"Πάω να κρυφτώ να... κλάψω"

Γράφει ο Ιωάννης Μπέλλος Απάνω κι απ’το είναι μας έχουμε τα παιδιά μας... γι’αυτά θυσιαζόμαστε, αφού είναι η καρδιά μας. ...

Γράφει ο Ιωάννης Μπέλλος

Απάνω κι απ’το είναι μας
έχουμε τα παιδιά μας...
γι’αυτά θυσιαζόμαστε,
αφού είναι η καρδιά μας.

•

Πάρτε παιδιά μου εφόδια,
πολύπλευρη παιδεία,
εμάς να ξεπεράσετε,
νάχετε τα πρωτεία.

•

Μα τώρα που γεμίσατε
με γλώσσες και πτυχία,
παιδιά μου … κοπανήστε την,
εδώ έχει ανεργία.

•

Κι εγώ αντί να χαίρομαι
που σ’έφτιαξα έναν άσσο,
με θλίψη αποδέχομαι
πώς πρέπει να σε χάσω.

•

Και σ’έχασα.
•

Τέτοια παιδιά εχάσαμε
κι εγώ και η Πατρίδα,
αλλά κι αυτά ορφάνεψαν,
οι πίκρες .. αλυσίδα.

•

Έχασα και το στήριγμα
πούτανε το παιδί μου,
πια, η ζωή μου άχαρη
και άδεια η ψυχή μου.

•
Πολλά στον νου μού έρχονται,
πολλά θέλω να γράψω,
τα μάτια μου βουρκώσανε
και το χαρτί θα βάψω.

•

Όσο γι’αυτούς που φταίξανε
κι έχασα το παιδί μου,
δεν θα κοιμούνται ήσυχοι,
θα τρέμουν το ραβδί μου.

•

Θα ζουν με τις κατάρες μου
κρυμμένοι, φοβισμένοι,
μα θα τους βρει η Νέμεση
κι ώχ τί τους περιμένει.

•

Μα ήδη στάζουν δάκρυα,
άλλο πια δε θα γράψω,
απελπισμένος σταματώ,
πάω να κρυφτώ να … κλάψω.

•

Παίρνω λοιπόν τον πόνο μου,
κρύβομαι στην γωνία,
χτυπιέμαι και βουρλίζομαι,
μα θάβρω τιμωρία.

•

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
όσο κι αν επιμένουνε
«ηγέτες» … πουλημένοι.