Ο Αλέξης Τσίπρας ανακάλυψε τώρα την «ώρα ευθύνης»...

Ελένη Μαρκάκη «Ώρα ευθύνης» Διάβασα το χθεσινό «μανιφέστο» του Αλέξη Τσίπρα στην «Εφ.Συν.» ...

Ελένη Μαρκάκη
«Ώρα ευθύνης»
Διάβασα το χθεσινό «μανιφέστο» του Αλέξη Τσίπρα στην «Εφ.Συν.»... Ο Αλέξης Τσίπρας ανακάλυψε τώρα την «ώρα ευθύνης». Μόνο που για μια ακόμη φορά, αυτή η «ευθύνη» φαίνεται να αφορά τους άλλους και όχι τον ίδιο και την πολιτική την ίδια που και αυτός υπηρέτησε. Στην πραγματικότητα η «ευθύνη» στην οποία αναφέρεται, έχει συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο: ευθύνη απέναντι στο σύστημα, τις δεσμεύσεις της ΕΕ και την κερδοφορία των ομίλων.

Ο Α. Τσίπρας δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Είναι ο ίδιος που, στο όνομα της «Αριστεράς», φόρεσε το πιο σφιχτό μνημονιακό κοστούμι, ψήφισε μέτρα λιτότητας, έβαλε την υπογραφή του σε συμφωνίες που δέσμευσαν τον λαό για δεκαετίες. Είναι ο αυτός που μετέτρεψε το «σκίζουμε τα μνημόνια» σε «τα εφαρμόζουμε μέχρι κεραίας». 

Ο πρώην πρωθυπουργός, έρχεται τώρα να μας μιλήσει για «ανασύνθεση» και «προοδευτική διέξοδο».
Και τι μας λέει; Ότι το πρόβλημα είναι η απουσία «ισχυρής εναλλακτικής κυβερνώσας δύναμης». Δηλαδή το πρόβλημα είναι όχι η στρατηγική που υπηρετεί το κεφάλαιο και την ΕΕ, αλλά το ότι δεν υπάρχει κάποιος να τη διαχειριστεί πιο «αποτελεσματικά». 
Με απλά λόγια προτείνει: όχι σύγκρουση με το σύστημα, αλλά ανακύκλωση του ίδιου πολιτικού προσωπικού με νέο περιτύλιγμα.

Η αναζήτηση μιας «νέας αρχιτεκτονικής» στην Κεντροαριστερά δεν είναι τίποτα άλλο από την αγωνιώδη προσπάθεια του συστήματος να βρει μια «αριστερή» εφεδρεία, όταν η δεξιά διαχείριση θα έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα από την αντιλαϊκή της πολιτική.

Είναι προκλητικό να μιλά για «Κράτος Δικαίου», για θεσμούς και δικαιοσύνη εκείνος που διατήρησε όλο το αυταρχικό πλαίσιο της καταστολής, που χτύπησε απεργίες και που έκανε το «νόμος και τάξη» ευαγγέλιο. 
Η «δημοκρατία» του σταματά εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των τραπεζιτών. Η κυβέρνησή του  ήταν που ψήφισε και καθιέρωσε για πάντα την εθελοντική φορολογία για τους... πτωχούς εφοπλιστές.

🚩 Η πραγματική διέξοδος δεν είναι η ανακύκλωση προσώπων και σχημάτων που έχουν δοκιμαστεί και έχουν αποτύχει (για τον λαό, όχι για το κεφάλαιο). Ο Α. Τσίπρας επιχειρεί να εγκλωβίσει ξανά τις ριζοσπαστικές διαθέσεις σε ανώδυνα κανάλια, προσφέροντας «φάρμακο» που είναι το ίδιο το δηλητήριο.

Η «ώρα της ευθύνης» για τον λαό είναι μία:
Να γυρίσει την πλάτη στους παλιούς και νέους σωτήρες. Να δυναμώσει την πάλη του στους δρόμους, στα εργοστάσια, παντού.
Δεν ψάχνουμε για «καλύτερους» διαχειριστές της μιζέριας μας. Παλεύουμε για να πάρουμε το τιμόνι της ζωής μας στα χέρια μας.

Υ.Γ.: Αλέξη, οι εργαζόμενοι έχουν μνήμη. Το «success story» της περιόδου 2015-2019 ήταν ο προπομπός του σημερινού ολέθρου. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και σίγουρα δεν έχει happy end για τον λαό.