Manos Lambrakis Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίζεται πρόθυμη να παραδώσει 200 στρέμματα της Δυτικής Παραλίας Καλαμάτας στην ισραηλινή εταιρεία ...

Manos Lambrakis
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίζεται πρόθυμη να παραδώσει 200 στρέμματα της Δυτικής Παραλίας Καλαμάτας στην ισραηλινή εταιρεία IDM Capital Kalamata, όχι απλώς για να χτιστεί ένα ακόμη resort, αλλά για να εγκαθιδρυθεί ένα υπόδειγμα ξένης ιδιωτικής κυριαρχίας πάνω σε χώρο που ανήκει ιστορικά, βιωματικά και πολιτικά στους κατοίκους της πόλης.
Το ελληνικό κράτος φαίνεται να αντιμετωπίζει τον τόπο του ως διαθέσιμο γεωγραφικό απόθεμα προς εκχώρηση σε ισχυρά διεθνή κεφάλαια, παρακάμπτοντας τις τοπικές κοινωνίες και αποδυναμώνοντας τον δημοκρατικό έλεγχο.
Κάτω από τον τίτλο της «στρατηγικής επένδυσης», η κυβέρνηση μετατρέπει την παραλία από δημόσιο αγαθό σε χρηματοοικονομικό αντικείμενο, από κοινό τόπο σε περιουσιακό στοιχείο, από ζωντανό κοινωνικό χώρο σε πεδίο αποκλειστικής εκμετάλλευσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτερες αντιδράσεις αφορούν την πρόσβαση στον αιγιαλό και την αφαίρεση ουσιαστικών αρμοδιοτήτων από τον δήμο.
Η κοινωνία αντιλαμβάνεται πως όταν ο σχεδιασμός ενός τόπου παύει να αποτελεί υπόθεση των κατοίκων του και μετατρέπεται σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ κυβέρνησης και επενδυτικών σχημάτων, τότε η ίδια η δημοκρατία του χώρου αρχίζει να συρρικνώνεται.
Συγκροτείται ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, στο οποίο ο πολίτης καλείται απλώς να παρακολουθεί αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην του.
Η Καλαμάτα μετατρέπεται σε εργαστήριο αυτής της λογικής.
Και το ερώτημα γίνεται βαθύτερο από μια επένδυση 136 εκατομμυρίων ευρώ: ποιος αποφασίζει τελικά για τον τόπο;
Οι εκλεγμένες τοπικές κοινωνίες ή οι μηχανισμοί που υπηρετούν την ταχεία εγκατάσταση διεθνών κεφαλαίων;
Όταν μια κυβέρνηση δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία στις ανάγκες μιας ξένης επενδυτικής εταιρείας απ’ ό,τι στις αγωνίες των ίδιων των κατοίκων της πόλης, τότε η συζήτηση δεν αφορά πλέον τον τουρισμό. Αφορά την ίδια την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και το κατά πόσο η Ελλάδα παραμένει κοινός τόπος των πολιτών της ή μετατρέπεται σταδιακά σε γεωγραφία προς αξιοποίηση από όποιον διαθέτει το απαιτούμενο κεφάλαιο.
https://neostrategy.gr/kalamata-xepouloun-se-israilinous.../
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτερες αντιδράσεις αφορούν την πρόσβαση στον αιγιαλό και την αφαίρεση ουσιαστικών αρμοδιοτήτων από τον δήμο.
Η κοινωνία αντιλαμβάνεται πως όταν ο σχεδιασμός ενός τόπου παύει να αποτελεί υπόθεση των κατοίκων του και μετατρέπεται σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ κυβέρνησης και επενδυτικών σχημάτων, τότε η ίδια η δημοκρατία του χώρου αρχίζει να συρρικνώνεται.
Συγκροτείται ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, στο οποίο ο πολίτης καλείται απλώς να παρακολουθεί αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην του.
Η Καλαμάτα μετατρέπεται σε εργαστήριο αυτής της λογικής.
Και το ερώτημα γίνεται βαθύτερο από μια επένδυση 136 εκατομμυρίων ευρώ: ποιος αποφασίζει τελικά για τον τόπο;
Οι εκλεγμένες τοπικές κοινωνίες ή οι μηχανισμοί που υπηρετούν την ταχεία εγκατάσταση διεθνών κεφαλαίων;
Όταν μια κυβέρνηση δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία στις ανάγκες μιας ξένης επενδυτικής εταιρείας απ’ ό,τι στις αγωνίες των ίδιων των κατοίκων της πόλης, τότε η συζήτηση δεν αφορά πλέον τον τουρισμό. Αφορά την ίδια την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και το κατά πόσο η Ελλάδα παραμένει κοινός τόπος των πολιτών της ή μετατρέπεται σταδιακά σε γεωγραφία προς αξιοποίηση από όποιον διαθέτει το απαιτούμενο κεφάλαιο.
https://neostrategy.gr/kalamata-xepouloun-se-israilinous.../

Σα μα ρας! Σα μα ρας! Σα μα ρας! Σα μα ρας! Σα μα ρας! λεμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕχετε υπ'οψη ο,τι τα στρεμματα που δινεις σε εναν Εβραιο,θα τα πολλαπλασιασει ετσιθελικα,ακομα και αν ειναι ξενη ιδιοκτησια,χωρις να προστατεψει το περιβαλλον και μην λογαριαζοντας τους γειτονες.Αυτο,προν αιωνες το καταλαβαν οι Ισπανοι και τωρα οι τριτοκοσμικοι Αλβανοι.Οι Κοζανιτες,οι Λαρισαιοι και εσεις,πότε;
ΑπάντησηΔιαγραφή