ταμεία της 765 εκ. ευρώ! Κι άλλα 700 εκ. ευρώ που κοστίζει φέτος η επιδότηση των ΑΠΕ; Κι ας μη μιλήσουμε για το σκάνδαλο των σκανδάλων, τη μονάδα φυσικού αερίου της Αλουμίνιον της Ελλάδας, που επιδοτείται από τον Αύγουστο του 2011 ως ΑΠΕ, χρεώνοντας 215 εκ. ευρώ ετησίως τον λαϊκό καταναλωτή ή αλλιώς, με 4% αύξηση στην τιμή του ρεύματος! Να γιατί γίνονται οι αυξήσεις στα τιμολόγια.
Και τι να πρωτοεπιδοτήσει ο ΛΑΓΗΕ, η ΔΕΗ και «οι Έλληνες φορολογούμενοι»; Είναι φανερό ότι με ενεργειακό «κραχ» δεν απειλείται η Ελλάδα, αλλά οι επιδοτήσεις των μόνων και μόνιμα κρατικοδίαιτων αυτής της χώρας: των ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων που, ελέω ΕΕ και «απελευθέρωσης των αγορών», ρημάζουν τον ελληνικό λαό.
Και τον ρημάζουν διπλά. Φορτώνοντάς του και αυξήσεις και χρέη. Γιατί για να βρουν ΔΕΗ, ΔΕΠΑ και ΛΑΓΗΕ χρήματα για τις επιδοτήσεις των «απόρων» ομίλων, καταφεύγουν ήδη σε δανεισμό 350 εκ. ευρώ.
Δανεισμό που η ΕΕ εμποδίζει εδώ και δυο μήνες, απαιτώντας δυο πράγματα: εγγυήσεις από το ελληνικό Δημόσιο και αυξήσεις στο ρεύμα τον Ιούλιο!
Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει πραγματικά στην ηλεκτροπαραγωγή της χώρας. Έχει σταματήσει η παραγωγή από φυσικό αέριο; Κι από ποιους; Μόνο από τη ΔΕΗ. Επειδή δεν έχει να πληρώσει τη ΔΕΠΑ; Όχι, βέβαια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ΔΕΗ σβήνει για μια ακόμα φορά τις μονάδες της για να πουλάνε οι ιδιώτες.
Όλες οι ιδιωτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, όλοι αυτοί που χρωστούν στη ΔΕΠΑ, εφοδιάζονται κανονικά με φυσικό αέριο και η ΔΕΗ αγοράζει καθημερινά το ρεύμα τους. Γιατί πώς αλλιώς θα εμφάνιζε φέτος ο Όμιλος Μυτιληναίου 99,4 εκ. ευρώ κέρδη, αν δεν χρώσταγε 65 εκ. ευρώ στη ΔΕΠΑ και 115 εκ. ευρώ στη ΔΕΗ;
Αν δεν πούλαγε 60 ευρώ τη μεγαβατώρα το ρεύμα της Αλουμίνιον της Ελλάδας στη ΔΕΗ και δεν αγόραζε 42 ευρώ τη μεγαβατώρα το ρεύμα της ΔΕΗ για τις ενεργοβόρες ανάγκες της Αλουμίνιον της Ελλάδας! (Ναι, πρόκειται για το παλιό σκάνδαλο ΠΕΣΙΝΕ που απολαμβάνει, ελέω ΕΕ και «ανεξάρτητης» ΡΑΕ, τους ίδιους αποικιοκρατικούς όρους από το 1962, παρότι ο ιδιοκτήτης είναι πλέον «έλλην» κεφαλαιοκράτης).
Και για να τελειώνουμε με την καταστροφολογία. Η χώρα δεν αντιμετωπίζει έλλειψη ρεύματος.
Εδώ και δύο χρόνια, η μέση ημερήσια ζήτηση κυμαίνεται στις 5.000 - 5.800 μεγαβατώρες. Φέτος, ακόμη και στον καύσωνα (13/6) έφτασε μόλις στις 7.922 μεγαβατώρες.
Η εγκατεστημένη ισχύς της ΔΕΗ από λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδες φτάνει τα 10.251 μεγαβάτ. Κι άλλα 2.052 μεγαβάτ προσθέτουν οι εγκατεστημένες ΑΠΕ στο διασυνδεδεμένο σύστημα. Δεν χρειάζεται ούτε ένα μεγαβάτ από φυσικό αέριο για να έχουμε ρεύμα. Η χώρα μας έχει δικούς της πόρους και δικό της καύσιμο.
Δεν την απειλεί κανένα μπλακ άουτ, εφόσον τους χρησιμοποιήσει για τις ανάγκες του λαού της.
Αν ο λαός της τους εθνικοποιήσει και δεν επιτρέψει να ξεπουληθούν στους δανειστές και να ληστεύονται από τους ιδιώτες.
ΞΥΠΝΆΤΕ ΠΡΙΝ ΣΑΣ ΠΟΥΛΙΣΕΙ ΈΝΑ ΣΤΡΟΥΝΑΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΓΑΜΩΤΟ
ΕΤΣΙ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΤΕ
ΑπάντησηΔιαγραφήΚΑΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΟΤΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
ΚΑΙ Ο ΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΜΕ ΤΑ GOLDEN BOYS ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΟΚΑΝΘΑΡΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΗΣΤΕΣ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
Αντε βρε να ξαναγινουν εκλογες μπας και εξαναγκαστει επιτελους να κυβερνησει ο Συνασπισμος να τα εχουμε ολα τσαμπα απο το κρατος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟταν λεμε τσαμπα ενουμε τσαμπα.