Του Γιάννη Θ. Κεσσόπουλου gkessopoulos@gmail.com Νάτη πάλι η «εφεδρεία» στο προσκήνιο. Ένας όρος που τον μάθαμε βιαίως στα χρόνια...
gkessopoulos@gmail.com
Νάτη πάλι η «εφεδρεία» στο προσκήνιο. Ένας όρος που τον μάθαμε βιαίως στα χρόνια του μνημονίου. Έπεσε πάλι στο τραπέζι, κατά τη χθεσινή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Πραγματικά έχω καταρχήν την απορία αν όλοι εννοούν το ίδιο όταν μιλούν για εφεδρεία. Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι διατεθειμένοι να τα βάλουν με την «πελατεία» τους, αυτή που στους στήριξε επί 37 χρόνια και απέσυρε (ένα μέρος) τη στήριξη μόλις αντιλήφθηκε ότι τα περιθώρια για ρουσφέτια στις προσλήψεις έχουν στενέψει τείνοντας στην εξαφάνιση.
Ο Βενιζέλος δεσμεύτηκε ότι δεν θα υπάρξουν απολύσεις στο Δημόσιο, ο Κουβέλης δήλωσε κατηγορηματικά αντίθετος, ο Σαμαράς είπε καλύτερα να το αφήσουμε για άλλη φορά. Μόνο ο Γ. Στουρνάρας είπε ότι «το θέμα της εφεδρείας θα το δούμε, γιατί τα νούμερα δεν βγαίνουν εύκολα, όσον αφορά τα 11,5 δις», αλλά κι αυτός μάλλον άλλα -μακριά από μας- εννοεί.
Είναι φανερό ότι οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είναι έτοιμοι για την αναγκαία ρήξη –και άρα για την ομαλή μετεξέλιξη. Εξού και η δημόσια συζήτηση γύρω από το Δημόσιο γίνεται συνθηματικά. Με μια φαιδρότητα συμβατή με τα συντεχνιακά κεκτημένα. Χωρίς ουσία και χωρίς λογική. Παρόλο που όλοι συνομολογούν την προβληματική λειτουργία του δημοσίου τομέα. Παρόλο που όλοι γνωρίζουν ότι η χώρα και η κοινωνία βρίσκονται σε πορεία κατακρήμνισης.
Για παράδειγμα, εάν η συζήτηση περί Δημοσίου ήταν καθαρή, χωρίς κομματικά συμπλέγματα και σκοπιμότητες, με το νου και την καρδιά δοσμένη αυτή την ώρα στο συμφέρον του τόπου και των ανθρώπων του, θα έπρεπε να είναι τελειωμένο ότι στην περίπτωση που θα γίνουν απολύσεις θα εξαιρεθούν δίχως άλλο όσοι μπήκαν μέσω ΑΣΕΠ ή, παλιότερα, με διαγωνισμό –χωρίς «δόντι», όχι από «παραθυράκι», με αγώνα και αγωνία. Ή ότι πριν τις απολύσεις θα γίνουν μετατάξεις για να καλυφθούν οι κενές θέσεις–που όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν στην ελληνική επαρχία. Ή ότι όσοι δεν έχουν μπει στο Δημόσιο με ΑΣΕΠ και αρνούνται να μεταταγούν, θα αξιολογηθούν εκ νέου με διαδικασίες σύντομες και την εγγύηση του ΑΣΕΠ, ώστε να παραμείνουν οι ικανότεροι (σε όποιο βαθμό αυτό είναι δυνατόν να διακριβωθεί πλέον, όμως δε νοείται δημόσιος υπάλληλος που να μην ξέρει ή να παριστάνει ότι δεν ξέρει πως στέλνεται ένα email…). Θα πρέπει, δηλαδή, να δημιουργηθεί ένα «κόσκινο» ώστε να υπάρξει κατά το δυνατόν περισσότερη δικαιοσύνη και λιγότερες αδικίες.Γιατί όσοι π.χ. επικαλούνται κοινωνικά κριτήρια πρέπει να έχουν υπόψη ότι κοινωνικό κριτήριο δεν είναι μόνο η σύνταξη ενός μεγάλου σε ηλικία αλλά και η εργασία ενός νέου ανθρώπου.
