ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ και οι αυταπάτες της «επόμενης μέρας»...

Αναμένοντας τις αποφάσεις των αγροτών μετά την προχθεσινή συνάντηση των εκπροσώπων τους με τον Κ. Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, το κρίσιμο ε...

Αναμένοντας τις αποφάσεις των αγροτών μετά την προχθεσινή συνάντηση των εκπροσώπων τους με τον Κ. Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται πλέον ανοιχτά είναι σε ποια πραγματική βάση βρίσκεται –μετά από αυτόν τον κύκλο– το αγροτικό ζήτημα της χώρας. Και, κυρίως, αν βρισκόμαστε μπροστά σε μια προσωρινή εκτόνωση ή σε μια βαθύτερη κρίση που απλώς μετατίθεται χρονικά, μέχρι την επόμενη σύγκρουση.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση δείχνει να θεωρεί ότι τα δύσκολα πέρασαν. Ότι ο πολιτικός χρόνος κερδήθηκε, τα μπλόκα υποχώρησαν και η πίεση στις εθνικές οδούς χαλάρωσε. Εκ πρώτης όψεως, η εικόνα αυτή μπορεί να μοιάζει βάσιμη. Μόνο που η πολιτική συχνά χάνει όταν αρκείται στην εικόνα. Γιατί πίσω από τη φαινομενική «ομαλοποίηση» κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο εύθραυστη και, τελικά, πιο εκρηκτική, με κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις.

Οι αγρότες, από την άλλη πλευρά, ύστερα από περισσότερες από πενήντα ημέρες κινητοποιήσεων, δήλωσαν καθαρά ότι δεν έμειναν ικανοποιημένοι από τις ανακοινώσεις και τις δεσμεύσεις του πρωθυπουργού. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο αν μπορούσαν να συνεχίσουν με την ίδια ένταση. Είναι αν τους δόθηκε οποιοσδήποτε ουσιαστικός λόγος να σταματήσουν. Και αν δεν κέρδισαν ούτε όσα δικαιούνταν ούτε όσα διεκδικούσαν, τότε ποιος μπορεί σοβαρά να μιλήσει για «λύση» και πολιτική διαχείριση;

Ο μεγάλος χαμένος, όπως και να το δει κανείς, είναι ο πρωτογενής τομέας της χώρας. Ένας τομέας που αντιμετωπίζεται σταθερά όχι ως εθνική προτεραιότητα, αλλά ως λογιστικό βάρος. Η κυβέρνηση –και προσωπικά ο κ. Μητσοτάκης– επέλεξε να περιορίσει το πρόβλημα σε αριθμούς, κόστη και «αντοχές του προϋπολογισμού», φτάνοντας στο σημείο να δηλώνει κυνικά πως «δεν πρόκειται να δώσω άλλα» και παρουσιάζοντας εμμέσως τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους ως επαίτες και όχι ως παραγωγούς πλούτου, εργασίας και κοινωνικής συνοχής στην περιφέρεια.

Όσοι πιστεύουν ότι το αγροτικό πρόβλημα «έκλεισε» είτε επειδή η κυβέρνηση κατέγραψε μια πύρρειο νίκη είτε επειδή οι αγρότες έφτασαν στα όρια της φυσικής και οικονομικής τους αντοχής, κάνουν σοβαρό λάθος. Τα δύσκολα δεν τελείωσαν· τώρα αρχίζουν. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, ο απόηχος της συμφωνίας Mercosur –που υπογράφηκε την περασμένη εβδομάδα– έρχεται να προσθέσει νέες πιέσεις σε έναν ήδη αποδυναμωμένο τομέα, χωρίς καμία ουσιαστική θωράκιση ή εθνική στρατηγική.

Η συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα δεν αποτελεί μελλοντική απειλή αλλά παγιωμένη πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μια συγκυριακή δυσκολία, αλλά για το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και διαρκούς αδιαφορίας. Όσο η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει την αγροτική παραγωγή ως πρόβλημα προς διαχείριση και όχι ως στρατηγικό πυλώνα της οικονομίας, το κόστος θα μεταφέρεται στην κοινωνία συνολικά, η ύπαιθρος θα ερημώνει, η παραγωγή θα υποχωρεί, και η διατροφική αυτάρκεια θα υπονομεύεται. Και τότε δεν θα μιλάμε πια για αγροτικό ζήτημα, αλλά για εθνική αποτυχία με ονοματεπώνυμο...

Ο ΚΟΡΙΟΣ