Διαβάστε μια προσωπική ιστορία για τη Μελίνα‏...

Μια συνάντηση με τη Μελίνα Μερκούρη που δεν πρόλαβε να γίνει του Κρίτωνα Αρσένη . Μια φορά και ένα καιρό, υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι σ...

Μια συνάντηση με τη Μελίνα Μερκούρη που δεν πρόλαβε να γίνει

του Κρίτωνα Αρσένη.

Μια φορά και ένα καιρό, υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι στο γυαλί ή στις πλατείες που όταν τους άκουγες, εμπνεόσουν. Ήταν λαοπλάνοι που μας λέγανε αυτά που θέλαμε να ακούσουμε ή ήταν άνθρωποι με πάθος και παραδείγματα ζωής; Φαντάζομαι κάποιοι ήταν λαοπλάνοι, κάποιοι και τα δύο και λίγοι παραδείγματα ζωής. Στους λίγους αυτούς συγκαταλέγω τη Μελίνα.

Όταν μπήκα στην εφηβεία λοιπόν, άρχισα να γράφω ποιήματα, χάρη σε μια φίλη, τη Σόνια Κεφαλίδου, που είχε ξεκινήσει να γράφει πριν από εμένα. Με τη Σόνια μιλούσαμε στο τηλέφωνο σχεδόν κάθε απόγευμα και διάβαζε ο ένας στον άλλον τα ποιήματα της ημέρας.

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Μελίνας, – Γεννήθηκα Ελληνίδα. Όταν τελείωσα να το διαβάζω έγραψα ένα ποίημα για τη Μελίνα το οποίο και της έστειλα. Ένα τρυφερό ποίημα για το πάθος που εμπνέει σε όλους μας. Δεν το έχω μαζί μου στις Βρυξέλλες. Είναι κάπου, σε κάποιο μπαούλο στο πατρικό μου στη Θεσσαλονίκη μαζί με τα τετράδια και τα χαρτιά με τα υπόλοιπα ποιήματα της εφηβείας μου. Αυτό που έχω μαζί μου όμως είναι η απάντηση της Μελίνας.

«Κρίτων,
Έγινες η αγάπη μου,
Θέλω να σε γνωρίσω,
Σ΄αγαπώ
Σ΄ ευχαριστώ
Καλή Αντάμωση»

Η χαρά μου ήταν ίδια με αυτή που είχα πολλές φορές αργότερα όταν μια κοπέλα που μου άρεσε έστελνε μήνυμα ενδιαφέροντος. Αλλά και κάτι διαφορετικό. Ήταν όπως όταν ένας άνθρωπος που εκτιμάς, σέβεσαι και αποτελεί σημείο αναφοράς για εσένα, σε αναγνωρίζει.

Φλυαρίες. Το σημαντικό είναι ότι αυτή η συνάντηση με τη Μελίνα έμελε να γίνει όταν θα κατέβαινα Αθήνα. Ο χρόνος στη ζωή μας όμως γλιστρά μέσα από τα χέρια μας, έτσι μια μέρα, η Μελίνα έφυγε από τη ζωή πριν η συνάντηση γίνει.

Πήγα στην κηδεία και κάθε φορά που κατέβαινα στην Αθήνα περνούσα να αφήσω στον τάφο της στο Α’ Νεκροταφείο ένα λουλούδι που μάζευα από τους δρόμους της Αθήνας, που λάτρευε. Όλως περιέργως, το πρώτο σπίτι μου στην Αθήνα – και το πιο αγαπημένο μου – ήταν ένα λιλιπούτειο δώμα δίπλα στο Α’ Νεκροταφείο. Ένα σπίτι 17 τ.μ., αλλά με θέα την Ακρόπολη, το ηλιοβασίλεμα και όλη τη φύση που περιτριγυρίζει την Αθήνα.

Έχω σταματήσει πλέον να επισκέπτομαι τον τάφο της Μελίνας. Νομίζω ότι έχουμε πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε για να τιμήσουμε ανθρώπους που τίμησαν τη ζωή με τη ζωή τους. Να χτίσουμε πάνω στους ημιτελείς τείχους που αφήσανε, να χτίσουμε τα κοινωνικά οικοδομήματα που θα θέλανε να χτίσουνε και η συγκυρία δεν επέτρεψε και να χτίσουμε τις δομές που θα είχαν θελήσει αν είχαν και άλλο χρόνο.

Τι θα έκανε η Μελίνα σήμερα, μέσα στην κρίση.
Θα έλεγε όχι στο πούλημα ακτών και νησιών. Το τελευταίο μεγάλο όραμα της Μελίνας ήταν το να κάνει όλο το Αιγαίο μνημείο Ουνέσκο. Το ονόμασε Αιγαίο -Αρχιπέλαγος. Όταν το παρουσίασε στην Ουνέσκο, ο κόσμος την χειροκρότησε για 10 ολόκληρα λεπτά. Όταν πέθανε, το όραμα αυτό, αν και εγκρίθηκε από την Ουνέσκο, έμεινε ανολοκλήρωτο, εξαιτίας της ελληνικής αδράνειας. Το σχέδιό της προέβλεπε την προστασία της αρχιτεκτονικής των οικισμών, του τοπίου, των τοπικών προϊόντων και την ανάπτυξη οικονομικών δραστηριοτήτων που στηρίζονται στην αυθεντική φυσιογνωμία του κάθε νησιού.

Θα έλεγε όχι στο ξεπούλημα του νερού και των δημόσιων αγαθών και στην εξαθλίωση των εργασιακών σχέσεων, γιατί απειλούν την ανθρώπινη ελευθερία.

Θα έλεγε ότι όλη αυτή η δίψα για οποιεσδήποτε μεγάλες ξένες επενδύσεις είναι φαιδρή. Ότι η «Η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα, αυτό είναι η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της και αν το χάσουμε αυτό, δεν είμαστε ΚΑΝΕΙΣ». Ότι το «ελάτε κάντε ότι θέλετε στην χώρα μας», δεν μας αρμόζει, ούτε δίνει λύσεις.

Θα έλεγε και κανένα ναι;
Θα έλεγε πολλά ναι. Θα έλεγε ναι στη στήριξη των χειμαζόμενων μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων που προστατεύουν την τοπική οικονομία και παράγουν περίπου το 80% των θέσεων απασχόλησης. Θα έλεγε ναι στις επιχειρήσεις που παράγουν ελληνικά προϊόντα. Θα έλεγε ναι στην εξωστρέφεια.

Θα αλώνιζε τον κόσμο για να βρει συμμάχους και να εξηγήσει ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται είναι παράλογες και καταστροφικές. Θα κατόρθωνε να τους πείσει να κάνουν κάτι ανατρεπτικό.

Θα σκεφτόταν λύσεις πέρα από το εσκαμμένα. Θα διεκδικούσε την υπέρβαση. Ό,τι έκανε η Μελίνα ήταν καινούργιο, φρέσκο. Πράγματα που κανείς δεν είχε φανταστεί ότι μπορεί να είναι εφικτά.

Τη συνάντησή μου με την Μελίνα την έχασα, 20 χρόνια πριν. Μπορούμε όλοι μας όμως να τη συναντήσουμε στις ιδέες και τις πράξεις, κάθε μέρα.

Ευχαριστώ
Κρίτων Αρσένης, ανεξάρτητος ευρωβουλευτής