ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ! 90 χρόνια από τον θάνατο του...

Δημήτρης Τριάντος 90 χρόνια από τον θάνατο του, όχι μια αλλά 4 βιογραφίες στην αγγλική γλώσσα τον τοποθετούσαν δίπλα στους μεγαλύτερους ηγέτ...

Δημήτρης Τριάντος
90 χρόνια από τον θάνατο του, όχι μια αλλά 4 βιογραφίες στην αγγλική γλώσσα τον τοποθετούσαν δίπλα στους μεγαλύτερους ηγέτες της παγκόσμιας ιστορίας {Κώστα Καιροφύλα- Eleftherios Venizelos. His Life and Work, Λονδίνο 1915 ; The Secret of Venizelos, Νέα Υόρκη, 1920 ; Gawfurd Price : Venizelos and the War. Α Sketch of Personalities and Politics, Λονδίνο, 1917 ; Herbert Adams Gibbons : Venizelos, Βοστώνη, 1920)
«Δεν υπάρχει ιστορία λαών, υπάρχει ιστορία ατόμων, η ιστορία ενός Περικλέους, ενός Καίσαρος, ενός Ναπολέοντος». Ω, ναι! η τελευταία ελληνική ιστορία, είνε η ιστορία ενός ατόμου, ενός ανθρώπου”
«Εις ενα δείπνον προς τιμή του Βενιζέλου παρεκάθητο ο Ανατόλ Φράνς. Παρακληθείς ο Βενιζέλος ανέπτυξε τας σκέψεις του. Είχε την ευγλωττίαν ενός Περικλέους, που, ομιλών, συνεκύκα την Ελλάδα, και την τετράγωνον σαφήνειαν ενός Θουκυδίδου. Ο Ανατόλ Φρανς έμεινε κατάπληκτος : «Εξοχώτατε, σεις θα κυβερνήσετε κάποτε τον κόσμον». Ο Βενιζέλος απήντησε: «Μαιτρ, δεν έχομεν αυτήν την αξίωσιν· η αξίωσίς μας είνε να μας επιτρέψη η Ευρώπη να κυβερνήσωμεν το μικρόν μας έθνος· βοηθήσατέ μας!».
Ο Βενιζέλος απέθανε. «Τι θα γίνωμεν;» Πολιτικούς έχει πολλούς η Ελλάς και οι περισσότεροι είνε καλοί. Δεν έχει καμμίαν σημασίαν αν είσθε φίλοι ή αν είσθε εχθροί του μεγάλου νεκρού. Ιδέτε τους. Βάλετε ανάμεσά τους τον Βενιζέλον. θα διακρίνετε αμέσως την διαφοράν. Οι άλλοι ημπορεί να είνε καλοί, και εύκολον είνε να κυβερνήσουν καλά. Εκείνος ήτο ο ποιητής, ο καλλιτέχνης, ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.
Πριν από αυτόν οι πολιτικοί της Ελλάδος μετεχειρίζοντο τον λαόν πότε ως σκαλοπάτι και πότε ως ασπίδα. Μόνος αυτός τον έκαμε σκοπόν χωρίς να γίνη όργανον ο ίδιος.
Δεν υπήρξε τέλειος. Ουδέποτε το ισχυρίσθη ο ίδιος. Του ήρεσε να επαναλαμβάνη την φράσιν «Έχω κάμει σφάλματα! Τα μεγαλείτερα είνε εκείνα, τα οποία μόνος εγώ γνωρίζω!»
Επί γενεάς ήδη οι Έλληνες πολιτικοί θα ασχολούνται με το ιδικόν του έργον. Θα είνε οι σχολιασταί και οι ερμηνευταί, καλοί ή κακοί αντιγραφείς του. Μαθηταί όμως της σχολής του πάντοτε. ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΝΗ Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ.