Ξέρω ότι πολλοί θα αντιδράσουν για τούτες τις σκέψεις. Οι θύλακες των συντεχνιακών συμφερόντων είναι ακόμη ζωντανοί. Γνωρίζω όμως καλά και το εξής: ότι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι, άξιοι και δουλευταράδες, θέλουν όσο κανείς άλλος το ξεσκαρτάρισμα των εσαεί κηφήνων και των διά βίου βολεμένων. Θέλουν πραγματική αξιολόγηση και ευελπιστούν σε δικαιοσύνη. Γιατί, επιτέλους, δεν μπορεί να δουλεύει ένας για τρεις. Δεν μπορεί τα πτυχία του 2000 να είναι υπάλληλοι και τα ρουσφέτια του ’80 διευθυντάδες. Ένα τέτοιο Δημόσιο, με άθλια ποιοτικά χαρακτηριστικά, ακόμη και αν απολυθούν τα 2/3, θα συνεχίσει να πάσχει, να είναι αντιπαραγωγικό και να ταλαιπωρεί την κοινωνία.
Προσωπικά είμαι από εκείνους τους πολλούς που δεν ήθελαν να φτάσουμε στην εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού. Καλώς ή κακώς, δεν ήταν στο δικό μας χέρι να αποτρέψουμε την επίθεση που δέχεται η χώρα τα τελευταία δύο μνημονιακά χρόνια. Όμως το θέμα του υπέρογκου και αναποτελεσματικού Δημοσίου όπως και μια σειρά άλλων προβλημάτων, έχουν εντοπιστεί εδώ και μία με δύο δεκαετίες αλλά δυστυχώς δεν τα λύσαμε από μόνοι μας. Κι εδώ που φτάσαμε, η πραγματική λύση αυτών των προβλημάτων είναι προϋπόθεση για να πάμε καλά. Λόγω δε των εγχώριων «διαχειριστών», παραμονεύει ο κίνδυνος η διαχείριση των προβλημάτων αυτών να αποτελεί απλώς συμβολή στη συλλογική εξαθλίωση και να δημιουργήσει περαιτέρω κοινωνική αναταραχή.
Ο Βενιζέλος δεσμεύτηκε ότι δεν θα υπάρξουν απολύσεις στο Δημόσιο, ο Κουβέλης δήλωσε κατηγορηματικά αντίθετος, ο Σαμαράς είπε καλύτερα να το αφήσουμε για άλλη φορά. Μόνο ο Γ. Στουρνάρας είπε ότι «το θέμα της εφεδρείας θα το δούμε, γιατί τα νούμερα δεν βγαίνουν εύκολα, όσον αφορά τα 11,5 δις», αλλά κι αυτός μάλλον άλλα -μακριά από μας- εννοεί.
Είναι φανερό ότι οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είναι έτοιμοι για την αναγκαία ρήξη –και άρα για την ομαλή μετεξέλιξη. Εξού και η δημόσια συζήτηση γύρω από το Δημόσιο γίνεται συνθηματικά. Με μια φαιδρότητα συμβατή με τα συντεχνιακά κεκτημένα. Χωρίς ουσία και χωρίς λογική. Παρόλο που όλοι συνομολογούν την προβληματική λειτουργία του δημοσίου τομέα. Παρόλο που όλοι γνωρίζουν ότι η χώρα και η κοινωνία βρίσκονται σε πορεία κατακρήμνισης.
