Ενας παλιός κοινοβουλευτικός συντάκτης θυμάται...

Ερρικος Μπαρτζινοπουλος .   Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, τη μέρα της ψήφισης του προϋπολογισμού - δεν ξέρω γιατί ειδικά αυτή τη μέρα - *γυρίζ...

Ερρικος Μπαρτζινοπουλος.  

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, τη μέρα της ψήφισης του προϋπολογισμού - δεν ξέρω γιατί ειδικά αυτή τη μέρα - *γυρίζω* στα χρόνια του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ και κυρίως σ΄ αυτούς που έχουν *φύγει*. Στον Μίμη τον Γκλαβά, στον Παντελή τον Τρωγάδη, στον Οδυσσέα τον Ζούλα, στον Στρατή τον Ζαχαριάδη και κυρίως στον Αντώνη τον Κορόβηλα, τον γλυκύτερο ίσως άνθρωπο που έχω γνωρίσει. Οι παλιοί του συναφιού θα τους ξέρετε! Συνυπάρξαμε κάπου δέκα χρόνια - εκτός από τον Στρατή που *έφυγε* νωρίς - γύρω από ένα πελώριο τραπέζι (κοινό γραφείο για τους περισσότερους). Ήταν το παλιό γραφείο του Υπουργικού Συμβουλίου και κάποιοι διαβεβαίωναν ότι κάποτε ο Καραμανλής είχε κυνηγήσει τον Τσάτσο κι εκείνος γλίτωσε γιατί πρόλαβε να χωθεί κάτω από το γραφείο αυτό και να του ξεφύγει!
Γυρίζαμε σε διάφορα στέκια όταν στέλναμε - μία ή δύο το πρωί - τα τελευταία χειρόγραφα στις εφημερίδες μας. Μπροστάρης ήταν ο Κορόβηλας. Όπου κι αν πηγαίναμε, πρώτα σ΄ αυτόν απευθυνόταν ο πορτιέρης. Και μου την έδινε. Μέχρι που ένα βράδι στο *Χάραμα* του Τσιτσάνη και της Μπέλου του είπα: *Θα ΄ρθει μια μέρα που θα έρθουμε εδώ κι ο τύπος θα χαιρετίσει πρώτα εμένα!* Κι ο Αντώνης χαμογελώντας συγκαταβατικά μου απάντησε: *Βάλε καλύτερα στόχο να γίνεις διευθυντής στους Times. Είναι ευκολότερο*.
Ξέγνοιαστες μέρες, αξέχαστοι συνάδελφοι!