Δεν θα επαναλάβωμεν τα ιδικά του ανδραγαθήματα. Δεν θα ανανεώσωμεν τους άθλους του. Ούτε πολέμους θα επιχειρήσωμεν. Δεν θα ξαναπάρωμεν την Ελλάδα από τα χαμηλά Θεσσαλικά της σύνορα διά να την φέρωμεν εις την Μαύρην Θάλασσαν και εις την Μικράν Ασίαν. Δεν θα στείλωμεν τον στρατόν της όπου ευρίσκετο Ελληνική ψυχή προς απελευθέρωσιν. Το ζήτημα είνε να διατηρήσωμεν άθικτον ό,τι παρελάβαμεν από αυτόν. Να μην το κακοποιήσωμεν και να μην το χάσωμεν. Υπό την μεγάλην σκιάν του, η αποστολή των απογόνων του ευκολύνεται. Δεν πρόκειται ημείς να δημιουργήσωμεν αλλά ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΩΜΕΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΩΜΕΝ.

-Ο Βενιζέλος απέθανε. Πάνω σε αυτό μνήμα, θα σταθή, τούτη την ώρα, η ανώνυμη Ελλάς, ξεμαλλιασμένη, ξεστηθιασμένη, χιλιοπληγωμένη, θα καθίση κατάχαμα με τα κουρέλια της· και θα χτυπήση τα στήθη της· θα κλάψη το εκπληκτικό παραμύθι πούζησε μαζί του, σαν άλλη Σταχτομπούτα με τ' ώμορφο βασιλόπουλο. Θα κλάψη, πάνω σ' αυτό το μνήμα η Ελλάς, τα χαμένα, τ' απίστευτα νειάτα της που της χάρισε ο καταπληκτικός αυτός μάγος, ο μέγας αυτός φακίρης, εμψυχωτής, υπνωτιστής και οδηγός μαζών, ξεσήκωνε τα παλληκάρια, απ' όλες τις γωνιές της χώρας, για να φέρουν τους πολεμικούς αετούς μας στους παληούς δοξασμένους δρόμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή να δέσουν τ' άλογά τους σ' αυτές τις πύλες της Βασιλεύουσας.
Έλεγε : Αν Εσύ δεν πιστεύης σε μένα, εγώ όμως πιστεύω σε Σένα· κι είνε το ίδιο!
Ο Γιώργος Σεφέρης και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος έχουν κατέβει στα Χανιά με το πλοίο, και βλέπουν τη νεκρική πομπή που ετοιμάζεται να ανέβει στο Ακρωτήρι. Γράφει ο Τσάτσος.
Ένας κόμπος λύθηκε στο λαιμό μου και άρχισα να κλαίω. Ο Γιώργος πλάι μου έκλαιγε και αυτός και η απόγνωση ζωγραφίζονταν στο πρόσωπό του. Έκλαιγε το Γένος, την ώρα εκείνη. Μακρύς ο δρόμος. Ανθόσπαρτος, λιβανισμένος από την πόλη ως το Ακρωτήρι. Αυτό που σημαίνει «Πάνδημος κηδεία» τότε το ένιωσα. (φωτο 3). Κλαίγαν όλοι. Όλοι κλαίγαν τον νεκρό και ο καθένας ένα κομμάτι μαζί της ζωής του, ένα όνειρο, ένα όραμα της Ελλάδας. Δεν θυμάμαι πιο τίποτα από την επιστροφή μας, ήμαστε σαν αδειασμένοι. Χρειάστηκε καιρός για να ξαναχτίσουμε τον μέσα μας κόσμο....ό,τι και να πούμε για τον Βενιζέλο, ό,τι σχόλιο και να κάνουμε, ό,τι κριτική και να του κάνουμε, ό,τι θες πες, αν έλειπε, δεν θα ήμασταν αυτό που είμαστε.
Τετάρτη 18 Μαρτίου 1936. Ο Βενιζέλος απέθανε. Η Πηνελόπη Δέλτα σημειώνει στο ημερολόγιο της “Finis Greciae - το τέλος της Ελλάδας¨
Λάθος. Έθνος το οποίον εγέννησε από τα σπλάγχνα του ένα Βενιζέλον δεν χάνεται ποτέ
φωτο 1. επιχρωματισμός Χρήστος Καπλάνης
φωτο 3, κουτί καφέ Βενιζέλος για τους Ελληνες της Αμερικής, το όνομα του διεθνές αναγνωρίσιμο σύμβολο.