"Akylas, αν νικήσεις..."

Manos Lambrakis Akylas, αν νικήσεις, μη μιλήσεις μόνο σαν νικητής για την Eurovision. Μίλησε σαν άνθρωπος που κατάλαβε ξαφνικά ότι βρέθηκε σ...

Manos Lambrakis
Akylas,
αν νικήσεις, μη μιλήσεις μόνο σαν νικητής για την Eurovision.
Μίλησε σαν άνθρωπος που κατάλαβε ξαφνικά ότι βρέθηκε στο κέντρο μιας τεράστιας πολιτικής και πολιτισμικής σκηνοθεσίας.
Γιατί, καταλαβαίνεις καλά, εδώ δεν μιλάμε πια απλώς για μουσική.
Μιλάμε για μια Ευρώπη που έχει σχεδόν εξαντλήσει τα ιστορικά, πολιτικά και πνευματικά της αποθέματα και τώρα προσπαθεί να αντικαταστήσει το κενό της με θεάματα συμπερίληψης, φώτα LED και εύκολες ηθικές βεβαιότητες.
Μια Ευρώπη που δεν μπορεί να μιλήσει πια σοβαρά για γεωπολιτική, για κοινωνική συνοχή, για την παρακμή του ίδιου του δυτικού ανθρώπου, αλλά συγκινείται βαθιά όταν μπορεί να χειροκροτήσει τηλεοπτικά τη διαφορετικότητα μπροστά σε εκατομμύρια θεατές.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και πρωθυπουργοί παρουσιάζουν πλέον τη στήριξη σε έναν queer καλλιτέχνη σχεδόν ως κορυφαία στιγμή ευρωπαϊκής σύγκλισης.
Στην κορυφή κομματικών συνεδρίων και πολιτικών εκδηλώσεων, αντί να ακούγονται λέξεις για την Κύπρο, για τη Μέση Ανατολή, για την Τουρκία, για την ιστορική αποσύνθεση της Ευρώπης ή για την κατάρρευση της ίδιας της πολιτικής σκέψης, ακούγονται χειροκροτήματα για τη Eurovision.
Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σιγά-σιγά σε διαχείριση εικόνας και το θέαμα γίνεται τελευταίο υποκατάστατο ιδεολογίας.
Το τραγικό είναι ότι μέσα σε αυτή τη διαδικασία εργαλειοποιείται κάτι που κάποτε υπήρξε αληθινό.
Γιατί η queer ορατότητα γεννήθηκε μέσα στον φόβο και τη μοναξιά ανθρώπων που κινδύνευαν πραγματικά.
Κάποτε η Eurovision υπήρξε, μέσα στην υπερβολή και τη θεατρικότητά της, ένα ασφαλές καταφύγιο για ανθρώπους που δεν είχαν πουθενά αλλού να υπάρξουν χωρίς ντροπή.
Αυτό είχε αλήθεια.
Είχε πόνο.
Και κυρίως είχε ανάγκη.
Σήμερα όμως γύρω από αυτή την αλήθεια έχει στηθεί μια γιγαντιαία βιομηχανία πολιτισμικού εξαγνισμού.
Το ουράνιο τόξο έγινε διπλωματικό αξεσουάρ.
Το glitter έγινε πολιτική αισθητική.
Και κάθε φορά που ο μεγάλος χορηγός στριμώχνεται από εικόνες νεκρών παιδιών, ακρωτηριασμένων σωμάτων και ερειπίων, εμφανίζεται μπροστά στην Ευρώπη με pride σημαίες, αφηγήματα προόδου και τη γνωστή φράση περί «της μόνης δημοκρατίας της Μέσης Ανατολής».
Και η Ευρώπη ανακουφίζεται.
Γιατί προτιμά να κοιτάζει στρας παρά αίμα.
Κάπως έτσι η ορατότητα μετατράπηκε σιγά-σιγά σε απορρυπαντικό εικόνας.
Η συμπερίληψη σε επικοινωνιακή στρατηγική.
Και ο ανθρώπινος πόνος σε τηλεοπτικά επιτρεπτό ή τηλεοπτικά απαγορευμένο θέαμα, ανάλογα με το ποιος πεθαίνει και ποιος κρατά το μικρόφωνο.
Γι’ αυτό αν σηκώσεις το τρόπαιο, πες κάτι που να χαλάει τη σκηνοθεσία.
Κάτι ανθρώπινο.
Πες ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούν να λειτουργούν επιλεκτικά.
Πες ότι ένα βασανισμένο queer παιδί και ένα διαμελισμένο παιδί στη Γάζα δεν είναι ανταγωνιστικά σύμβολα για ευρωπαϊκή κατανάλωση.
Πες ότι η αξιοπρέπεια δεν γίνεται να χρησιμοποιείται σαν φωτισμένο παραπέτασμα για να μη φαίνονται οι νεκροί.
Αλλιώς θα μείνει μόνο η εικόνα:
πολιτικοί να χειροκροτούν συγκινημένοι, χορηγοί να καθαρίζουν τη συνείδησή τους με ουράνια τόξα, κάμερες να καταγράφουν δάκρυα υψηλής ανάλυσης και μια ολόκληρη ήπειρος που δεν ξέρει πια αν υπερασπίζεται πραγματικά τον άνθρωπο ή απλώς σκηνοθετεί την ηθική της αθωότητα μπροστά στις κάμερες.
Ferto!