Μύθος η ανεξαρτησία του Τύπου...

Άννα Παναγιωταρέα .  Το να υπερασπίζονται τα κόμματα την ελευθερία του τύπου, είναι το καθήκον τους και συνταγματικά κατοχυρωμένο. Αλλά ...

Άννα Παναγιωταρέα. 

Το να υπερασπίζονται τα κόμματα την ελευθερία του τύπου, είναι το καθήκον τους και συνταγματικά κατοχυρωμένο. Αλλά είναι σα να κρύβουμε το κεφάλι μας ως στρουθοκάμηλοι στην άμμο, όταν μιλάμε για “ πλέρια ελευθερία του Τύπου” όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στο “παγκόσμιο χωριό” των ΜΜΕ.

Για να προλάβω τις όποιες ενστάσεις ότι ο Τύπος λειτουργούσε ως ανεξάρτητος όταν βρισκόταν στα χέρια των παραδοσιακών εκδοτών, σπεύδω να απαντήσω ότι πρόκειται για έναν μύθο που καλλιεργήθηκε συστηματικά από τους...παραδοσιακούς εκδότες, που εμφανίζονται στο πολιτικό προσκήνιο στη δεκαετία του ’30 να συγκροτούν μικρές οικογενειακές βιοτεχνίες Τύπου. Αυτές εκσυγχρονίζονται με υψηλό τραπεζικό δανεισμό για τον οποίο μεσολαβούν οι κυβερνήσεις και ειδικά οι επί Ε.Βενιζέλου. Σχεδόν εξαναγκάζονται οι -επίσης- παραδοσιακοί τραπεζίτες να τους χορηγούν δάνεια, ανάλογα με την κομματική τους τοποθέτηση. Από τη μια οι βενιζελικές ή φιλελεύθερες εφημερίδες και από την άλλη οι ανακτορικές ή λαϊκές-κάποτε και με εισπηδήσεις στο αντίπαλο στρατόπεδο- έχουν στενότατους δεσμούς με τις ηγεσίες των κομμάτων, ασκώντας την ανάλογη εξουσία.

Είναι πλέον αποδεκτό και στη διεθνή βιβλιογραφία ότι αυτό που ονομάζεται “ελευθερία του Τύπου” είναι μία έννοια που προσκρούει σε μέγιστα οικονομικά συμφέροντα τα οποία εξαγόρασαν τις -οικογενειακές η μή- επιχειρήσεις ΜΜΕ, με στόχο την ενίσχυση των ποικιλώνυμων δραστηριοτήτων, τη μεγιστοποίηση των κερδών, και την πρόσβαση στην εκάστοτε εξουσία των μεγαλομετόχων τους. Ας σκεφτούμε την ανάλογη κλίμακα των πραγμάτων και στην Ελλάδα.

Τα ελληνικά κρατικά μέσα ενημέρωσης δεν υπήρξαν ανεξάρτητα από δημιουργίας τους: Επί Μεταξά , το ραδιόφωνο και επί Γ.Παπαδόπουλου η τηλεόραση. Η δε ιδιωτική τηλεόραση που δημιουργήθηκε , δια της τεράστιας πίεσης των εκδοτών έναντι της αδύναμης κυβέρνησης Τζανετάκη -δια του σκανδάλου Κοσκωτά- πέρασε τόσο γρήγορα στην εμπορευματοποίηση, ώστε η απήχηση των ειδήσεων της έχει σχέση με το ποιά εκπομπή προηγείται ή έπεται στη ροή του προγράμματος της.

Αν τα κόμματα και ιδιαίτερα η αξιωματική αντιπολίτευση που υπέβαλε την πρόταση δυσπιστίας, θέλουν ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση, καλό είναι να μας εξηγήσουν πώς το εννοούν. Νομίζω ότι η καλύτερη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν τα κόμματα, είναι να μένουν μακριά από τα ΜΜΕ: Ιδιωτικά-ξεχάσαμε τη λέξη διαπλοκή;- και κρατικά. Είναι η μόνη περίπτωση να γίνει η ΕΡΤ ή ΝΕΡΙΤ ή όπως κι αν την αποκαλέσουν, σε εύλογο χρόνο, δημόσια τηλεόραση και ραδιοφωνία. Ολα τα άλλα... συζήτηση να γίνεται...