Για παράδειγμα, εάν η συζήτηση περί Δημοσίου ήταν καθαρή, χωρίς κομματικά συμπλέγματα και σκοπιμότητες, με το νου και την καρδιά δοσμένη αυτή την ώρα στο συμφέρον του τόπου και των ανθρώπων του, θα έπρεπε να είναι τελειωμένο ότι στην περίπτωση που θα γίνουν απολύσεις θα εξαιρεθούν δίχως άλλο όσοι μπήκαν μέσω ΑΣΕΠ ή, παλιότερα, με διαγωνισμό –χωρίς «δόντι», όχι από «παραθυράκι», με αγώνα και αγωνία. Ή ότι πριν τις απολύσεις θα γίνουν μετατάξεις για να καλυφθούν οι κενές θέσεις–που όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν στην ελληνική επαρχία. Ή ότι όσοι δεν έχουν μπει στο Δημόσιο με ΑΣΕΠ και αρνούνται να μεταταγούν, θα αξιολογηθούν εκ νέου με διαδικασίες σύντομες και την εγγύηση του ΑΣΕΠ, ώστε να παραμείνουν οι ικανότεροι (σε όποιο βαθμό αυτό είναι δυνατόν να διακριβωθεί πλέον, όμως δε νοείται δημόσιος υπάλληλος που να μην ξέρει ή να παριστάνει ότι δεν ξέρει πως στέλνεται ένα email…). Θα πρέπει, δηλαδή, να δημιουργηθεί ένα «κόσκινο» ώστε να υπάρξει κατά το δυνατόν περισσότερη δικαιοσύνη και λιγότερες αδικίες.Γιατί όσοι π.χ. επικαλούνται κοινωνικά κριτήρια πρέπει να έχουν υπόψη ότι κοινωνικό κριτήριο δεν είναι μόνο η σύνταξη ενός μεγάλου σε ηλικία αλλά και η εργασία ενός νέου ανθρώπου.
Ξέρω ότι πολλοί θα αντιδράσουν για τούτες τις σκέψεις. Οι θύλακες των συντεχνιακών συμφερόντων είναι ακόμη ζωντανοί. Γνωρίζω όμως καλά και το εξής: ότι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι, άξιοι και δουλευταράδες, θέλουν όσο κανείς άλλος το ξεσκαρτάρισμα των εσαεί κηφήνων και των διά βίου βολεμένων. Θέλουν πραγματική αξιολόγηση και ευελπιστούν σε δικαιοσύνη. Γιατί, επιτέλους, δεν μπορεί να δουλεύει ένας για τρεις. Δεν μπορεί τα πτυχία του 2000 να είναι υπάλληλοι και τα ρουσφέτια του ’80 διευθυντάδες. Ένα τέτοιο Δημόσιο, με άθλια ποιοτικά χαρακτηριστικά, ακόμη και αν απολυθούν τα 2/3, θα συνεχίσει να πάσχει, να είναι αντιπαραγωγικό και να ταλαιπωρεί την κοινωνία.
Προσωπικά είμαι από εκείνους τους πολλούς που δεν ήθελαν να φτάσουμε στην εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού. Καλώς ή κακώς, δεν ήταν στο δικό μας χέρι να αποτρέψουμε την επίθεση που δέχεται η χώρα τα τελευταία δύο μνημονιακά χρόνια. Όμως το θέμα του υπέρογκου και αναποτελεσματικού Δημοσίου όπως και μια σειρά άλλων προβλημάτων, έχουν εντοπιστεί εδώ και μία με δύο δεκαετίες αλλά δυστυχώς δεν τα λύσαμε από μόνοι μας. Κι εδώ που φτάσαμε, η πραγματική λύση αυτών των προβλημάτων είναι προϋπόθεση για να πάμε καλά. Λόγω δε των εγχώριων «διαχειριστών», παραμονεύει ο κίνδυνος η διαχείριση των προβλημάτων αυτών να αποτελεί απλώς συμβολή στη συλλογική εξαθλίωση και να δημιουργήσει περαιτέρω κοινωνική αναταραχή.
.webp)
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση