H "αξιολόγηση των εκπαιδευτικών" ή αλλιώς "η γεύση του ρυζόγαλου"

Aπό τον Διονύση Σταμάτη.  Είναι πολύ γλυκό, σκέτο πετιμέζι, δεν είναι καλά βρασμένο και τελικά σου προκαλεί αναγούλα. Αυτή είναι η γνώμη ...

Aπό τον Διονύση Σταμάτη. 

Είναι πολύ γλυκό, σκέτο πετιμέζι, δεν είναι καλά βρασμένο και τελικά σου προκαλεί αναγούλα. Αυτή είναι η γνώμη μας για ένα ρυζόγαλο όπου η νοικοκυρά το μαγείρεψε με αγγαρεία και όχι με το μεράκι του μάγειρα ενός πρωινάδικου! Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και τα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας για τη προσπάθειά του να γίνει ντε και καλά η αξιολόγηση του έργου των εκπαιδευτικών σε ένα σχολείο όπου το επίπεδο γνώσεων, οργάνωσης και παρεχόμενου έργου που έχει εγκαθιδρύσει το υπουργείο είναι όχι μόνο τριτοκοσμικού επιπέδου αλλά προκαλεί το γέλωτα και την ειρωνεία των ευρωπαϊκών εταίρων μας. Πώς να είναι άξιο ένα ελληνικό σχολείο όταν τα κονδύλια από το ΑΕΠ είναι μηδαμινά και οι αίθουσες των σχολείων μας μοιάζουν με κελιά όπου στοιβάζονται αθώες παιδικές ψυχές φτωχών και άνεργων γονιών και κηδεμόνων σε μια χώρα όπου το μνημόνιο και οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου καταργούν δικαιώματα των ελλήνων στην εργασία, υγεία και παιδεία; 

Αν εξετάσουμε το ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης που πρέπει να συμπληρώσει κάθε σχολείο βλέπουμε ότι το υπουργείο θεωρεί ότι έχει άριστα σχολεία και εκπαιδευτικά προγράμματα , όλα τρέχουν ρολόι και δε μένει τίποτα άλλο εκτός αν οι εκπαιδευτικοί κάνουν άριστα τη δουλειά τους. Μάλλον το υπουργείο ζει σε μια εικονική πραγματικότητα μέσα από κάποιο λογισμικό όπου η γνωριμία του με την επιθυμία της τελειότητας θα του προσφέρει την ηδονή της επιτυχίας. Για την επιτυχία της προσπάθειας της αξιολόγησης έχει αρματώσει και αρκετούς σχολικούς συμβούλους οι οποίοι με όπλο το διδακτορικό τους ίσως ενισχύσουν το πεσμένο ηθικό των εκπαιδευτικών για αποτελεσματικό έργο. (Μπορεί βέβαια οι περισσότεροι από δαύτους να απουσιάζουν αρκετά χρόνια από τη σχολική αίθουσα αλλά αυτό δεν έχει σημασία διότι κάποτε πέρασαν και αυτοί από την ενεργό διδασκαλία). 

Έτσι μιάς και είναι πλέον νόμος του κράτους οι εκπαιδευτικοί για μια ακόμη φορά θα συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο-κουίζ ,θα σταλεί στα αρμόδια όργανα, κάποιοι ίσως θα χρησιμοποιήσουν τα στοιχεία για να βάλλουν άλλο ένα διδακτορικό στη φαρέτρα των προσόντων τους για απολαμβάνουν έστω για λίγα χρόνια μια υψηλή θέση όπου θα δέχονται στο γραφείο τους εφιστάμενους πλέον συναδέλφους τους σε ορισμένες ημέρες και ώρες της εβδομάδος! (Τι το κάναμε εδώ; Ζούγκλα;) . Μετά από όλα αυτά ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα λήξει ο εφιάλτης και θα δούμε στα σχολεία παιδιά με χαμόγελα, βιβλία με νέο εκπαιδευτικό υλικό , πανελλήνιες με βατά θέματα, πλούσιο υλικοτεχνικό υλικό που θα καθιστούν τα φροντιστήρια μια περιττή πολυτέλεια, συλλόγους γονέων και κηδεμόνων με πρωτοβουλίες που θα βοηθούν στο έργο του σχολείου και θα το καθιστούν κοινωνικό πρότυπο σε ένα σύνολο πολιτών με σιγουριά για το μέλλων των ιδίων αλλά και των παιδιών τους.